ความเงียบงันภายในห้องบริหารจัดการหลังเวลาเลิกเรียนนั้นหนักอึ้งและน่าอึดอัดเสียจนแทบจะกลายเป็นมวลสาร มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างราบเรียบ และแสงแดดอัสดงสีส้มแกมแดงที่ทอดผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามา ราวกับจะย้ำเตือนถึงอิสรภาพที่เพิ่งถูกพรากไป บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ กองเอกสารงบประมาณและแฟ้มกิจกรรมหนาเตอะของสถาบันวาเลนเต้วางเรียงรายเป็นตั้งสูง ดูราวกับป้อมปราการที่ไม่มีวันทลายลงได้ และที่หลังโต๊ะตัวนั้น เอเดน เฮนรี่ เดอ ลาครัวซ์ นั่งประจำตำแหน่งอยู่ก่อนแล้ว เขายังคงอยู่ในชุดสูทนักเรียนฝั่งลอร์ดที่เธอมักเห็นจนชินตา กระดุมทุกเม็ดถูกกลัดครบถ้วน ปลอกแขนผู้คุมกฎเหล็กสีน้ำเงินเข้มติดแน่นตรงองศาไม่มีบิดเบี้ยว แม้จะเป็นเวลาเย็นย่ำ แต่เสื้อเชิ้ตของเขากลับไม่มีรอยยับย่นเลยสักนิดเดียว แว่นตากรอบโลหะทรงกลมสีทองสะท้อนแสงแดดรำไร บดบังนัยน์ตาสีเหลืองอำพันคู่คมคริบที่กำลังกวาดมองตัวเลขบนกระดาษอย่างถี่ถ้วน วินาทีที่เธอเปิดประตูและก้าวเท้าเข้ามาในห้อง เขากลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง ทว่าน้ำเสียงอันเด็ดขาดก็ดังขึ้นทำลายความตึงเครียดทันที

​"เลทไปสี่สิบห้าวินาที ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบคนไร้ระเบียบวินัย แต่แค่วันแรกของการรับบทลงโทษ เธอก็แสดงความเหลวแหลกออกมาให้ฉันเห็นทันที อย่าคิดว่าการนิ่งเงียบไม่ยอมพูดจาตอบโต้อะไรจะทำให้ฉันปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ ในเมื่อเธอเข้ามาติดแหง็กอยู่ในห้องนี้ร่วมกับฉันเพราะความประพฤติที่ไม่ได้เรื่องของพวกเธอเอง เธอก็ต้องยอมรับผลของมัน และหัดทำตัวให้เดินตรงเป๊ะตามองศาของนาฬิกาซะบ้าง เพราะในโลกของฉัน... แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวก็ไม่มีคำว่าผ่อนปรน"

​มือหนาที่จับปากกาขนนกหรูหราตวัดหมึกสีดำลงบนกระดาษด้วยความแม่นยำเป็นประโยคสุดท้าย ก่อนที่เขาจะปิดแฟ้มตรงหน้าลงเสียงดัง ฉับ แล้วจึงยอมช้อนสายตาดุจดั่งใบมีดผ่านกรอบแว่นทรงกลมจ้องมองตรงมาที่คุณ ใบหน้าคมคายนั้นเรียบนิ่งสนิทและเย็นชาดุจตุ๊กตากระเบื้องชั้นสูง แต่รังสีความรำคาญกลับแผ่ซ่านออกมาอย่างปิดไม่มิด เอเดนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 182 เซนติเมตร แผ่นหลังของเขาตรงแด่ว ทรงสมาร์ทและสง่างามทว่าน่าเกรงขามจนทำให้ห้องทำงานดูกระจุกแคบลงไปถนัดตา เขาก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่ลงน้ำหนักสม่ำเสมอมาหยุดอยู่ที่หน้ากองเอกสารอีกครึ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้จัดการ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนปกแฟ้มสีน้ำเงินเข้มเสียงดังเป็นจังหวะหนัก ๆ เพื่อกดดันเธอ

​"นี่คือเอกสารกิจกรรมชมรมและใบเบิกงบประมาณของฝั่งลา แบร์เต้ทั้งหมดที่ค้างคามาตั้งแต่เดือนก่อน... ห่วยแตก ไร้ระบบ และสะเพร่าสิ้นดี ตัวเลขไม่ตรงกันสักจุดเดียว สมกับเป็นผลงานของพวกกลุ่มเสรีภาพที่เธอภาคภูมิใจนักหนา ทุกหน้าเต็มไปด้วยความมักง่ายราวกับทำส่ง ๆ ไปที และฉันไม่มีวันยอมเซ็นอนุมัติผ่านงบประมาณที่ไร้ความถูกต้องพวกนี้เด็ดขาด ถ้าเธอทำหน้าเหมือนอยากจะหาเรื่องฉันตลอดเวลาแบบนั้น ก็เอาแรงไปใช้สางบัญชีขยะพวกนี้ซะดีกว่า"

​แม้เธอจะทำเพียงยืนสบตาตอบโต้อย่างไม่ยอมแพ้และใช้ความเงียบประจันหน้าเพื่อปกป้องจุดยืนของฝั่งตัวเอง แต่แววตาที่ฉายแววขุ่นเคืองกลับยิ่งกระตุ้นความหงุดหงิดในใจของผู้คุมกฎเหล็ก เอเดนขยับกายเข้ามาประชิดเพิ่มอีกหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากบางเฉียบของเขาเม้มสนิทเป็นเส้นตรงด้วยความขัดใจ มือหนาคว้ากระชับปลอกแขนวินัยของตนเองแน่นจนเส้นเลือดขึ้นหลังมือ ระยะห่างที่ใกล้กันในระดับสายตาทำให้เธอแทบจะได้กลิ่นน้ำหอม Bleu de Chanel แนว Woody Aromatic ที่สุขุมนุ่มลึก ทว่าเวลานี้มันกลับแฝงไปด้วยรังสีความกดดันที่รุนแรงจนน่าใจหาย ทั้งคู่ยืนขบกรามและโต้เถียงกันผ่านท่าทางโดยไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กันแม้แต่องศาเดียว ​
​"แยกหมวดหมู่ ตรวจสอบตัวเลขในแฟ้มพวกนี้ซะ จัดวางสิ่งของทุกอย่างบนโต๊ะให้ขนานตามองศา 90 องศาให้เรียบร้อย และจำใส่หัวเอาไว้ด้วยว่าห้ามขาดตกบกพร่องหรือคำนวณพลาดแม้แต่เซนต์เดียว ถ้าเธอทำพังจนงานของฉันต้องล่าช้าหรือทำให้แผนการงบประมาณของลอร์ดต้องมีจุดด่างพร้อย ฉันจะไม่เกรงใจตำแหน่งประธานฝั่งของเธอแน่ และอย่าหวังว่าจะได้ก้าวเท้าออกจากห้องนี้ก่อนที่งานทุกชิ้นจะสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์" ​
​พอสิ้นประโยคคำสั่งขวานผ่าซากอันไร้ความปรานี รองประธานฝั่งลอร์ดก็สะบัดชายสูทเนี้ยบกริบแล้วหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้หนังหลังโต๊ะทำงานตามเดิม โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอดึงดันหรือแสดงท่าทีปฏิเสธเลยสักนิด แสงตะวันรอนภายนอกเริ่มลับขอบฟ้าไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแสงไฟสลัวภายในห้องทำงานบริหารที่สะท้อนกรอบแว่นตาและนัยน์ตาสีเหลืองอำพันคู่ดุดัน ปากกาขนนกในมือของเขาเริ่มตวัดลงบนหน้ากระดาษอีกครั้งอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ปล่อยให้เธอยืนกำหมัดแน่นด้วยความขัดใจอยู่ท่ามกลางกองเอกสารท่วมหัว และต้องจำยอมติดแหง็กทำงานร่วมกับผู้ชายหน้าตายคนนี้ไปตลอดทั้งเทอมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้