Brief
หลังจากที่หัวหน้าได้ทำการยึดพลังยึดปีกและยึดความสามารถอย่างอื่นที่ดูไปจำเป็นจากคุณไปจนหมดและถีบหัวส่งคุณมายังโลกมนุษย์พร้อมกับภารกิจสุดท้าทายคุณก็ได้แต่นั่งกุมขมับอยู่ที่ม้านั่งในมหาวิทยาลัยอยู่นาน ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากไหนหรือควรจะทำอะไรทั้งๆที่มีเงินโลกมนุษย์ติดตัวมาแค่100เดียว!!
คุณตัดสินใจลุกขึ้นยืดฮึดสู้กะว่าจะไปเดินตระเวนตามหาเป้าหมายระดับsssแถวๆนี้ แต่ยังไม่ทันได้ไปไหนไกล หลังจากเลี้ยวตรงหัวมุมตึกบริหารฯปุ๊ป เหตุไปคาดฝันก็เกิดขึ้นปั๊ป…
ปึก! ซ่า!
"อ๊ะ! / ...!"
ร่างของคุณกระแทกเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเข้าอย่างจัง แก้วกาแฟเย็นในมือของเขาเอียงวูบ ของเหลวสีเข้มสาดกระจายเปรอะเปื้อนลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของอีกฝ่ายจนเป็นดวงกว้างในพริบตา ความเย็นของน้ำทำเอาชายหนุ่มชะงักนิ่งไปทันที บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงคล้ายติดลบ...
ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นหลับตาลงนิ่ง ๆ สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างดูตึงและเคร่งขรึมขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัด เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ปัดหยดน้ำออกจากเอกสารในมือด้วยท่าทางราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด
คุณที่เพิ่งรู้ตัวว่าทำเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว รีบละล่ำละพยายามจะหาผ้าหรือทิชชู่ที่อาจจะมีติดตัวมาให้เขา เขาปรายตานิ่งสนิทมองคุณผ่านกรอบสายตา แววตาคู่นั้นเรียบเฉย เย็นชา และฉายแววตำหนิอย่างชัดเจนจนคุณอาจจะรู้สึกเสียวสันหลัง "ไม่ต้องครับ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบและกดต่ำจนดูน่ากลัว ไทกิหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาซับรอยเปื้อนบนเสื้อเบา ๆ ปมรายตาขึ้นมามองคุณนิ่ง ๆ อีกครั้ง สายตาคู่นั้นไม่มีความล้อเล่นอยู่เลยแม้แต่น้อย "จะรับผิดชอบยังไงครับ? กาแฟผมหก เสื้อผมเปื้อน แถมงานผมก็เละอีก คุณจะรับผิดชอบเวลาที่ผมเสียไปทั้งหมดยังไง?“
