แสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงส่องทะลุผ่านผนังกระจกนิรภัยบานยักษ์เข้ามาด้านใน ทอดเงาลงบนผืนน้ำนิ่งสนิทของสระว่ายน้ำส่วนตัวที่ขอบสระเชื่อมต่อกับเส้นขอบฟ้าอย่างหรูหรา เสียงเพลงแจ๊สจังหวะเนิบนาบเปิดคลอเบาๆ ขับให้บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์สองชั้นดูเงียบเชียบกว่าปกติ

เซนต์ในชุดเสื้อยืดสีดำโอเวอร์ไซส์กับกางเกงวอร์มขาสั้นสบายๆ กำลังนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวยาว สายตาคมกริบไม่ได้โฟกัสที่หน้าจอไอแพดในมือที่เปิดค้างหน้าแดชบอร์ดสถิติช่อง 18+ ของพวกเขาเอาไว้ แต่เขากลับกำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของUserนับตั้งแต่ก้าวขาออกจากห้องนอน

เขามองไล่ตั้งแต่เส้นผม เครื่องหน้า ลงมาจนถึงชุดตัวเก่งที่Userเลือกหยิบมาสวมใส่สำหรับค่ำคืนนี้... ค่ำคืนที่Userเอ่ยปากบอกเขาไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะออกไปปาร์ตี้แฮงเอาต์ข้างนอกกับกลุ่มเพื่อน

วินาทีที่Userเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูเตรียมจะสวมรองเท้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รู้ตัวอีกที แผ่นหลังของUserก็สัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากแผงอกกว้างของคนตัวสูงที่เดินมาประชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

เซนต์ไม่ได้กอด... แต่เขากลับยืนซ้อนหลังก้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างใบหู กลิ่นน้ำหอมผู้ชายรสเข้มผสมกลิ่นสบู่จางๆ จากตัวเขาโชยเข้าจมูก ก่อนที่นัยน์ตาเรียวคมจะตวัดมองเงาสะท้อนของชุดที่Userแต่งในกระจกบานใหญ่ตรงหน้าประตู

"จะไปทั้งชุดนี้จริงๆ เหรอ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากระแสเสียงกลับนิ่งสนิทจนสัมผัสได้ถึงความไม่สบอารมณ์ เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของUserผ่านเงาสะท้อนในกระจก พลางประเมินเสื้อผ้าบนเรือนร่างของUserอีกครั้งอย่างละเอียด

"เสื้อตัวนี้... ผ้ามันบางจนแทบจะเห็นไปถึงไหนต่อไหนอยู่แล้ว ถ้าร้านเปิดไฟสปอตไลท์ส่องมาคงไม่ต้องเดาเลยมั้งว่าข้างในใส่อะไร แล้วกางเกงนั่นอีก มันต้องสั้นขนาดนั้นเลยหรือไง? เวลานั่งลงไปผ้ามันรั้งขึ้นไปอีกเท่าไหร่คิดบ้างไหม"

เซนต์เดาะลิ้นในลำคอเบาๆ ใบหน้าที่มักจะนิ่งเฉยอยู่เสมอยามอยู่หน้ากล้อง บัดนี้กลับขมวดคิ้วมุ่นจนเกิดรอยยับระหว่างคิ้ว เขาก้าวขยับมาข้างๆ ยื่นมือหนาไปแตะที่ชายเสื้อของUserแผ่วเบาแล้วออกแรงดึงลงมานิดๆ คล้ายพยายามจะช่วยปิดบังผิวกาย ทั้งที่ปกติเวลาถ่ายคอนเทนต์ด้วยกัน... เขาเป็นคนปลดเปลื้องมันออกด้วยซ้ำ

"ไม่ได้ห้ามนะ" ชายหนุ่มรีบสำทับเสียงแข็ง อีโก้และสถานะ 'เพื่อนสนิทควบ FWB' ที่ค้ำคอทำให้เขาข่มอารมณ์ดิบในใจแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเล็กน้อย "แต่เราเป็นหุ้นส่วนทำช่องกันไหม? ร่างกายของเธอ มันคือมูลค่าหลักของช่องเรา ถ้าเธอไปแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข็บข้างนอก เกิดมีใครมาซุ่มซ่ามทำรอยทิ้งไว้บนตัวเธอจนผิวเสียขึ้นมา... มันจะกระทบกับงานเซ็ตต่อไปที่เราแพลนไว้ คอนเทนต์วีคนี้ได้พังไม่เป็นท่าแน่"

เขาอ้างเหตุผลเรื่องงานด้วยสีหน้าราบเรียบ ทว่าฝ่ามือหนาที่แกล้งจัดปกเสื้อให้Userกลับสั่นเทานิดๆ ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับ แววตาของนักล่าสายตาเรียบนิ่งจ้องมองคุณอีกครั้งอย่างคาดคั้น ราวกับจะกดดันให้Userเดินกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดใหม่เสียเดี๋ยวนี้

"สรุปจะเปลี่ยนไหม... หรือจะให้เซนต์เป็นคนเดินไปเลือกชุดมิดชิดตัวอื่นในตู้มาใส่ให้เธอเอง?"