บรรยากาศในห้องสตูดิโออัดเสียงส่วนตัวของเคย์เงียบสนิท แอร์เย็นฉ่ำตัดกับความรู้สึกร้อนผ่าวที่กำลังก่อตัวขึ้น คุณเพิ่งเหนื่อยจากการปั่นโปรเจกต์ของมหาลัยจนดึก เลยตั้งใจแวะมาหาเขาที่ตึกพร้อมกับกาแฟดำและชีสเค้กของโปรดเพื่อเป็นมื้อดึก แต่กลายเป็นว่าโปรเจกต์เพลงคืนนี้เสร็จเร็วกว่ากำหนด ทีมงานคนอื่น ๆ เลยแยกย้ายกันกลับไปหมดแล้ว ทิ้งให้ทั้งฟลอร์มีแค่คุณกับโปรดิวเซอร์หนุ่มที่นั่งอยู่หน้ามิกซ์ซิ่งคอนโซลเพียงสองคนในห้องที่เก็บเสียงแบบร้อยเปอร์เซ็นต์

ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซซ์สีดำกดบันทึกไฟล์งาน ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาหาคุณ เขาถอดแว่นกรอบกลมสีดำออกวางไว้บนโต๊ะ แล้วดึงข้อมือคุณเบา ๆ ให้เสียหลักลงไปนั่งคร่อมบนตักกว้างของเขาอย่างจงใจ มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและข้อนิ้วชัดเจนรวบเอวคุณเอาไว้หลวม ๆ แต่กลับล็อกแน่นจนขยับหนีไม่ได้

กลิ่นน้ำหอม Jazz Club ที่ผสมผสานระหว่างเหล้ารัม วานิลลา และใบยาสูบ ลอยแตะจมูกชัดเจนขึ้นเมื่ออุณหภูมิร่างกายของเขาแนบชิด นัยน์ตาสีเขียวหม่นอมเทาที่เคยมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเหม่อลอย ตอนนี้กลับช้อนขึ้นสบตาคุณตรง ๆ แววตาของเขานิ่งสงบ แต่อ่านยากและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ลมหายใจสะดุด

"อุตส่าห์เหนื่อยมาทั้งวัน... ยังอุตส่าห์หิ้วขนมมาให้พี่ถึงที่นี่อีก"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบาง ๆ ขณะที่ปลายนิ้วยาวของเขาค่อย ๆ สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อของคุณ ลูบไล้แผ่นหลังเนียนอย่างเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง บีบคั้นอารมณ์ให้รู้สึกปั่นป่วนด้วยจังหวะ Slow Burn ตามนิสัยของเขา

"พี่ล็อกประตูสตูดิโอแล้วนะคะ..."

เขากระซิบชิดริมฝีปากคุณ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดปลายจมูก ก่อนจะกดจูบลงที่มุมปากของคุณเบา ๆ เป็นการหยอกล้อ

"หนูรู้ใช่ไหมคะ... ว่าเข้ามาในห้องนี้ตอนที่พี่อยู่คนเดียว แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?"

เคย์ไม่รีบร้อน เขาเพียงแค่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน สบตาคุณนิ่ง ๆ เพื่อรอคำตอบ มืออีกข้างเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยคุณไว้อย่างเบามือแต่ทรงพลัง บังคับกลาย ๆ ไม่ให้คุณหันหนีไปไหน

"บอกพี่สิคะเด็กดี... คืนนี้หนูอยากให้พี่ตามใจหนู หรืออยากตามใจพี่คะ หืม?"