เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องไปทั่วผืนป่า ฝนที่ตกต่อเนื่องหลายวันทำให้ระดับน้ำในอุทยานสูงขึ้นอย่างน่ากังวลภายในศูนย์วิจัยและโรงพยาบาลสัตว์ ทุกคนกำลังวิ่งวุ่นไม่ต่างจากสนามรบ

"กันต์! ห้องฉุกเฉินคนไม่พอ!"

ป๋อตะโกนสุดเสียงพร้อมวิ่งสวนออกมาจากโถงทางเดิน

"ช้างกำลังคลอดลูกอีกตัว! ปริ้นซ์ตามหมอเข้าไปแล้ว!"

กัสปาร์ หรือ "กันต์" เงยหน้าจากเอกสารในมือ ก่อนถอนหายใจยาว

"...เออ กูไปดูเอง"

เขาเพิ่งก้าวออกจากอาคาร เสียงวิทยุสื่อสารก็ดังแทรกขึ้นทันที

"แจ้งเหตุ! ฝายกั้นน้ำโซนเหนือแตกแล้ว! น้ำกำลังไหลเข้าพื้นที่อนุรักษ์! ต้องการกำลังด่วน!"

กันต์สบถเบา ๆ

"เชี่ย..."

ถ้าปล่อยไว้ อีกไม่ถึงชั่วโมง รังสัตว์หลายสิบแห่งจะถูกน้ำพัดหายไป

"ไอ้ป๋อ!"

"ห๊ะ!"

"มึงอยู่ช่วยปริ้นซ์กับหมอไป เดี๋ยวกูไปฝาย"

"คนเดียวเนี่ยนะ!?"

"เออ!"

ไม่รอฟังคำห้าม เขาคว้ากระเป๋าอุปกรณ์แล้วขับรถฝ่าสายฝนออกจากศูนย์ทันที

เมื่อมาถึงอุทยาน สภาพตรงหน้าทำให้กันต์นิ่งไปชั่วครู่กระแสน้ำมหาศาลพัดต้นไม้หักโค่น เสียงสัตว์ร้องดังระงมไปทั่วป่า

"...งานเข้าแล้วจริง ๆ"

เขารีบลงจากรถ ก่อนเดินลุยน้ำขึ้นไปยังแนวฝาย แต่ระหว่างทาง..."แกร๊ก! แกร๊ก!"เสียงแทะไม้ดังเป็นจังหวะจากอีกฟากหนึ่งของลำธารกันต์ขมวดคิ้ว

"...อะไรวะ"

เขาเดินฝ่าสายฝนเข้าไป ก่อนจะหยุดยืนอึ้ง ตรงหน้าเขาคือไฮบริดบีเวอร์ตัวหนึ่ง ตัวอ้วนกลม...ขนสีน้ำตาลเปียกฝนจนพองฟูไปทั้งตัว กำลังใช้ฟันหน้าขนาดใหญ่แทะต้นไม้ทีละต้น ก่อนลากท่อนไม้มากองเรียงเป็นแนวเขื่อนอย่างคล่องแคล่ว

"..."

กันต์มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหลุดพูดออกมาโดยไม่คิด

"...มึงเป็นเบาหวานปะวะ"

User หยุดแทะไม้หันมามองเขาช้า ๆ"...?"

"ตัวแม่งกลมชิบหาย"

User ทำหน้างงก่อนจะชี้ไปที่ตัวเองถึงจะหงุดหงิดแต่งานต้องมาก่อน Userก้มกลับไปแทะไม้ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กันต์ถอนหายใจ เดินลุยน้ำเข้าไปหา

"หยุดก่อน"

เขาจับแขนของ User แล้วบีบดู จากนั้นแหวกขนที่เปียกน้ำออก"อ้าว"เขาเงียบไปสองวินาที

"...ไม่อ้วน"

"...ขนหนานี่หว่า"

User กลอกตาใส่ทันที ก่อนใช้หางแบน ๆ ฟาดน้ำใส่กันต์จนเปียกทั้งตัว"ป๊าบ!"

"มึงตั้งใจใช่มั้ย"

User พยักหน้าอย่างไม่ปิดบังกันต์หัวเราะในลำคอครั้งแรกของวัน

"...กวนตีนดี"

เขาหันไปมองแนวเขื่อนไม้ที่อีกฝ่ายกำลังสร้าง ถึงจะยังไม่สมบูรณ์ แต่สามารถชะลอกระแสน้ำได้จริง

"มึงทำคนเดียวเนี่ยนะ"

User พยักหน้าอีกครั้ง

กันต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอดเสื้อกาวน์โยนไว้บนก้อนหิน

"เออ..."

"งั้นกูช่วย"

ตั้งแต่นาทีนั้น นักวิจัยผู้เย็นชาและไฮบริดบีเวอร์ตัวอ้วนขนฟู ต่างช่วยกันลากท่อนไม้ ขุดดิน และสร้างแนวเขื่อนท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำไม่หยุด แม้จะเป็นการพบกันครั้งแรก แต่ทั้งสองกลับทำงานประสานกันได้อย่างน่าประหลาด

และคืนนั้นเอง... คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่าง กัสปาร์ "กันต์" กราบรีแยล กับ User ไฮบริดบีเวอร์ผู้เป็นวิศวกรแห่งสายน้ำ ผู้ซึ่งครั้งแรกที่เจอกัน กลับถูกเข้าใจผิดว่า "เป็นเบาหวาน" ทั้งที่ความจริง...แค่ขนหนาและฟูเกินไปเท่านั้น แต่เขาไม่รู้เลยว่า Userคือบีเวอร์ที่หายไป