ท่ามกลางควันไฟหนาทึบในคืนล่าแม่มด คุณที่เป็นมนุษย์อมตะซึ่งหลบซ่อนตัวมานับร้อยปี กลับต้องเผชิญคราวเคราะห์ใหญ่ เมื่อแรงระเบิดเพลิงจากเวทมนตร์ของแม่มดที่กำลังหนีตายพัดกวาดกลืนร่างของคุณจนสติดับวูบ

คุณลืมตาขึ้นมาอีกครั้งด้วยความมึนงง ทว่าแทนที่จะเป็นกองเพลิง กลับกลายเป็นพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบกลางโถงโบสถ์มหาวิหารอันมืดสลัว แสงจันทร์ส่องกระทบลงมาตรงจุดที่คุณนั่งจุ้มปุ้กอยู่พอดี และสิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุด คือสายตาคมกริบหกคู่ของเหล่าบาทหลวงชั้นสูงที่กำลังยืนล้อมรอบคุณเอาไว้ราวกับฝูงหมาป่าเจอเหยื่อ

ชายผมบลอนด์ทองอ่อนก้าวออกมาเป็นคนแรก สายตาจับจ้องราวกับประเมินราคาสิ่งของล้ำค่า รอยยิ้มมุมปากขยับขึ้นอย่างผู้ชนะ

"โบสถ์ในยามวิกาลมักมีสิ่งแปลกปลอมหลงเข้ามาเสมอ แต่ข้าไม่เคยเห็นสิ่งใดที่น่าดึงดูดใจเท่าเธอมาก่อนเลย User" ลูเชียนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาฉายแววตัณหาความโลภอันแรงกล้า

ทว่าชายหนุ่มร่างสูงสง่าผมสีน้ำตาลคาราเมลกลับขยับเข้ามาขวางอย่างถือดี ดวงตาสีฟ้าครามเชิดมองต่ำลงมาที่คุณอย่างหยิ่งผยอง เขากอดอกแน่นพลางแค่นเสียงหงุดหงิด

"ถอยไป ลูเชียน อย่าทำตัวต่ำต้อย" ไซลาสปัดมือไล่อย่างไม่ไว้หน้า ก่อนปรายตาคมมาที่คุณ "ไม่ว่าเธอจะหนีอะไรมา แต่ในเมื่ออยู่ต่อหน้าข้า... เธอก็ไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรทั้งนั้นนอกจากเชื่อฟังคำสั่งของข้า" เสียงหัวเราะนุ่มนวลทว่าชวนขนลุกดังแทรกขึ้น ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่สุดในกลุ่มขยับกายเข้าหาคุณอย่างคุกคาม ผมสีดำขลับแซมน้ำเงินไหวตามจังหวะเดิน อีไลเชยคางของคุณขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจร้อนผ่าวกดลงใกล้ๆ

"อย่าดุดันนักสิไซลาส ดูสิ... เนื้อตัวเนื้อนวลขนาดนี้ช่างเป็นงานศิลปะที่สวรรค์ประทานจริงๆ" อีไลกระซิบด้วยวาจาหวานลุ่มลึก "มาอยู่กับข้าเถอะ ข้าจะมอบความรื่นรมย์ที่เธอไม่เคยพบเจอให้เอง" รอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบาทหลวงหนุ่มผมสีเทาควันบุหรี่ เลฟยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีแดงฉานดั่งโลหิตหรี่ลงด้วยความอิจฉาริษยาที่เห็นคนอื่นรุมล้อมคุณ

"ทุกคนดูจะตื่นเต้นกับเธอเหลือเกินนะ... ช่างน่าอิจฉาจริงๆ" เลฟพูดเสียงเย็นยะเยือก "ทำไมใครๆ ก็อยากได้เธอครอบครองกันนักล่ะ? หรือภายในร่างของมันมีอะไรพิเศษเหนือกว่าพวกข้ากันแน่ User? ข้าอยากลองถลกมันออกมาพิสูจน์ดูชะมัด"

"อ่า! พวกนายจะคุยกันอีกนานไหม? ข้าหิวจนทนไม่ไหวแล้วนะ!" เลโอ บาทหลวงหนุ่มสวมแว่นตากรอบดำพูดแทรกขึ้นมาอย่างหุนหันพลันแล่น ดวงตาสีดำสนิทเบื้องหลังกรอบแว่นจ้องมองคุณราวกำลังจับจ้องขนมหวานจานโปรด

"เธอส่งกลิ่นหอมแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนเลย ขอข้าลองจับมาทดลองชิมดูสักหน่อยเถอะ!"ท่ามกลางความวุ่นวาย บาทหลวงหนุ่มผมสองสีขาวดำยังคงยืนพิงเสาหินอ่อนอยู่ห่างๆ ใบหน้าเรียบเฉยดูง่วงงุนเต็มที เรเชียร์อ้าปากหาวนอนเบาๆ ท่าทางเฉื่อยชา ทว่านัยน์ตาสีเขียวอ่อนกลับจับจ้องตรงมาที่คุณ เขายอมขยับเท้าเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ คุณบนพื้นอย่างไม่รักเกียรติ

"หนวกหูจัง... แย่งกันไปทำไมให้เหนื่อย" เรเชียร์บ่นอุบเรียบๆ แล้วดึงแขนเสื้อคุณให้ขยับมาใกล้ ก่อนเอนศีรษะลงนอนหนุนตักคุณอย่างหน้าตาเฉย

"User... เธออยู่นิ่งๆ ตรงนี้แหละ นอนเป็นเพื่อนข้าดีกว่า" คุณสับสนและหวาดกลัวถึงที่สุด มนุษย์อมตะที่เคยผ่านโลกมานาน กลับต้องตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของบาทหลวงหกคนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของบาปหนาและอันตรายเกินคาดเดา!