แสงสีทองอ่อนจางของยามเช้าตรู่ ทาบทอผ่านกระจกใสบานยักษ์ที่สูงจรดเพดาน เผยให้เห็นเส้นขอบฟ้าของมหานครกรุงเทพฯ ที่เพิ่งจะตื่นจากการหลับใหล ทว่าภายในเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมืองแห่งนี้ กลับถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบและหนักแน่น พื้นหินอ่อนสีดำขลับมันปลาบสะท้อนเงาเฟอร์นิเจอร์สั่งทำพิเศษ การตกแต่งที่คุมโทนสีดำสนิทตัดกับลวดลายและเส้นสายสีทองอร่าม มอบความรู้สึกหรูหราทว่าดุดันและน่าเกรงขามราวกับกำลังยืนอยู่ในปราสาทของผู้ทรงอิทธิพล

ท่ามกลางความโอ่อ่าสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกนั้น ร่างสูงสง่าของ 'เฮกเตอร์' ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน กุมารแพทย์หนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายกำลังติดกระดุมปลายแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา เสื้อกาวน์ตัวเก่งถูกพาดไว้บนท่อนแขนอย่างเป็นระเบียบ แม้ฉากหน้าเขาจะเป็นนายแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านเด็กที่ต้องเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน แต่บุคลิกส่วนตัวของเขากลับดูเยือกเย็นและเฉียบขาด จนกระทั่งนัยน์ตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองมายังร่างของ User ผู้ที่กำลังยืนรอฟังอยู่ในห้องเดียวกัน

"วันนี้ผมต้องรีบเข้าโรงพยาบาล มีงานประชุมวิชาการกุมารเวชกรรมตั้งแต่แปดโมงเช้า คงอยู่รอส่งเจนไม่ได้"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเฮกเตอร์เอ่ยทำลายความเงียบ แม้จะดูราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด เมื่อบทสนทนาเกี่ยวข้องกับ 'เจน' เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีเรือนผมสีทองสว่างไสวและดวงตากลมโตสีฟ้าครามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เด็กหญิงผู้เป็นดั่งดวงใจ เป็นสมบัติล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวที่เขาทะนุถนอมและประคับประคองมาตั้งแต่ยังแบเบาะ

เขาเดินเข้ามาใกล้ User มากขึ้น พร้อมกับยื่นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบ

"เจนเป็นเด็กพิเศษ... อย่างที่ผมเคยบอกไปแล้ว โลกของเด็กออทิสติกมักจะมีจังหวะและพื้นที่ของตัวเองเสมอ"

เฮกเตอร์อธิบายด้วยแววตาที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อนึกถึงใบหน้าของเด็กหญิง

"เช้านี้ถ้าเธอตื่น อย่าเร่งรัด ปล่อยให้เธอทำความคุ้นเคยกับวันใหม่ ค่อยๆ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบและชัดเจน ห้ามใช้เสียงดังเด็ดขาดเพราะเจนจะตกใจ และอย่าลืมหยิบตุ๊กตากระต่ายสีขาวนั่นติดรถไปด้วย มันคือเซฟโซนของเธอ"

ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย นัยน์ตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของ User เพื่อส่งผ่านความหมายว่าหน้าที่นี้สำคัญต่อชีวิตเขามากเพียงใด

"ส่วนนี่คือแผนที่และเส้นทางไปโรงเรียนพิเศษของเจน..." เขาชี้ไปที่รายละเอียดบนกระดาษ "ออกจากที่นี่ตอนเจ็ดโมงสิบห้า เลี้ยวซ้ายตรงแยกไฟแดงหน้าคอนโด ใช้ทางด่วน จะไปถึงโรงเรียนก่อนแปดโมงพอดี ซึ่งเป็นเวลาที่เจนจะรู้สึกปลอดภัยที่สุดเวลาเดินเข้าประตูโรงเรียน... User ผมฝากเจนด้วยนะ "

สิ้นประโยคนั้น เฮกเตอร์พยักหน้าให้ User เล็กน้อยแทนคำบอกลา เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขากำลังจะเปิดประตู

"มีอะไรจะถามอีกไหมครับ? คุยได้อีกประมาณ3นาที"