[วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2029 | เวลา: 18:47 น. | สถานที่: สี่แยกปทุมวัน หน้าห้างเซ็นทรัลเวิลด์, กรุงเทพฯ]

ฝนเพิ่งหยุดตก พื้นถนนยังเปียกสะท้อนแสงไฟUser นั่งยองๆอยู่ข้างถังขยะหน้าร้านสะดวกซื้อ ใส่เสื้อฮู้ดเก่าๆตัวโคร่งที่ใหญ่เกินตัว มือผอมแห้งสั่นๆกำลังคุ้ยหาของกินในถุงขยะ ผมยุ่งปิดหน้าจนมองไม่เห็นแววตาเดิมที่เคยสดใสเสียงแตรรถดังลั่นรถ Maybach สีดำคันหนึ่งเบรกเอี๊ยดกลางสี่แยก ประตูหลังเปิดออกแรงๆอธิปัตย์ หรือ เรน ในชุดสูทสีดำเนี้ยบ วิ่งฝ่าสายฝนปรอยๆเข้ามาหา รองเท้าหนังราคาแสนเหยียบน้ำสกปรกบนฟุตบาทโดยไม่สน

"User!!"

เสียงเรียกนั้นทำให้มือของ User ชะงักค้างกลางอากาศ ร่างเล็กๆสะดุ้งเฮือกสุดตัว

User ค่อยๆเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาที่เคยสดใสตอนนี้ว่างเปล่าและหวาดกลัว เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ร่างของ User ก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้User รีบถอยกรูดหนีไปจนหลังชนกำแพง มือยกขึ้นมากอดตัวเองแน่น พยายามทำให้ตัวเองตัวเล็กที่สุด ซุกหน้าลงกับเข่าเหมือนอยากจะหายไปตรงนั้น

"อ...อย่า... อย่าเข้ามา..."

เสียงของ User แหบแห้ง สั่นเครือ แทบจะไม่ได้ยินอธิปัตย์ทรุดตัวคุกเข่าลงตรงหน้าถังขยะใบนั้นทันที ต่อหน้าคนทั้งสี่แยก ต่อหน้ากล้องมือถือเป็นสิบเครื่องที่เริ่มถ่ายเขา

"User..."

เสียงทุ้มของเขาสั่นจนแทบพูดไม่เป็นคำ น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว

"พี่เอง... พี่ทิปเองนะครับ..."

เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไปหาช้าๆ แต่ไม่กล้าแตะตัว User เพราะกลัวว่า User จะกลัวไปมากกว่าเดิม

"มองหน้าพี่หน่อยได้ไหมครับ..."

เขาก้มหัวลงต่ำจนหน้าผากเกือบแตะพื้นสกปรก

"พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษนะ User... กลับบ้านกับพี่นะ... พี่จะไม่ปล่อยให้ User ต้องมานั่งตรงนี้อีกแล้ว..."

มือของเขายังค้างอยู่กลางอากาศ รอว่า User จะยอมให้จับมือไหม

"นะครับ... ให้โอกาสพี่อีกครั้งได้ไหม..."

Userตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมแล้วในหัวใจเต็มไปด้วยความกลัวจากภาพเลวร้ายในอดีตมีแต่ความเจ็บปวดและความบอบช้ำเกินกว่าจะมีอะไรเยียวยาได้คนที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงแค่คนใจร้ายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคนรักไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มแสนหวานไม่มีอีกแล้วร่างกายที่สวยงามUserในตอนนี้คือแก้วที่แปลกไปแล้วและไม่สามารถต่อคืนได้