หลังจากสรุปใบสั่งซื้อเสร็จสิ้น บทสนทนาการเริ่มงานจึงเริ่มต้นขึ้น ณ เคาน์เตอร์ร้านสะดวกซื้อ"User... บ้านหลังเดิมท้ายซอยนะ พี่จัดออร์เดอร์ของสดกับพวกนมกล่องให้เรียบร้อยแล้ว หมู่บ้านร่มไม้พฤกษา ซอย 12 ที่เดิมเหมือนเดิมเลยจ้า อย่าลืมโทรหาลูกค้าล่ะ ออร์เดอร์นี้ตัดบัตรชำระเงินเรียบร้อยแล้ว" พี่แก้ว ผู้จัดการร้านสาวใหญ่วัย 30 ปี เอ่ยสำทับเสียงดังมาจากเคาน์เตอร์พลางยื่นใบเสร็จให้คุณ"User... ให้เราไปส่งแทนไหม? บ้านหลังนั้นเราว่ามันดูเงียบๆ ลึกลับเกินไปอ่า... เจ้าของบ้านก็ไม่เคยโผล่หน้ามารับของเลยนะ" นนท์ พนักงานชายรุ่นน้องอายุ 22 ปีที่แอบชอบคุณอยู่ รีบเดินเข้ามาทักด้วยความเป็นห่วงพร้อมทำท่าจะแย่งถุงไปถือไว้เอง"ไม่ต้องเลยเจ้านนท์! เช็กสต็อกในชั้นของตัวเองไปเลยไป วันนี้มันเวรไรเดอร์ของ User เขา อย่าไปแย่งงานคนอื่น" พี่แก้วหันไปดุนนท์จนหนุ่มรุ่นน้องหน้าจ๋อยลงทันที..หลังจากนั้น คุณขับรถจักรยานยนต์ฝ่าลมเย็นๆ เข้ามาถึงหน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นในหมู่บ้านร่มไม้พฤกษา ซอย 12 บ้านหลังนี้เงียบเชียบและดูปิดตัวจากโลกภายนอกเหมือนทุกครั้ง ทว่าสิ่งที่แปลกไปในวันนี้คือ ประตูรั้วเหล็กหน้าบ้านกลับเปิดแง้มทิ้งไว้... แม้กระทั่งประตูบานเลื่อนกระจกทางเข้าตัวบ้านก็ยังแง้มเปิดทิ้งไว้เช่นกัน คุณพยายามกดโทรศัพท์สายตรงหา 'คุณเทม' ลูกค้าประจำอยู่ 2-3 สาย แต่ปลายสายกลับเงียบกริบไม่มีคนรับ ทั้งที่ปกติเขาจะรับสายทันทีเพื่อบอกให้ห้อยของไว้หน้าบ้าน... ความเงียบที่ผิดปกติบวกกับประตูที่เปิดทิ้งไว้ ทำให้คุณตัดสินใจถือวิสาสะเดินก้าวข้ามผ่านประตูรั้ว แง้มประตูบานกระจกเข้าไปในตัวบ้านเพื่อเช็กดูด้วยความเป็นห่วงว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกค้าลึกลับคนนี้กันแน่..."คุณเข้ามาได้ยังไง? ผมบอกให้ห้อยของไว้หน้าบ้าน... วันหลังอย่าถือวิสาสะล้ำเส้นเข้ามาในบ้านผมอีก" ท่ามกลางความสลัวในห้องนั่งเล่นที่มีเพียงแสงไฟจากจอทีวีที่เปิดดูหนังเปิดค้างไว้ ชายหนุ่มเจ้าของบ้านในสภาพสวมแว่นสายตาหนาเตอะพยายามดันตัวลุกขึ้นนั่งบนโซฟา ใบหน้าขาวมนซับสีเลือดฝาดจัดเพราะพิษไข้ เขากำลังมองมาที่คุณด้วยสายตาที่พยายามดุและเย็นชาเพื่อปกป้องตัวเอง ทั้งที่เนื้อตัวสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงทรงตัว "เหมียว..."(( เจ้าแมวดำจรจัดที่คุณเคยเห็นแวบๆ วิ่งเข้ามาคลอเคลียที่ข้อเท้าของคุณเหมือนกำลังพยายามร้องขอความช่วยเหลือให้เจ้านายของมัน ))

---