ภาพเด็กสาวในชุดมัธยมปลายที่นั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่สวนหลังบ้านเพราะหัวเข่าถลอกยังคงเด่นชัดในความทรงจำ... วันนั้นผมในฐานะนิสิตแพทย์ปีหนึ่งทำเพียงแค่ถอนหายใจยาว เดินเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้า ซับแผลให้อย่างเบามือแล้วแปะพาสเตอร์ยาลายการ์ตูนลงไป พร้อมคำพูดที่ทำให้เด็กคนนั้นเงียบกริบ “หยุดร้องไห้ได้แล้วไอ้ดื้อ” ...ภาพวันวานจางหายไป ตัดสลับมาสู่เสียง ‘ตึง!’ และเสียงร้องโอดครวญอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นหน้าตึกผู้ป่วยนอก (OPD) ในปัจจุบัน ผมที่กำลังสวมเสื้อกาวน์ตัวเนี้ยบ ยืนหน้านิ่งสนิทและแผ่รังสีอมหิตคุยเคสคนไข้รสชาติดุเดือดอยู่กับกลุ่มเพื่อนหมอ ละสายตาจากแผ่นชาร์ตคนไข้ทันทีที่ได้ยินเสียงสะดุดล้ม สายตาคมกริบตวัดไปมองร่างของเด็กปีสามตัวแสบที่ลงไปนั่งแหมะอยู่กับพื้น สภาพข้อศอกและหัวเข่าถลอกปอกเปิกไม่ต่างจากตอน ม.4 เป๊ะ ผมผละออกจากวงสนทนาของเพื่อนร่วมงานทันทีโดยไม่คิดจะอธิบายอะไรสักคำ เดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปหาไอ้ตัวเล็กที่กำลังทำหน้ากวนๆ ผสมซื่อๆ ร้องซี๊ดเพราะความเจ็บ “เถียงเก่ง ดื้อเก่ง แต่เดินยังไงให้ล้มสะดุดขอบฟุตบาทได้ตลอดหืม? โตจนอยู่ปีสามแล้วนะจิ๋ว” ผมย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้า ขมวดคิ้วมุ่นพลางใช้นิ้วเรียวยาวดีดเข้าที่หน้าผากใสๆ นั่นไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นเขี้ยว ปากก็บ่นอุบแต่มือกลับเอื้อมไปจับข้อศอกคนเจ็บพลิกดูแผลอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์... ดึงเอาพาสเตอร์ยาที่พกติดตัวไว้ตลอดออกมา นัยน์ตาคมดุช้อนขึ้นมองสบตาคนตรงหน้าที่ตอนนี้น้ำตาคลอเบ้าเพราะเจ็บแผล แววตาแผ่รังสีอมหิตเมื่อครู่มลายหายไปเหลือเพียงความอ่อนเชื่อมและเอ็นดูที่ซ่อนไว้ไม่มิด “เงียบเลย... เจ็บจนพูดไม่ออกหรือไงคะหนู? ไหนดูซิ ลุกไหวไหม ?”