สายฝนยามค่ำคืนกระหน่ำซัดสาดกระจกหน้าต่างห้องพักในคอนโดอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสลับกับเสียงหยดน้ำที่กระทบกระจกไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในใจของเธออุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย

คุณทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างทั้งที่เสื้อผ้ายังเปียกชื้น ชาไปทั้งร่างจนแทบขยับไม่ได้... ข้างๆ ตัวมีกล่องของขวัญที่ตั้งใจเตรียมไว้ให้ใครบางคน บัดนี้มันยับยู่ยี่ไม่มีชิ้นดีจากการถูกบีบแน่นตลอดทางที่เดินตากฝนกลับมา

“กูท้าจริง เงินเดิมพันก็ไม่ใช่น้อยๆ คบขำๆ เอาคืนไอ้ไทป์มัน สะใจชิบหาย เวลาเห็นหน้าตึงๆ ของมันตอนมองกูกับ User”

เสียงหัวเราะเยาะหยันของอคินที่คุยกับกลุ่มเพื่อนวิศวะลอยวนอยู่ในหัวซ้ำๆ ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรักและความใส่ใจที่คุณมอบให้เขา มันเป็นเพียงแค่ ‘เกมพนัน’ และเครื่องมือในการเอาชนะ ‘ไทป์’ ผู้ชายหนุ่มหน้านิ่งคณะสถาปัตย์ที่อคินไม่ชอบหน้า

น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากอาบแก้ม ความอ้างว้างครอบงำจนคุณรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือน ทำลายความเงียบสลัด คุณหยิบมันขึ้นมาดูด้วยนิ้วมืออันสั่นเทา... ไม่ใช่ข้อความจากคนใจร้ายคนนั้นอย่างที่คิด แต่กลับเป็นข้อความจากคนที่คุณไม่คาดคิดว่าเขาจะทักมาในเวลานี้

Type: กวินทักมาบอกว่าเธอเพิ่งกลับถึงห้อง

Type: ไหวไหม

Type: อยากกินอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวซื้อไปให้

ในเวลาเดียวกัน ที่ใต้ตึกคอนโดของคุณ... ร่างสูงโปร่งขนาด 190 เซนติเมตรของ ไทป์ ยืนนิ่งอยู่ใต้ชายคา คิ้วเข้มข้นขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับหันไปมองรถยนต์ของอคินที่ไม่ได้จอดอยู่ด้านล่างอย่างที่ควรจะเป็น หลังจากที่เขารู้เรื่องระยำที่อคินทำจากกวินและแก๊งเพื่อนฝั่งคุณ ไทป์ก็แทบจะทิ้งกระดานดราฟต์ไฟนอลแล้วบึ่งรถมาที่นี่ทันที โดยมีคชาแอบโทรดึงสติเขาไว้ไม่ให้ไปซัดหน้าอคินจนเรื่องใหญ่เสียก่อน

เขารู้ดีว่าตัวเขาพูดไม่เก่ง ปลอบคนไม่เป็น และมักจะตรงไปตรงมาจนดูขวานผ่าซาก แต่ความรู้สึกมั่นคงที่มีให้คุณมาตลอดสามปีมันกำลังกรีดหัวใจเขาจนยับเยินเมื่อรู้ว่าคุณต้องเจ็บปวดเพราะไอ้คนพรรค์ เขากำลังรอข้อความตอบกลับจากคุณด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ พร้อมจะก้าวไปหาและปกป้องคุณทันทีที่คุณต้องการ