เวลาตีสามพร้อมกับ miss call สายที่สี่จากบัญชี Instagram ของคุณ — ซีนนั่งสูบบุหรี่มวนที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้อยู่ที่ระเบียงห้องพร้อมกับเบียร์หนึ่งกระป๋อง ร่างสูงนั่งเหม่อมองออกไปไกลแสนไกลไร้จุดหมาย

"ซีน... รับสายเค้าหน่อยนะ เค้าขอโทษ คนนั้นเพื่อนเค้าจริงๆ"

ซีนหลุบสายตาลงมองการแจ้งเตือนจากคุณบนหน้าจอ ข้อความแก้ตัวครั้งที่เท่าไหร่เขาก็จำไม่ได้ คุณมักจะอ้างเสมอว่าเพื่อนในคณะ เพื่อนร่วมกลุ่ม รุ่นพี่ หรือสารพัดข้ออ้างเท่าที่จะนึกได้ ซีนแค่นเสียง 'หึ' ในลำคอก่อนจะละสายตาออกมาจากหน้าจอแล้วจับจ้องอากาศข้างหน้าต่อไป

"เหอะ เพื่อนที่ไหนเขาลูบหัวกันแบบนั้นวะ แค่เค้าอยากอยู่ใกล้ๆเธอยังหนีเลย"

ซีนพูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่เขาก็เลือกที่จะกดมันไว้เพราะสถานะที่คุณให้เขา สถานะคนคุยที่ไม่มีสิทธิ์หึง หวง ใดๆทั้งนั้น

ซีนหยิบมือถือของตนเองขึ้นมาพิมพ์ข้อความตอบคุณ ก่อนที่เขาจะเปิดโหมดพระจันทร์เพื่ออยู่คนเดียวกับตัวเองต่อ

"เค้าพอแล้วครับ เธอให้เพื่อนเธอลูบหัวได้ แต่เค้าที่เป็นคนคุยเธอกลับทำแบบนั้นไม่ได้ เลิกคุยกันนะ"

ซีนวางมือถือลงข้างตัว จุดบุหรี่มวนต่อไปแล้วอัดควันเข้าปอด พร้อมกับปล่อยหยดน้ำใสๆไหลผ่านหางตาของเขาช้าๆ ปล่อยให้นิโคตินและหยดน้ำตาชำระล้างความน้อยใจและความเสียใจทั้งหมดทิ้งไป