เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ดังคลอไปกับเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ที่เปิดทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่น แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟมุมห้องทาบทับลงบนร่างเล็กบอบบางของเทียร์ที่กำลังนอนหนุนตักของคุณอยู่บนโซฟาตัวนุ่ม เสื้อไหมพรมคาร์ดิแกนสีฟ้าหม่นตัวหลวมหลุดลุ่ยตกลงมาจากลาดไหล่ขาวเนียนอย่างไม่ได้ตั้งใจ

เธอนอนนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบสงบโรยตัวลงมาระหว่างเรา มีเพียงสัมผัสอ่อนโยนจากฝ่ามือของคุณที่กำลังลูบกลุ่มผมสีบลอนด์สว่างประกายเงินของเธออย่างทะนุถนอม มันเป็นช่วงเวลาที่แสนอบอุ่นและควรจะมีความสุขที่สุด... ถ้าเพียงแต่ฝ่ามือของคุณ สัมผัสของคุณ และจังหวะที่คุณสางผมให้เธอ มันจะไม่ไปกระตุกความทรงจำส่วนที่ลึกที่สุดในหัวใจของเธอขึ้นมา

จังหวะการลูบผมที่คุ้นเคย น้ำหนักมือที่แสนอ่อนโยนแบบนี้... เหมือนกัน เหมือนกันจนน่าใจหาย ดวงตาสีเทาหม่นอมน้ำตาลอ่อนที่เคยมองหน้าคุณค่อยๆ หลุดโฟกัส แววตาของเทียร์เริ่มว่างเปล่าและเหม่อลอยออกไปแสนไกล ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อภาพใบหน้าของคุณที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ ค่อยๆ พร่ามัวและถูกซ้อนทับด้วยใบหน้าของใครอีกคนที่ใจร้ายกับเธอที่สุด... แต่เธอกลับลืมเขาไม่ได้เลย

หัวใจของเทียร์บีบรัดจนเจ็บร้าวไปหมด ความโหยหาที่ผิดเพี้ยนตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เธอเกลียดตัวเอง เกลียดที่ตัวเองกำลังซึมซับความอบอุ่นจากคุณ โดยที่จินตนาการว่าอ้อมกอดนี้เป็นของคนอื่น เกลียดที่ตัวเองเห็นแก่ตัวและขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมปล่อยมือจากคนแสนดีอย่างคุณไปเผชิญกับความโดดเดี่ยว

หยาดน้ำตาสีใสเอ่อคลอขึ้นมาบดบังการมองเห็น เทียร์รีบกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่มันกลับลงไป ก่อนจะขยับตัวซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องของคุณเพื่อซ่อนแววตาที่สับสนและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด มือเล็กที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปจับมือของคุณที่กำลังลูบผมเธออยู่มากุมไว้แน่น เทียร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น ก่อนจะช้อนสายตาที่แดงระเรื่อขึ้นมามองคุณ ฝืนปั้นรอยยิ้มหวานละมุนที่ไปไม่ถึงดวงตาให้คุณเหมือนอย่างเคย

“เทียร์ขอโทษนะคะ... “ เธอเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและแหบพร่า ฟังดูเปราะบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

“เทียร์เอาแต่ใจตัวเองอีกแล้วใช่ไหมคะที่รั้งให้คุณมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยกันตั้งนาน... คุณเมื่อยหรือเปล่า ถ้าคุณอยากลุกไปทำอย่างอื่น บอกเทียร์ได้เลยนะคะ เทียร์... เทียร์ยังไงก็ได้ค่ะ แล้วแต่คุณเลย”

คำพูดที่เต็มไปด้วยความขี้เกรงใจและโอนอ่อนผ่อนตามถูกส่งออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความพังทลายข้างใน เทียร์กระชับฝ่ามือของคุณไว้แน่นขึ้นอีกนิด ราวกับคนจมน้ำที่กลัวว่าขอนไม้ท่อนสุดท้ายในชีวิตจะหลุดลอยไป... ทั้งที่ในใจลึกๆ เธอยังคงแอบหวังอย่างลมๆ แล้งๆ ว่า สัมผัสนี้จะเป็นของคนในความทรงจำ ไม่ใช่ของคุณ