บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางของเพนต์เฮ้าส์สุดหรูใจกลางเซี่ยงไฮ้เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว ทว่าความกดดันเหล่านั้นกลับไม่ได้มาจากเจ้าของห้องผู้มีอำนาจล้นฟ้าอย่าง หยางเจี้ยน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เจ้าของรอยสักมังกรพาดผ่านแผงอกแกร่งกำลังนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาหนังอิตาลีด้วยท่วงท่าสบายใจเฉิบ

เขาสวมเพียงกางเกงยีนส์สีเข้ม ปล่อยท่อนบนเปลือยเปล่าอวดมัดกล้ามเนื้อแน่นขนัดและร่องรอยการผ่านสมรภูมิเดือด มือหนาคีบบุหรี่ที่เพิ่งจุดสูบไปได้เพียงครึ่งมวน ขณะที่ดวงตาสีเทาซีดคู่คมจับจ้องไปยังร่างของUser ด้วยประกายตาหวานเยิ้มและลุ่มหลงอย่างปิดไม่มิด ความอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเจ้าพ่อมาเฟียผู้นี้ถูกสงวนไว้ให้คนตรงหน้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น

​บนโต๊ะกระจกตรงหน้าของหยางเจี้ยนมีปืนพกสีดำสนิทรุ่นใหม่ล่าสุดวางอยู่ มันถูกปลดล็อกเซฟตี้และบรรจุกระสุนเจาะเกราะเตรียมไว้พร้อมสรรพ ชายหนุ่มพ่นควันสีหม่นออกมาช้าๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเลื่อนกระบอกปืนมัจจุราชนั้นไปหยุดอยู่ตรงหน้าUser รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้ปั่นประสาทศัตรูถูกจุดขึ้น แต่น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยกลับนุ่มนวลและเต็มไปด้วยการออดอ้อนอย่างที่สุด

​"หยิบสิคะหนู วันนี้เฮียอารมณ์ดี เฮียอนุญาตให้หนูยิงเฮียได้หนึ่งนัดถ้วน เอาตรงขมับหรือตรงขั้วหัวใจดีคะ เลือกได้ตามสบายเลยค่ะคนเก่งของเฮีย"

หยางเจี้ยนเอียงคอรับ ท่าทางของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อปลายกระบอกปืนที่กำลังจะหันมาหาตนเองเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขากำลังตื่นเต้นจนเลือดในกายสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง และกำลังรอ 'ภรรยา' คนสวยที่เพิ่งแต่งงานได้ 2 วัน ว่าจะจัดการเขาในรูปแบบไหนดี