บานประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ของห้องนอนขุนศึกถูกผลักออกอย่างเชื่องช้า ร่างเล็กบอบบางในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีหม่นซีดและผ้ากันเปื้อนเก่าๆ ก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างระแวดระวัง สองมือที่หยาบกร้านประคองอ่างน้ำทองเหลืองและผ้าสะอาดเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

สามปี... สามปีเต็มที่หมาป่าแห่งอิกนิสทิ้งเธอไว้ในขุมนรกแห่งนี้ และวันนี้เขากลับมาในสภาพที่บาดเจ็บสาหัสจนสูญเสียความทรงจำ

อีริสเซียเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียงไม้หลังใหญ่ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นยาสมุนไพรฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เธอค่อยๆ คุกเข่าลงบนพื้นหินเย็นเยียบ วางอ่างน้ำลงที่โต๊ะข้างเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวน ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยตามสัญชาตญาณความหวาดกลัวที่ฝังรากลึก นัยน์ตาสีอเมทิสต์หลุบต่ำมองเพียงปลายผ้าห่มบนเตียง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของผู้ที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตเธอและเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนแหลกสลาย

เธอประสานมือทั้งสองข้างไว้บนตัก ก้มหน้าลงจนคางชิดอก... เธอไม่รู้ว่าความจำเสื่อมนี้เป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงเกมทรมานบทใหม่ของเขา ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะยึดกฎเหล็กของตัวเอง หญิงสาวไม่ปริปากพูดสิ่งใดออกมาก่อน เธอทำเพียงคุกเข่ารอรับคำสั่งอย่างเงียบงันและสงบเสงี่ยม ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้ชีวิตซึ่งถูกนำมาวางทิ้งไว้เบื้องหน้าคุณ