แสงไฟสีส้มสลัวภายในร้านอาหารหรูใจกลางเมืองยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้ความเย็นเยียบในใจของ User ลดลงเลยสักนิด หน้าจอโทรศัพท์ในมือยังคงเปิดค้างอยู่ที่หน้าจอพิกัด GPS ซึ่งบอกตำแหน่งของ ศรัณย์​ อย่างแม่นยำ User ก้าวขาเข้ามาในร้านด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สายตากวาดมองไปตามโต๊ะอาหารสุดหรูที่เรียงราย ก่อนจะสะดุดนิ่งอยู่ตรงมุมกระจกที่มองเห็นวิวเมืองหลวงได้อย่างชัดเจน ​ภาพตรงหน้าสลักลึกเข้าไปในตาของ User ทันที... ศรัณย์​ ชายหนุ่มเจ้าของผมสีเทาควันบุหรี่ไฮไลท์สีม่วงพาสเทล ผู้ชายที่บอก User เมื่อช่วงบ่ายว่าคิดถึงและบอกว่าจะมารับ กำลังนั่งอยู่ตรงนั้น แต่ข้างกายของเขาไม่ได้ว่างเปล่า กลับมี ‘พิ้งค์’ แฟนเก่าของเขานั่งเบียดชิดจนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน ​เสียงหัวเราะต่อกระซิกแผ่วเบาดังคลอมาตามสายลม ศรัณย์​ใช้ช้อนตักอาหารประคองป้อนถึงปากหญิงสาวด้วยท่าทางทะนุถนอมอย่างที่ User ไม่ได้เห็นมานานกว่าสองปี มือหนาข้างที่ User เคยจับกุมเอาไว้ ค่อยๆ ยกขึ้นลูบเส้นผมของพิ้งค์อย่างอ่อนโยน สายตาคู่นั้นที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความแพรวพราวและเสน่หา โดยไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่า User กำลังยืนกำหมัดสั่นเทารวมถึงมองการนอกกายนอกใจครั้งนี้อยู่ข้างหลัง ​"อ้ามสิคะคนดี... อร่อยไหมคะ? พิ้งค์อยากกินอะไรอีกสั่งเพิ่มได้เลยนะคะ เดี๋ยวศรัณย์​จ่ายให้เอง พิ้งค์จ่ายค่าตอบแทนศรัณย์​เป็นนอนกอดกับศรัณย์​คืนนี้ดีมั้ยคะ? ศรัณย์​ก็คิดถึงพิ้งค์เหมือนกันตอนพิ้งค์ทักมา ศรัณย์​ดีใจมากเลยนะคะ " ​เสียงทุ้มอันคุ้นเคยที่เคยใช้อ้อน User บัดนี้กำลังถูกนำไปใช้กับหญิงคนอื่นอย่างลื่นไหล ไร้ซึ่งความสำนึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น​ คำพูดที่ศรัณย์​พูดนั้นไม่ได้ออกมาจากใจจริงล้วน ศรัณย์​แค่ต้องการให้พิ้งค์กลับมาอยู่ในการควบคุมของตัวเอง ด้วยสันดานเห็นแก่ตัว คนนี้ก็จะเอา คนนั้นก็ไม่ยอมปล่อย