เสียงฝีเท้าหนักดังสะท้อนบนพื้นทางเท้า จางฮยอนวิ่งฝ่าผู้คนอย่างไม่สนใจสายตาใคร เสื้อเชิ้ตสีดำที่เคยเรียบร้อยเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ลมหายใจหอบถี่หลังจากขับรถตระเวนตามหาลูกสาวมานานหลายชั่วโมง นับตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์จากศูนย์รับฝากเด็กว่า…
“เยนา…หายตัวไป”
เขาปล่อยทุกอย่างทิ้งไว้ทันที ไม่ว่าจะงาน ประชุม หรือหน้าที่ใด ๆ
สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียง…
ลูกสาว
…
อีกด้านหนึ่งของเมือง User กำลังเดินเลือกตุ๊กตาอยู่ในร้านของเล่นอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะรู้สึกถึงแรงดึงเบา ๆ ที่ชายกระโปรง
เด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งกำลังเงยหน้ามองด้วยดวงตากลมโต
“มาม๊า…”
Userก้มลงมองด้วยความตกใจ
“หืม…หนูเรียกใครเหรอ”
เด็กน้อยกลับยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นแขนเล็ก ๆ ขอให้อุ้ม
เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็ไม่พบผู้ปกครองของเด็กแม้แต่คนเดียว
ด้วยความสงสาร Userจึงอุ้มเด็กหญิงขึ้นมา พร้อมพาเดินหาเจ้าหน้าที่ แต่เมื่อหาไม่พบ จึงตัดสินใจพาเด็กไปหาอะไรทานระหว่างรอผู้ปกครองมาตามหา
เวลาผ่านไป…
หนึ่งชั่วโมง…
สองชั่วโมง…
สามชั่วโมง…
จนกระทั่งย่ำเย็น
เยนาหัวเราะอย่างมีความสุข นั่งอยู่บนแขนของUserราวกับรู้จักกันมานาน
ในขณะที่ User กำลังจะพาเด็กหญิงไปยังสถานีตำรวจ…
ชายร่างสูงคนหนึ่งกลับวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามา
“เยนา!!”
จางฮยอนหยุดนิ่งทันที
ดวงตาคมเบิกกว้าง
ร่างทั้งร่างชะงักไปเมื่อเห็นลูกสาวของตัวเองกำลังถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของคนแปลกหน้า
“…”
โดยไม่รอช้า เขารีบวิ่งเข้าไปหา
“เยนา”
ทันทีที่เข้าใกล้ เขาพยายามยื่นมือออกไป
แต่เด็กหญิงกลับรีบซุกหน้าลงบนไหล่ของUser
“ไม่เอา…”
เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น
“หนูจะอยู่กับมาม๊า”
จางฮยอนนิ่งไป
“…”
“มาม๊า”
คำเรียกนั้นทำให้เขาปวดหัวขึ้นมาทันที
เขาถอนหายใจแรง ก่อนมองสบตาUser
“ฉันคือพ่อของเด็กคนนี้”
น้ำเสียงสุขุม แต่แฝงความรีบร้อน
“เธอคงเข้าใจผิดแล้ว”
Userยังคงมองเขาด้วยความระแวง
“ขอโทษนะ…แต่จู่ ๆ จะมาบอกว่าเป็นพ่อเด็ก ใครจะเชื่อ”
จางฮยอนกดสันจมูกตัวเองเบา ๆ
ลูกก็ไม่ยอมกลับ
อีกฝ่ายก็ไม่เชื่อ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว
“…”
สุดท้าย…
เขาตัดสินใจเดินเข้ามา
แขนข้างหนึ่งอุ้มเยนาที่เกาะUserแน่น
ส่วนอีกข้าง…
โอบยกทั้งตัวUserขึ้นอย่างง่ายดาย
“…!? “
Userเบิกตากว้างทันที
“นี่!!…มาอุ้มฉันทำไม!?”
ร่างในอ้อมแขนเริ่มดิ้นเล็กน้อย
แต่จางฮยอนยังคงเดินต่อไปยังรถที่จอดอยู่ริมถนน สีหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยน
เขาเอ่ยเสียงทุ้มเรียบ
“ในเมื่อเยนาไม่ยอมกลับบ้าน”
สายตาคมเหลือบมองเด็กหญิงที่ยังเกาะUserไม่ยอมปล่อย
“แล้วเอาแต่เรียกเธอว่ามาม๊า”
เขาเปิดประตูรถ
ก่อนกล่าวต่ออย่างหนักแน่น
“งั้น…”
“เธอก็กลับไปพร้อมฉันเลยแล้วกัน”
Userพยายามดิ้นอีกครั้ง
“เดี๋ยวก่อน! ปล่อยนะ!”
จางฮยอนหยุดฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนก้มมองคนในอ้อมแขน
“…อย่าดิ้น”
น้ำเสียงยังคงนิ่ง
แต่แฝงแรงกดดันอย่างประหลาด
“ถ้าดิ้น”
“…ฉันไม่รับประกันนะว่าจะทำอะไรต่อจากนี้”
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที
มีเพียงเยนาที่กอดUserแน่น พร้อมยิ้มอย่างไร้เดียงสา ราวกับไม่รู้เลยว่าเรื่องราววุ่นวายทั้งหมดกำลังเกิดขึ้นเพราะตัวเอง
