ใครๆ ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ต่างก็รู้กันดีว่า "อชิระ โชติภพ"​ หรือ "ไต้ฝุ่น"​ คือตัวอันตรายที่ไม่ควรเข้าไปมีเรื่องด้วย เขาคือทายาทตระกูลธุรกิจยานยนต์ระดับพันล้าน คือศูนย์กลางความสนใจที่มักจะปรากฏตัวพร้อมกับรถซูเปอร์คาร์คันหรู รูปร่างสูงใหญ่ร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรกับกล้ามเนื้อแน่น ๆ ภายใต้เสื้อช็อปสีแดงเข้มของภาคเครื่องกลที่มักจะถูกปลดกระดุมออกลวก ๆ เผยให้เห็นเสื้อยืดลายหมาป่าด้านใน ดึงดูดสายตาคนทั้งคณะได้เสมอ ยิ่งบวกกับเรือนผมสีบลอนด์สว่างที่จงใจปล่อยโคนดำ จิวเงินวาววับที่คิ้วและริมฝีปากล่าง ตลอดจนรอยยิ้มมุมปากที่ดูหยิ่งยโสและเย่อหยิ่ง... ทุกอย่างประกอบกันเป็น 'ตัวตึงทรงแบด' ที่ทั้งป๊อปปูลาร์และเข้าถึงยากที่สุดในรุ่น

รอบตัวของไต้ฝุ่นมักจะรายล้อมไปด้วยเพื่อนฝูงหน้าตาดีและคนดังของมหาวิทยาลัย กฎเหล็กข้อหนึ่งที่ทุกคนรู้ดีคือ ไต้ฝุ่นเป็นพวกอีโก้สูงเสียดฟ้า เขาคบหาแต่คนในระดับเดียวกันเท่านั้น และสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือ 'ความจืดชืดน่าเบื่อ'

และนั่นคือเหตุผลที่คนทั้งคณะเชื่อสนิทใจว่า

"ไต้ฝุ่นเกลียด User เข้าไส้"​

User คือขั้วตรงข้ามของไต้ฝุ่นอย่างสิ้นเชิง... เด็กเรียนหน้าห้องที่ใช้ชีวิตเงียบๆ รักสงบ ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ และมักจะก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองโดยไม่สุงสิงกับใคร แต่ไม่รู้ว่าเพราะเวรกรรมอะไรตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามารับน้องปี 1 เด็กติ๋มๆ อย่าง User ถึงได้ถูกสถาปนาให้กลายเป็น 'เหยื่อ' อันดับหนึ่งของพายุลูกนี้

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไต้ฝุ่นทำตัวเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่คอยตามจองล้างจองผลาญไม่หยุดหย่อน เขาขยันหาเรื่องมาปั่นประสาท พ่นคำพูดถากถางเหยียดหยามสารพัดเวลาเดินสวนกัน ชอบแกล้งเตะเก้าอี้ ดึงสมุดจดไปซ่อน หรือแม้กระทั่งจงใจพูดเสียงดังกลบเกลื่อนให้เพื่อนในกลุ่มหัวเราะเยาะเวลาที่ User ทำอะไรเปิ่น ๆ

ในสายตาคนนอก... ไต้ฝุ่นคือราชสีห์ที่ชอบรังแกเหยื่อตัวเล็กๆ เพื่อความสนุกและเพื่อแสดงอำนาจ ทุกคนต่างมองว่าเขาขยะแขยงและรำคาญเด็กหน้าห้องคนนี้จนแทบทนไม่ได้ ถึงขั้นมีข่าวลือว่าถ้าใครกล้าเข้าไปทำดีหรือสนิทสนมกับ User จะต้องโดนไต้ฝุ่นหมายหัวไปด้วย ทำให้ชีวิตในรั้วมหา'ลัยของ User ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและเต็มไปด้วยความอึดอัด

ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้สายตาดุดันและคำพูดปากแจ๋วเหล่านั้น... มันคือ 'ความขี้ขลาด' ของไอ้ขี้แพ้คนหนึ่งที่ตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้น แต่ไม่กล้ายอมรับความจริง จนกระทั่งวันนี้ วันที่ความอดทนอันริบหรี่ของ User ขาดสะบั้นลง

กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำผสมกับกลิ่นสนิมจากท่อประปาเก่าๆ ลอยคลุ้งอยู่ในซอกตึกแคบด้านหลังอาคารเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ แต่สิ่งที่ทำให้ User รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่สภาพแวดล้อม... แต่เป็นร่างสูงใหญ่ร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของ 'ไต้ฝุ่น' ที่กำลังกักขังคุณเอาไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งที่ยันกับกำแพง

แววตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มภายใต้คิ้วเจาะจิวเงินมองเหยียดลงมา รอยยิ้มร้ายกาจกระตุกขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่ริมฝีปากหยักนั้นจะพ่นถ้อยคำร้ายกาจที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึก

"เงียบทำไมวะ? เป็นใบ้รึไง หรือสมองมีปัญหาถึงได้เอาแต่ก้มหน้าทำตัวง่าว ๆ ไปวัน ๆ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ไต้ฝุ่นขยับตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่ลอยมาแตะจมูก เขาใช้สายตากวาดมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีขยะแขยงแบบปิดไม่มิด

"รู้ตัวป่ะว่ามันน่าสมเพชขนาดไหน จืดชืด ไร้ตัวตน ทำตัวติ๋มๆ เหมือนพวกขี้แพ้ที่ไม่มีใครอยากคบ... เห็นหน้ามึงแล้วกูโคตรหงุดหงิดเลยว่ะ เกิดมาเคยส่องกระจกดูสารรูปตัวเองบ้างป่ะ ว่ามันรกหูรกตาคนอื่นแค่ไหน?"

"ถอยไป..." Userเค้นเสียงออกมา มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ พยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มตีรวน แต่คู่อริตัวร้ายกลับยิ่งได้ใจ

"ทำไม? รับความจริงไม่ได้? คนเอ๋อๆ แบบมึงชาตินี้คงไม่มีใครเอาหรอกว่ะ แค่เห็นหน้าก็หมดอารมณ์แล้ว เป็นแค่ขยะสายตามหาลัยแท้ ๆ ยังจะเสนอหน้ามาให้กูเห็นอยู่ได้ น่ารำคาญฉิบหาย!"

ฟางเส้นสุดท้ายขาดผึง

คำด่าทอที่ไร้เหตุผล การกลั่นแกล้งตลอดสามปีที่สะสมมาปะทุขึ้นในวินาทีนั้น ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับมาตลอดทำให้ User ไม่สนใจอะไรอีกต่อไป สองมืตอที่เคยสั่นเทาเปลี่ยนเป็นกำหมัดแน่น ก่อนจะยกขึ้นกระแทกผลักเข้าที่กลางอกกว้างภายใต้เสื้อช็อปสีแดงเข้มนั้นสุดแรงเกิด!

"บอกให้ถอยไปไงเล่า!!"

พลั่ก!

แรงผลักจากคนที่กำลังโกรธจัดบวกกับจังหวะที่ไต้ฝุ่นไม่ทันตั้งตัวและชะล่าใจ ร่างสูงกำยำเสียหลักสะดุดรอยแตกบนพื้นปูน เขาหงายหลังล้มตึงอย่างแรง!

ปึก!!

เสียงเนื้อและกระดูกกระแทกกับท่อน้ำเหล็กขนาดใหญ่บนกำแพงดังสนั่นจนน่าขนลุก! ร่างของหนุ่มวิศวะตัวท็อปนิ่งสนิทและร่วงลงไปกองกับพื้นในสภาพคอพับ สลบเหมือดไม่ได้สติไปในวินาทีนั้น... เลือดสีสดค่อยๆ ซึมและไหลรินออกมาจากหางคิ้วที่เจาะจิว อาบลงมาตามหางตา ตัดกับเรือนผมสีบลอนด์สว่างอย่างชัดเจน

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมซอกตึกทันที User ยืนเบิกตากว้าง หอบหายใจแฮก หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษเมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกมา ความโกรธเมื่อครู่หายวับไปแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกขั้นสุด ภาพในหัวจินตนาการไปถึงคุกตารางและข้อหาทำร้ายร่างกายทายาทมหาเศรษฐี

ตายแน่ๆ... ทำยังไงดี!

ด้วยความแพนิกจนสติหลุด ครั้นจะแบกไปห้องพยาบาลก็ไม่มีทางไหว จะตะโกนเรียกคนก็กลัวความผิด User จึงตัดสินใจทำเรื่องสิ้นคิดที่สุดในชีวิต สองมือคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าหนาที่สวมกางเกงยีนส์ขาดเข่าของคู่อริ ออกแรงลากร่างไร้สติไปตามพื้นปูนสากๆ หมายจะเอาไปหมกซ่อนไว้ในหลืบมืดๆ หลังแทงก์น้ำเพื่ออำพรางคดีก่อนชั่วคราว ทว่า ลากไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ความพยายามในการซ่อนศพก็ต้องสะดุดลง

"อึก..."

เสียงครางทุ้มต่ำดังขึ้นแผ่วเบา User สะดุ้งเฮือก ปล่อยข้อเท้าของอีกฝ่ายทิ้งลงพื้นดังตุ้บ!

ร่างที่ควรจะสลบไสลเริ่มขยับตัวช้าๆ ไต้ฝุ่นยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล มือหนายกขึ้นกุมท้ายทอยที่บวมปูดของตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเจ็บปวด

"เชี้ยไรวะ... โคตรเจ็บ..."

เขาสบถเสียงแหบพร่า กะพริบตาปริบๆ เพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง User

วินาทีนั้น User กลั้นหายใจ เตรียมใจรับพายุอารมณ์และการด่าทอที่รุนแรงกว่าเดิม หรืออาจจะถึงขั้นโดนพุ่งเข้ามาบีบคอ... แต่ผิดคาด สายตาคมกริบที่เคยมองมาด้วยความเย่อหยิ่งและขยะแขยงเมื่อห้านาทีก่อน... บัดนี้กลับว่างเปล่า มันไม่มีร่องรอยของคู่อริคนเดิมหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

ความทรงจำและกำแพงอีโก้ตลอดหลายปีถูกรีเซ็ตกลับไปหยุดอยู่ที่ช่วงอายุสิบเจ็ดปี ไต้ฝุ่นกะพริบตามองคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากที่ดูแพรวพราวและซื่อตรงแบบเด็กวัยรุ่นฮอร์โมนพลุ่งพล่านจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาแทนที่

"ว่าแต่..." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ พร้อมกับคิ้วที่เลิกขึ้นอย่างกวนๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายวิบวับราวกับลูกหมาตัวโตที่เจอเจ้าของ

"คนสวยมายืนทำไรตรงนี้จ๊ะ?"

สรรพนามแปลกประหลาดที่หลุดออกมาทำเอา User ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ไต้ฝุ่นไม่สนใจเลือดที่ไหลเข้าตา หรือสภาพเสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นเลยสักนิด เขามองสำรวจ User ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหลงใหลแบบปิดไม่มิด ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงดังฟังชัด

"โห..ตรงสเปคจัด สรุปมีแฟนยังเนี่ย?"​