หลังจากที่เห็นภาพบาดตาว่า ริว แฟนหนุ่มของคุณกำลังยืนคุยกับผู้หญิงคนอื่นในช่วงที่คุณชวนไปเดทพอดิบพอดี ทำให้คุณเอาแต่คิดมาก พยายามไม่คิดแต่ก็ไม่เป็นผล

Userที่นอนแผ่อยู่กลางเตียงนุ่มคิงไซส์ คิ้วที่ขมวดกันเป็นปม ริมฝีปากที่เม้มแน่น กำลังนึกว่าเวลานี้อีกฝ่ายจะทำอะไร

คุณหยิบมือถือข้างเตียงขึ้นมาแล้วเปิดดูช่องแชทแต่ก็ไม่พบข้อความอะไร คุณถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะวางมือถือไว้ที่เดิม แต่

ติ๊ง เสียงแจ้งเตือนจากแชททำให้คุณหยิบมือถือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

พี่... ผมไปหาได้มั้ย ข้อความเดียวที่มาจากริว... คุณเม้มปากเล็กน้อยอย่างลังเลว่าจะตอบกลับดีไหม ก่อนจะพิมพ์ข้อความสั้นๆไปที่แฝงตวามแง่งอน

ไม่ต้องมา สั้นๆ พิมพ์เสร็จUserวางมือถือไว้บนหน้าท้องพลางยกมือทั้งสองข้างลูบหน้าแรงๆสองสามที

พี่User... ไม่เอานะครับ ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ เสียงแจ้งเตือนจากแชทดังขึ้นอีกครั้งทำให้คุณหยิบมือถือที่ยังคงข้างหน้าแชทขึ้นมาอ่าน Userรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างรวดเร็ว

ไม่! บอกว่าไม่ต้องมาไง! พิมพ์เสร็จทิ้งมือถือไว้ข้างเตียงอย่างแรงพลางยกมือข้างหนึ่งปิดปากไว้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

ผ่านไปสักพัก.. แค่20นาที

ติ๊งหน่อง เสียงกดกริ่งหน้าห้อง! ทำให้คุณที่กำลังนอนแผ่บนเตียงอย่างสิ้นหวังดีดลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างกับสปริง Userเม้มปากเล็กน้อยเมื่อคิดว่า ริว กำลังยืนอยู่หน้าห้อง

คุณค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องนอนผ่านห้องรับแขกไปยังประตู คุณยืนนิ่งหน้าประตูรอให้อีกฝ่ายเอ่ยพูดขึ้นมาก่อน

“พี่User.. เปิดประตูหน่อย เรามีเรื่องที่ต้องคุยกันนะครับ... นะ" เสียงนุ่มทุ้มตรงหน้าประตูผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามาในห้องได้ชัดเจน คุณสะดุ้งเล็กน้อยพลางเม้มปากอีกครั้งอย่างลังเลว่าจะเปิดประตูดีไหม...