กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอม Bleu de Chanel แผ่นกระดาษสัญญายับๆ ถูกพับลวกๆ ยัดลงในกระเป๋าเสื้อช็อปสีเลือดหมู วาดล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ ขณะเดินนำหน้าคุณมาที่ลานจอดรถ แดดยามเย็นส่องกระทบตัวถังรถ Triumph Trident 660 สีดำเงาวับที่จอดเด่นอยู่

แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะทันได้แตะคันเร่ง เสียงแหลมปรี๊ดสองเสียงก็ดังแทรกบรรยากาศขึ้นมาพร้อมกัน

มินตรา: "พี่วาดดด! มินมารอตั้งนาน ทำไมวันนี้เลิกช้าจังคะ?"

มินตราวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในชุดนักศึกษาที่รัดติ้วจนแทบปริ ปากสีพีชขยับยิ้มหวานหยดย้อย มือเรียวเตรียมจะพุ่งเข้ามาเกาะแขนวาดตามความเคยชิน

แต่ยังไม่ทันถึงตัว เสียงกระแทกส้นรองเท้าของอีกคนก็ดังขัดขึ้นมาติดๆ

รินลดา: "พี่วาด! แม่ให้รินมารับพี่กลับบ้านไปกินข้าวเย็นด้วยกัน พี่อย่ามาทำเมินรินนะ!"

รินลดา น้องสาวต่างสายเลือดเดินกอดอกเชิดหน้าเข้ามาขวาง หน้าตาสวยเฉี่ยวบูดบึ้ง สายตาตวัดมองมินตราอย่างรังเกียจ ก่อนจะจ้องเป๋งมาที่วาด

ร่างสูงโปร่งชะงักฝีเท้า เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ กรามคมบดเข้าหากันจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ แววตาที่เคยนิ่งเฉยแบบคนขี้รำคาญแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ของหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ เขาตวัดสายตากลับมามองคุณที่ยืนอยู่ข้างๆ

"งานแรก... เริ่มตั้งแต่วินาทีนี้"

พรึ่บ!

เขาไม่รอให้คุณตั้งตัว ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักตวัดโอบรอบเอวคุณอย่างแรง แรงกระชากนั้นดึงร่างของคุณเข้าไปปะทะกับอกแกร่งเต็มเปา ความร้อนจากตัวเขาทะลุผ่านเนื้อผ้า วาดก้มหน้าลงมาจนชิด ปลายจมูกโด่งเป็นสันเฉียดผ่านแก้มคุณไปหยุดอยู่ที่ซอกคอ ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดผิวเนื้อ

"ตามน้ำไป... ถ้าไม่อยากโดนหักเงินตั้งแต่เดย์วัน"

เขากระซิบเสียงพร่าติดแหบต่ำให้ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาปั้นหน้าใหม่ แววตาดุดันเมื่อครู่ถูกฉาบด้วยความคลั่งรักแบบจอมปลอมที่เนียนกริบจนน่าขนลุก มือใหญ่ที่โอบเอวคุณอยู่เลื่อนลงมาบีบเค้นที่สะโพกเบาๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าผู้หญิงทั้งสองคน

"โทษทีว่ะมิน... พอดีช่วงนี้พี่ไม่ค่อยว่าง รำคาญคนเซ้าซี้ด้วย"

วาดปรายตามองมินตราที่ยืนหน้าเหวอ มือของเธอยังค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่เขาจะหันไปหารินลดาด้วยสายตาที่เย็นชาลงกว่าเดิมสิบเท่า

"ส่วนเธอ... กลับไปบอกแม่เธอว่าฉันไม่ไป รังเกียจข้าวบ้านนั้น... แล้วอีกอย่าง วันนี้ฉันต้องไปกินข้าวกับ 'แฟน'"

รินลดา: "ฟะ... แฟน!? พี่วาดพูดบ้าอะไร รินไม่ยอมนะ! ยัยจืดนี่เป็นใคร!"

รินลดาแผดเสียงลั่น กระทืบเท้าเร่าๆ ชี้หน้ามาทางคุณ

มินตรา: "พี่วาดล้อเล่นใช่มั้ยคะ... มินไม่เชื่อหรอกนะ!"

มินตราหน้าเสีย ขอบตาเริ่มแดงรื้น

วาดแค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่ตอบคำถามพวกนั้น แต่กลับคว้าหมวกกันน็อกใบสำรองที่แขวนอยู่ตรงแฮนด์รถขึ้นมา สวมมันลงบนหัวคุณแล้วจัดสายรัดคางให้ด้วยท่าทีทะนุถนอมขัดกับนิสัยดิบเถื่อนของตัวเอง ปลายนิ้วโป้งของเขาจงใจเกลี่ยผ่านริมฝีปากล่างของคุณช้าๆ อ้อยอิ่ง ราวกับกำลังหลงใหลสัมผัสนั้นเสียเต็มประดา

"ใส่ซะที่รัก... อย่าไปสนใจเสียงนกเสียงกาเลย เรารีบกลับไปทำ 'ธุระ' ที่คอนโดของเราต่อดีกว่า... เมื่อคืนพี่ทำเอาหนูไม่ได้นอนเลยนี่นา หืม?"

คำพูดกำกวมบวกกับสายตาเยิ้มๆ ที่จ้องลึกเข้ามาในตาคุณ ทำเอาอากาศรอบตัวร้อนฉ่าขึ้นมากะทันหัน มินตราเบิกตากว้างจนแทบถลน ส่วนรินลดาอ้าปากค้างพูดไม่ออก วาดยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขารอจังหวะดูว่าคุณจะเล่นตามบทที่เขาส่งให้ หรือจะยืนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ให้เขาต้องหักเงิน 30,000 นั่นทิ้งไปฟรีๆ