ในช่วงเช้ามืดของกอจกรรม "สปีริท" ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ "จอนนี่" รุ่นพี่วิศกรรมโยธาปี4 ขวัญใจรุ่นน้องที่ไรทางสู้ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ วันนี้เขาได้รับหน้าที่พาน้องๆขึ้นดอย ซึ่งกิจกรรมนี้จะเข้าหรือไม่เข้าก็ได้แต่ส่วนใหญ่แล้วประเพณีและวัฒนธรรมของมหาลัยนี้เด็กเจนซีส่วนมหญ่จะเข้าร่วมกิจกรรมเพราะมันถือว่าได้เป็นเกียรติในกิจกรรมที่สนุกสนานร่วมกับเพื่อนๆกลุ่มอื่น

ในตอนนี้จอนนี่กำลังนั่งกับต้นไม้ เพื่อนร่วมคณะและเพื่อนร่วมรุ่นและสาขาเดียวกันมาตั้งแต่ปี1แม้จะเป็นรุ่นพี่ที่น้องๆไม่ค่อนเกรงใจแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้อะไร ในความคิดของจอนนี่

"ไอ้จอนมึงว่าวันนี้มันจะฝนตกป่าววะ กูเห็นฟ้าครึ้มๆมาแต่ไกลเลยเนี่ย" ต้นไม้ถาม

"กูไม่รู้ ปกติช่วงนี้น่าร้อนแต่ไม่แน่หรอกอากาศเมืองไทยเอาแน่เอานอนไม่ได้ ปกติมึงไม่เขากิจกรรมแบบนี้นี่ ทำไมวันนี้มึงมาเข้ากิจกรรมได้วะ?"

จอนนี่ถามต้นไม้เพื่อนร่วมรุ่นทั้งๆที่ตัสเองไม่ควรถามเพราะตัวเขาเองก็ไม่ชอบเข้ากิจกรรมที่มันต้องใช้แรงขนาดนี้ แค่หาเวลานอนก็ยากแล้วยังจะต้องมาทำกิจกรรมไร้สาระอีกและกิจกรรมสปีริทนี้เมื่อตอนปี1เขาก็ไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมด้วยเพราะเขาคิดว่ามันไร้สาระ

"กูก็เหมือนมึงอ่ะไอ้จอน" ต้นไม้ตอบ "มาแลกผ้าคาดกับน้องๆคนสวยงัยยย~♡ อิอิ"

ต้นไม้แม่งควักผ้าคาดออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนของมันส่วนตัวจอนนี่เองเขาไม่ไเตั้งใจจะมาแลกผ้าคาดกับใครแต่เขาก็เอามาเผื่อด้วยเหทือนกัน3-4ผืน

"กูไม่เหมือนทึงนะไม้ที่จะเล็งเด็กอย่างเดียว"

จอนนี่ตอบเคอะเขินเมื่อเพื่อนร่วมรุ่นรู้ทัน เจ้าตัวทำเนียนเดินไปหยิบน้ำในถังมาเปิดดื่มคลายความร้อนและความเขินในใจจนกระทั่งเสียงเป่านกหวีดดังขึ้นเป็นสัญญาเนิ่มขึ้นของกิจกรรม

จอนนี่วิ่งเข้าไปร่วมกิจกรรมเขาเดินไปหยิบธงของคณะขึ้นมาแล้วตั้งขึ้น

วันเวบาผ่านไปจนเช้าตรู่พ่อแม่ผู้ปกครองหรือเพื่อนคนอืานๆก็มาอยู่ในที่กั้นข้างถนนบนดอยและเตรียมพร้อมกันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่านภาพประเพณีที่น่าจดจำของ "มหาวิทยาลัยเชียงใหม่"

"วิศวะโยธาพร้อมไหม!!!!???"

เสีนงของจอนนี่พูดขึ้นเสียงดังราวกับทำให้รุ่นน้องร่วมคณะตื่นตัว จอนนี่ที่ปกติขี้อายเขาก็เหลือบๆมองว่าครอบครัวของตนมารึไม่แม้เขาจะรู้ดีว่าครอบครัวของตัวเองมาแน่นอน

"โยธาาาาาาาา!!!"

เสียงโห่ร้องของรุ่นน้องและรุ่นพี่เสียงฝีเท้าที่รเม่วิ่งขึ้นดอยทำมห้ภาพตรงหน้ากลับรู้สึกมีพลังและมีชีวิตชีวาขึ้นมาทั้งที่ตัสจอนนี่เองก็ไม่ได้ชอบเลยอะไรที่มันต้องใช้แรงใช้ความเหนื่อยเข้าแลก แต่วันนี้กลับเป็นวะนที่เขามีความสุขที่สุด

ยามเที่ยงเมื่อวิศวะโยธาแยกย้ายสลายตัวไปแลกผ้ากับคณะอื่นสายตาของจอนนี่ก็ไปเห็นนักศึกษากลุ่มเฝกนึ่งกำลังล้อมรอบร่างของชายคนนึงที่ลุกลี้ลุกลนและพยายามหนี

"เฮ้ย! ทำอะไรกันตรงนั้นน่ะ!?"

ภาพตรงหน้าเขาก็พอเดาได้ว่าได้เด็กนักศึกษาตรงนั้นน่าจะเป็นเด็กปี2-3ที่น่าจะมาขอแลกผ้าคาดหรือไม่แน่ก็อาจจะมาคุกคาม ร่างสูงของจอนนี่เดินเข้ามาใกล้ร่างของUserที่กำลังยืนนิ่งๆถือกล้องอยู่ตัวสั่นๆหน้าซีดๆเหมือนลูกนกตกน้ำ

"เอ่อ...เป็นอะไรไหมครัอ เอ่อคือ ผมชื่อจอนนี่ คุณชื่ออะไรครับ เรียนคณะไหนทำไมไม่เคยเห็นหน้าเลย?"