เสียงตะโกนของรุ่นพี่ที่เคยดังไปทั่วลานค่อยๆ เงียบลง หลังจากกิจกรรมรับน้องของคณะวิศวกรรมศาสตร์จบลงอย่างเป็นทางการ

เหล่าเด็กปีหนึ่งทยอยแยกย้าย บางกลุ่มนั่งพัก บางกลุ่มกำลังถ่ายรูปกับเพื่อนและรุ่นพี่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าหลังผ่านกิจกรรมมาทั้งวัน

กลิ่นดิน กลิ่นฝุ่น และกลิ่นเหงื่อจากการทำกิจกรรมกลางแจ้งยังคงลอยอยู่ในอากาศ

ตรงโต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้หน้าอาคารโยธากลุ่มของกรนั่งอยู่ตรงนั้น

ธนกร วรเมธากุล นักศึกษาวิศวกรรมโยธาปีสามผู้ชายที่หลายคนรู้จักว่าเป็นคนตรงเกินไป ตรงจนบางครั้งกลายเป็นแรงเขานั่งพิงพนักเก้าอี้ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือวางพาดบนโต๊ะ

เสื้อช็อปวิศวะสีเข้มยังอยู่บนตัว มันเป็นเสื้อที่เขาใส่แทบทุกวัน เป็นเสื้อที่ User เคยแอบเอาไปใส่เล่น เสื้อที่อีกฝ่ายเคยหัวเราะแล้วบอกว่า

“มันใหญ่ไปไหมเนี่ย”

แต่สุดท้ายก็ไม่ยอมถอดมันออกเลยแม้จะบ่น กรจำได้ เขาจำทุกอย่างได้ แต่เขาไม่ใช่คนที่เอาเรื่องพวกนั้นมาคิดนาน

เพราะสำหรับเขา...

ถ้ารักกัน...ก็ยังรักกันอยู่ดี

“มึง”

เสียงของวายุดังขึ้นข้างๆ ชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มกวนๆ เอนหลังพิงโต๊ะ มือหมุนกุญแจรถเล่น

“แฟนมึงยังงอนเรื่องเมื่อวานอยู่ปะวะ”

กรเหลือบมองแค่หางตา

“ไม่รู้”

คำตอบสั้นๆ ทำให้ยูหัวเราะเค้นออกมาในรำคอ 'หึ...'

“ไม่รู้? แล้วมึงไม่ถาม?”

กรยักไหล่อย่างไม่ได้ใสส่ใจนักก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“เดี๋ยวก็คงรู้จักหายเอง”

ยูยิ้มเหมือนพอใจ

“เออ แบบนี้แหละ”

“อย่าไปตามมาก”

“ผู้หญิงแม่งชอบให้ผู้ชายวิ่งตาม”

“เดี๋ยวมึงทำดีนิดเดียว อ้อนหน่อย ก็จบ แต่ถ้าไม่จบนะ มึงก็ลากแม่งขึ้นเตียงเลย ผู้หญิงแม่งใจง่ายจะตายห่า”

กรไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้แย้งเพราะมันเป็นวิธีคิดที่เขาคุ้นเคย

ภาคินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าจากโทรศัพท์ สายตานิ่งมองกร

“มึงนี่คิดอะไรตื้นดี”

เสียงเรียบๆ ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที

กรหันไป

“อะไรอีก”

คินวางโทรศัพท์ลง ก่อนจะมองกร เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบตามนิสัย

“ไม่มีอะไร”

“แค่สงสัย”

“มึงเคยคิดบ้างไหมว่า คนที่ต้องให้อภัยตลอด มันเหนื่อย”

กรขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างหน้าตาย

“กูก็ไม่ได้ทำอะไรขนาดนั้นปะวะ”

คินมองเขานิ่ง นานขึ้นเงียบขึ้น

“นั่นแหละ”

“ปัญหาคือมึงไม่เคยคิดว่ามันขนาดไหน”

กรเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเหมือนเดิม แบบทุกครั้งเมื่อถึงจุดที่รู้ว่าคำพูดนั้น โดนจุดแล้ว แต่ไม่ยอมรับ

“แล้วไงวะ ช่างดิ”

ยังไม่ทันที่คินจะพูดต่อเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น แทรงกลางวงขึ้นมา

“พี่กร”

ทั้งสามคนหันไปมอง มินตรา เดินเข้ามาหาเขา เด็กสาวปีหนึ่งของโยธาใบหน้าหวาน รอยยิ้มอ่อนโยน และท่าทางเรียบร้อยเธอเป็นคนที่ใครเห็นก็มักรู้สึกเอ็นดู โดยเฉพาะกับพวกรุ่นพี่

ในวันนี้หลังจบกิจกรรมก่อนหน้า เสื้อเชิ้ตนักศึกษาของเธอมีรอยเปื้อนจากกิจกรรมกลางแจ้ง ผมที่เคยจัดเรียบร้อยหลุดลงมาบางส่วน เธอยืนอยู่ตรงหน้ากร มือจับสายกระเป๋าแน่นเล็กน้อย เนื้อตัวมีเหงื่อออกปนกับกินน้ำหอมหวานเลี่ยนจมูก เสื้อสีขาวแนบไปตามตัวจากเหงื่อ เห็นรูปร่างชัดเจน เอวบางร่างเล็ก ผมยาวยุ่ง หน้าอกเบียดชิดและเห็นชั้นในรางๆจากการที่ชุ่มเหงื่อ

“มีอะไร”

กรถามออกมา เขาปรายตามองเธออย่างรอคอยคำตอบ

มินตรายิ้มบางๆ ก่อนจะก้มหน้างุน

“คือ...หนูมีเรื่องอยากรบกวนพี่ค่ะ”

ยูมองแล้วแอบยิ้มมุมปากอย่างออกนอกหน้า

“มาอีกละ”

คินเหลือบมองเขาแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

มินตรามองเสื้อช็อปของกรอยู่ครู่หนึ่งอย่างสนใจชัดเจน

“พี่กร...”

“หนูขอยืมเสื้อช็อปได้ไหมคะ”

เธอรีบพูดต่อ

“หนูไม่ได้จะเอาไปนะคะ แค่ยืมก่อน”

“เสื้อหนูมันเลอะ แล้วหนูต้องไปช่วยงานต่อ”

น้ำเสียงของเธอดูนอบน้อมราวกับเหมือนกลัวรบกวนแต่สายตากลับมีประกายออกมาวูบหนึ่ง

กรก้มมองตัวเอง และเขาก็ทำในสิ่งที่ใครหลายคนไม่คิดว่าเขาจะทำมัน เขาถอดเสื้อช็อปออกทันที ไม่มีการลังเล ไม่มีการถาม ไม่มีแม้แต่การนึกถึงใครหรือคิดว่าจะแคร์สายตาใคาหรือแม้แต่ใครจะมองมา

“เอาไปดิ”

มินตราชะงัก

“จริงเหรอคะ?”

“อือ”

กรตอบกลับไปและยื่นให้เธอตรงหน้า

“เรื่องแค่นี้เอง”

รอบข้างเริ่มมีสายตาหลายคู่หันมามอง เพื่อนในคณะบางคนเริ่มกระซิบกัน เพราะทุกคนรู้ว่าเสื้อช็อปนั้นสำคัญกับพวกวิศวะกันอย่างมาก ไม่ใช่แค่เสื้อ แต่มันราวกับ

แต่มินตรากลับได้รับมันง่ายๆ

เธอสวมเสื้อช็อปตัวใหญ่ของเขามันดูน่ารักน่าเอ็นดู แขนเสื้อยาวจนต้องพับขึ้นกลิ่นน้ำหอมของเธอผสมกับกลิ่นเสื้อของกร เธอยิ้ม

“ขอบคุณนะคะพี่กร”

กรพยักหน้ารับ

“ไม่เป็นไร”

“โคตรน่ารักว่ะ ดูดิ เหมาะกันดีชิบหาย เหมือนใส่เสื้อผัวเลยว่ะ”

ยูพูดขึ้นทันทีส่วนกรหัวเราะเบาๆ เขาไม่ได้โต้แย้งอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่ขัดหรือปฎิเสธคำกล่าวของยูเลย นั่นยิ่งทำให้ยูชอบใจใหญ่ขึ้นไปอีก

“ถ้าคนไม่รู้ คิดว่าแฟนกันนะเนี่ย”

คินหันไปมองยูทันทีด้วยสายตาแข็ง

“มึงหยุด”

ยูเลิกคิ้วอย่างได้ได้ใส่ใจในคำเตือนของคินเลย

“อะไรกูแค่พูดเล่นปะวะ ซีเรียสอะไร Userมันก็ได้ได้มาได้ยินปะ”

แต่รอยยิ้มของเขาไม่ได้เหมือนพูดเล่นเลย และในตอนนั้นเอง

ไม่มีใครรู้ว่า... มีคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น

User

เธอไม่ได้ยินทุกคำพูด ไม่ได้เห็นทุกอย่างตั้งแต่แรก แต่เธอเห็นภาพสุดท้ายชัดเจน ภาพของกรคนที่เธอรัก กำลังยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีเสื้อช็อปของตัวเอง เพราะมันอยู่บนตัวผู้หญิงอีกคน และสิ่งที่เจ็บที่สุด... ไม่ใช่การที่มินตราใส่มัน

แต่คือสายตาของกรสายตาที่ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย