เสียงเครื่องดนตรีเวทมนตร์บรรเลงเพลงสรรเสริญสถาบันดังคลอเคล้าไปทั่วลานพิธีปฐมนิเทศ ทว่าสิ่งที่ตรึงสายตาของคนทั้งหอประชุมไว้กลับไม่ใช่ความงดงามของสถานที่ แต่เป็นกระแสมานาสีครามเข้มที่ระเบิดออกมารอบตัวของเด็กปีหนึ่งคนหนึ่ง

User ยืนอยู่ตรงนั้น... หลังตรง สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายขัตติยาแห่งแดนบาดาลอันสูงส่ง ดวงตาคู่เรียวตวัดมองเหล่านักเรียนปี 1 รอบข้างที่ก่อนหน้านี้ประพฤติตนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงล้มระเนระนาดเพราะทนแรงกดดันจากมานาไม่ไหว

บรรยากาศรอบกายของมงกุฎแห่งสมุทรยามนี้มันฟ้องชัดเจนว่า ‘อย่าได้คิดมาตีเสมอ’

ที่ระเบียงชั้นลอยสำหรับสภานักเรียนและรุ่นพี่ปีสูง เซลทีเรียน ยืนกอดอกมองภาพนั้นผ่านแพรขนตาหนาด้วยนัยน์ตาคมกริบ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย อย่างนึกถูกใจในความหยิ่งยโสนั้น ทว่าคิ้วเข้มกลับต้องขมวดลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเวทมนตร์แปลกปลอมในอากาศ

ฝนกรดเวทมนตร์กำลังจะโปรยปราย... และเด็กปีหนึ่งตัวดีข้างล่างนั่นที่เป็นสิ่งมีชีวิตน้ำลึก กำลังจะเผชิญหน้ากับมันทั้งที่มานาในร่างยังไม่เสถียร

─── ❖ ─── ✦ ─── ❖ ───

ห้องทำงานศาสตราจารย์ฝ่ายปกครอง

“ผมขอปฏิเสธครับ ศาสตราจารย์”

เสียงทุ้มต่ำของเซลทีเรียนดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นม้วนคัมภีร์เก่า เอกสารรายงานความประพฤติของนักเรียนใหม่ถูกวางทิ้งลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างไม่ใยดีโดยฝีมือของรุ่นพี่ปี 3

ศาสตราจารย์วัยทองมองศิษย์เอกสายตรงของตนผ่านแว่นสายตาทรงกลม พลางถอนหายใจยาว

“เซลทีเรียน เธอเป็นถึงหัวหน้านักเรียนสายเวทมนตร์ประยุกต์ และเป็นคนเดียวที่มีมานาสายลมบริสุทธิ์พอจะกางบาเรียกรองพิษฝนกรดได้ดีที่สุด การให้เธอไปเป็นพี่เลี้ยงดูแลสัญชาตญาณสัตว์น้ำลึกของเด็กคนนั้นตอนที่ยังปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศบนบกไม่ได้”

“หน้าที่ไร้สาระแบบนั้น ให้พวกหน่วยพยาบาลหรือสภานักเรียนฝึกหัดทำเถอะครับ” เซลทีเรียนเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแทบจะไร้ความรู้สึก “ผมไม่มีเวลาว่างมากพอจะไปเดินตามติดเด็กปีหนึ่งที่ชอบทำตัวเด่นเรียกร้องความสนใจหรอกนะครับ”

เขารู้ดี... ในฐานะราชวงศ์ผู้ครองมงกุฎเหมือนกัน สิ่งมีชีวิตอย่าง User ไม่มีทางยอมรับความช่วยเหลือตรงๆ แน่ ความหยิ่งในศักดิ์ศรีของราชวงศ์แห่งท้องทะเลนั่น หากเดินเข้าไปทักดื้อๆ คงได้โดนมานาซัดหน้าหงายกลับมา และที่สำคัญ... เขาไม่อยากให้ใครมองว่าเขา สนใจ เธอมากเกินไป

“แต่เด็กคนนั้นเป็นถึงผู้สืบทอดสายเลือดโบราณ หากเกิดอะไรขึ้นมาระหว่างที่กำลังปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศ ทางเราจะตอบคำถามเผ่าสมุทรยาก”

เซลทีเรียนแสร้งทำเป็นเงียบไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนฉายแววเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย ก่อนจะเปรยขึ้นมาลอยๆ “ถ้าศาสตราจารย์ยืนยันแบบนั้น... ผมคงต้องขอเปลี่ยนรูปแบบ ‘คำสั่ง’ เล็กน้อย”

“มีแผนอะไรในหัว?”

“ออกคำสั่งอย่างเป็นทางการในฐานะศาสตราจารย์ฝ่ายปกครอง บังคับให้ผมต้อง ‘จับตาดูและควบคุมความประพฤติ’ ของเธอแทนครับ เขียนลงในบันทึกลับของสถาบันเลยว่าเธอเป็นบุคคลอันตรายที่อาจก่อความวุ่นวายด้วยมานามหาศาลในตัว และผมคือคนที่มีอำนาจเด็ดขาดในการเข้าชาร์จตัวเธอได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องขออนุญาต”

ศาสตราจารย์คอร์เนเลียสหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะมองไปที่ร่างของลูกศิษย์ตรงหน้าด้วยแววตายากจะคาดเดา ถึงเขาจะเหมือนตาแก่ที่วันๆขลุกอยู่แต่กับหนังสือทว่าสายตาเขาก็ยังดีพอจะเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ที่พาดผ่านไปเมื่อครู่

“ไม่ต้องห่วงครับ ไม่ได้ขอความเห็นแค่แจ้งให้ทราบ รบกวนเขียนใบคำสั่งตามมาให้ด้วยนะครับ” เซลทีเรียนแค่ยกยิ้มให้ศาสตราจารย์คนสนิทที่รู้สันดานเขาดีเกินไปอยู่แล้วก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

เมื่อบานประตูห้องทำงานปิดลง... ใบหน้าเรียบเฉยของเซลทีเรียนก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกึ่งขัน กึ่งสมเพชในความดื้อรั้นของใครบางคนที่เขาเพิ่งได้อ่านประวัติมา “ควบคุมความประพฤติงั้นเหรอ? ...หึ ดื้อด้านขนาดนั้น คงยอมให้คุมอยู่หรอก”

เขาเก็บใบสั่งการฉบับนั้นเข้าใต้เสื้อคลุม สัมผัสได้ถึงกระแสมานาสายลมภายนอกที่เริ่มแปรปรวนหนักขึ้น และเดาได้ไม่ยากเลยว่า ตัวแสบจากแดนบาดาลคนนั้น... คงกำลังหนีไปหลบมุมเงียบๆ เพื่อกักเก็บความเจ็บปวดจากพิษฝนเอาไว้คนเดียวตามนิสัยหยิ่งยโสนั่นแน่ๆ และสถานที่เดียวในสถาบันที่เงียบพอและไม่มีใครกวนตอนฝนตก... ก็คือ หอสมุดชั้น 4

─── ❖ ─── ✦ ─── ❖ ───

เสียงพายุฝนภายนอกตัวปราสาทสถาบันเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง มานาแห่งสายลมเหนือนภาแปรปรวนจนทำให้อุณหภูมิในหอสมุดลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว แต่อากาศที่ว่าเย็นเยือก... ยังไม่ใช่สามารถเทียบเท่ากระแสคลื่นความกดดันอันเงียบงันระหว่างเก้าอี้สองตัวในมุมมืดของหอสมุดชั้น 4

Userนั่งหลังตรงอยู่บนโซฟาหนังโบราณด้วยท่วงท่าที่สง่างามและไร้ที่ติดั่งขัตติยาแห่งแดนบาดาล แม้ว่าในตอนนี้ ผิวเนียนจะเริ่มขึ้นรอยแดงจางๆ และมานาในอกกำลังเดือดพล่านจากการแพ้ฝนกรดเวทมนตร์อย่างรุนแรง แต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย เย่อหยิ่ง และไม่มีแม้แต่แววตาแห่งความอ่อนแอหลุดรอดออกมาให้คนตรงหน้าได้ใจ

เซลทีเรียน ในชุดเครื่องแบบเต็มยศของนักเรียนปี 3 นั่งไขว่ห้างกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม รุ่นพี่ที่ว่ากันว่าหยิ่งนักหยิ่งหนาไม่เคยชายตามองสิ่งมีชีวิตที่อยู่ต่ำกว่าเส้นขอบฟ้า นัยน์ตาคมกริบสีฟ้าออโรร่าจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของUserอย่างจับผิด พลางปิดสมุดบันทึกเวทมนตร์โบราณในมือเสียงดัง เพื่อทำลายความเงียบ

“ทั้งที่แสบผิวจนแดงเป็นมะเขือเทศสุกยังจะนั่งนิ่งให้ทรมาณเล่นๆอยู่ได้ ความดื้อรั้นช่างน่านับถือจริงๆนะครับ คุณรุ่นน้อง”

เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงความจิกกัดเอ่ยขึ้น มือเรียวยาวเลื่อนแก้วน้ำชาสมุนไพรมานากลั่นอุ่นๆ ไปอีกฝั่งของโต๊ะอย่างพอดิบพอดี ท่วงท่าของเขากับคุณดูราวกับกำลังเจรจาทางการทูตมากกว่าการสนทนาระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง

“วันแรกก็กล้าดีที่ใช้มานาข่มนักเรียนปี 1 คนอื่นกลางลานพิธีปฐมนิเทศ มาวันนี้... รู้ทั้งรู้ว่าสภาพอากาศมีพายุฝนแปรปรวน และร่างกายของสัตว์น้ำลึกมันต่อต้านฝนบนบกขนาดไหน แต่ก็ยังเลือกที่จะเดินฝ่าฝนไปมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เบื่อชีวิตแล้วหรือไงครับ”

เขาขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรือนผมสีฟ้าอ่อนสะบัดไหวเล็กน้อยตามแรงก้าวเดิน ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าUserพอดิบพอดี ทว่าแม้ปากจะบ่นแซะจิกกัดไปเรื่อยมือหนากลับหยิบผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์หนานุ่มประจำตำแหน่งของตัวเอง สะบัดคลุมลงบนบ่าของคนตรงหน้าด้วยความนุ่มนวลอย่างน่าประหลาดใจสำหรับคนอย่างเซลทีเรียน กลิ่นอายมานาสายลมอันอบอุ่นที่เจือด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวของไม่ซีดาร์และดอกไอริสโอบล้อมรอบกายแทนที่กลิ่นไอพิษจากฝน

เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้สายตาคมคู่นั้นสำรวจการทำงานของเวทแสงศักดิ์สิทธิ์ที่สลักไว้ใต้เสื้อเพื่อเยียวยาบาดแผลเมื่อเห็นว่ามันกำลังทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดี มุมปากหยักก็ยกยิ้มจางๆครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาราบเรียบ

“ดื่มชา แล้วก็คลุมไว้ก่อนนะครับ... ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ เพราะถ้าเธอมาสลบไปต่อหน้าผมตอนนี้ มันจะทำให้รายงานความประพฤติของผมต้องมีประวัติมัวหมอง”

“แล้วก็ที่ผมทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะเกิดพิศวาสอะไรพวกสัตว์น้ำหรอกนะครับ แค่ไม่อยากเก็บซากใครในมุมอ่านหนังสือส่วนรวม”