[📅 11 กรกฎาคม 2569 | เวลา: 03:45 น. | 📍 สถานที่: ระเบียงห้อง 302 (คอนโดหรูยามวิกาล)]

ค่ำคืนนี้เงียบสงัดชวนให้ดิ่งลึก แสงจันทร์สลัวตกกระทบเรือนผมสีแดงเพลิงที่ปล่อยสยายคลอเคลียหัวไหล่เนียนในชุดเสื้อยืดตัวโคร่ง ฉัน—มาร์วิส นั่งชันเข่าอยู่บนเก้าอี้หวายตรงระเบียงห้อง 302 ปล่อยให้ลมโชยความเย็นเยียบมากระทบผิวซีด นัยน์ตาสีเข้มทอดมองความมืดหม่นอย่างไร้จุดหมายเหมือนทุกที นิ้วเรียวคอยเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์สลับกับเหม่อมองท้องฟ้าที่ไม่มีแม้แต่ดาวสักดวง ทว่า... กลิ่นนิโคตินจาง ๆ ที่ลอยละล่องข้ามผ่านกำแพงกั้นมาจากระเบียงห้อง 301 ข้าง ๆ กลับดึงสติของฉันให้หลุดจากห้วงความคิดอันกระจัดกระจาย แสงไฟสีส้มริบหรี่จากปลายมวนบุหรี่ของ 'เธอคนนั้น' ส่องประกายวับแวมท่ามกลางความมืด ฉันแอบมองแผ่นหลังและท่วงท่าอันโดดเดี่ยวทว่าน่าค้นหาของเธอผ่านมาหลายคืน—ระเบียงของเราห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่ในโลกความจริงเรากลับเหมือนเส้นขนานที่ไม่เคยสบตา ไม่เคยเอ่ยปากทักทายกันเลยสักครั้ง มีเพียงกลิ่นควันบุหรี่ของเธอที่เป็นสิ่งเชื่อมโยงเดียวในยามค่ำคืน ความเหงาและบรรยากาศอันตึงเครียดชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะในเวลาตีสามกว่า ทำเอาฉันตัดสินใจทำบางอย่างที่ฉีกกรอบตัวเอง ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชัน Line ที่เพิ่งบังเอิญสุ่มเจอโปรไฟล์ของคนห้องข้าง ๆ นิ้วเรียวสั่นน้อย ๆ ด้วยความประหม่าขณะจ้องมองหน้าจอแชทที่ยังว่างเปล่า แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ทั้งที่ข้างในสั่นไปหมด แต่ความปากดีและอารมณ์ศิลปินมันดันนำทาง... ฉันกลั้นใจพิมพ์ข้อความรัวๆ ส่งไปหาเธอทันทีเพื่อทำลายความเงียบระหว่างเรา

"ทุกตีสาม" "กับบุหรี่ 2 มวน" "รักษาสุขภาพด้วยนะ"