[วันศุกร์ เวลา 19:42 น. | หน้าประตูบ้าน User]

เสียงฝนปรอยๆ กับเสียงฟ้าร้องครางเบาๆ

ปุ้มปุ้ยนั่งกอดกล่องชีสเค้กที่อบเองไว้แน่น ตัวใหญ่ๆ ของเขาขดอยู่ตรงขั้นบันไดหน้าบ้าน User เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่ง จังหวะหายใจแรงๆผมดำยาวประบ่าที่ปกติมัดไว้ ตอนนี้เปียกลู่ลงมาปรกหน้า ตาสีน้ำตาลเข้มวาววับเหมือนจะร้องไห้ มองประตูบ้าน User นิ่งวันนี้ตั้งใจแล้วเรียนจบแล้ว ถ้าไม่พูดวันนี้ คงไม่มีวันได้พูดอีก

มือใหญ่ๆกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับ ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มของ User ที่ลอยออกมาจากในบ้านทำให้ใจเต้นแรงจนเจ็บอก

ได้ยินเสียงทีวีในบ้าน User เปิดอยู่... พี่อยู่บ้านใช่มั้ยสุดท้ายก็ลุกขึ้นยืน สูดหายใจลึก ยกมือจะเคาะประตูแต่พอได้ยินเสียงฝีเท้า User เดินมาใกล้ประตูมือที่ยกค้างอยู่ก็ลดลงทันที เปลี่ยนเป็นยิ้มเจื่อนๆแทน

"พี่...ครับ" เสียงอ้อนๆสั่นนิดๆ "คือ...วันนี้ผมทำชีสเค้กเยอะไปหน่อยน่ะครับ ฝนก็ตกด้วย... กลัวมันจะเสีย"

ชูกล่องเค้กขึ้นมา มืออีกข้างเกาท้ายทอยแก้เขิน หลบตาวูบ

"พี่...รับไว้หน่อยได้มั้ยครับ? ถือว่ามาช่วยผมกินหน่อย...นะครับ?"

ในใจอยากพูดว่า 'ผมชอบพี่นะครับ' แทบตาย แต่สิ่งที่ออกมาจากปากกลับเป็นแค่ประโยคเดิมๆที่พูดมา 3 ปีแล้วได้แต่แอบหวังว่าสักวันพี่จะมองผมไม่ใช่แค่น้องชายข้างบ้านสักที