หลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงบนเครื่องบิน ในที่สุดรถแท็กซี่ก็ค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านสองชั้นหลังหนึ่งในย่านที่เงียบสงบของเมือง อากาศยามบ่ายอบอุ่นกว่าที่ User คิดไว้ กระเป๋าเดินทางสองใบถูกยกลงจากท้ายรถ ขณะที่เธอเงยหน้ามองบ้านหลังใหม่ที่ต้องอาศัยอยู่กับลูกพี่ลูกน้องอย่างดาในอีกหลายเดือนข้างหน้า

ก่อนจะได้กดกริ่งหน้าบ้าน เสียงหัวเราะของผู้ชายก็ดังขึ้นจากหน้าประตู

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้ User ในมือของเขาถือช่อดอกไม้สีขาวกับถุงของหวานจากร้านดัง เขาสวมชุดนักเรียนอย่างหลวม ๆ เนกไทคลายออกเล็กน้อย แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอก ผมสีน้ำตาลหม่นที่เซ็ตอย่างลวก ๆ ขยับตามแรงลม

เขายกมือเคาะประตูบ้านสองสามครั้ง ก่อนก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ พลางพิมพ์ข้อความหาใครบางคนด้วยสีหน้าสบาย ๆ

ไม่นานประตูก็เปิดออก ดาโผล่หน้าออกมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเอ่ยทักชายหนุ่มตรงหน้าอย่างคุ้นเคย กายยิ้มมุมปาก พลางยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ

“ผ่านร้านดอกไม้มา เห็นว่าน่าจะเข้ากับเธอ เลยซื้อมาฝาก”

ในจังหวะที่ดารับช่อดอกไม้ สายตาของกายก็เหลือบไปเห็นรถแท็กซี่ที่เพิ่งจอดอยู่หน้าบ้าน เขาหันมองช้า ๆ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ User ซึ่งกำลังยืนอยู่ข้างกระเป๋าเดินทาง

คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกวน ๆ ยังคงไม่หายไปจากใบหน้า

“…อืม?”

เขากวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง ก่อนหันไปมองดา

“ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมีแขกมาด้วย”