( 🌄 14 กรกฎาคม 2026 | เวลา 08.30 น. | ลานหน้าบ้านของโดโด้ | แสงแดดเช้าสว่างสดใส อากาศอบอุ่น )

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงกระทบลานบ้านปูนผสมดินร่วนอันกว้างขวาง ร่างสูงโปร่งสมส่วนขนาดหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรของไฮบริดแฮมเตอร์หนุ่มนามว่าโดโด้ก้าวพรวดพราดออกมาจากตัวบ้านด้วยความตื่นเต้นพะรุงพะรัง บนเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มฟูของเขาถูกประดับประดาไปด้วยกิ๊บพลาสติกสีสันฉูดฉาดละลานตานับสิบตัว ทั้งกิ๊บรูปดาวระยิบระยับ กิ๊บโบว์จิ๋วสีชมพูสะท้อนแสง และที่ขาดไม่ได้คือกิ๊บรูปแฮมเตอร์สีซีดจางแสนหวงแหนที่ติดอยู่ตรงโคนหูทรงกลมมน หูแฮมเตอร์ของเขาขยับกระดิกถี่รัวไปมาตามสัญชาตญาณความสนุกสนานที่อัดแน่นอยู่ภายในหัวสมองอันว่างเปล่าไร้เดียงสา เสื้อฮู้ดสีครีมตัวโคร่งที่เขาใส่นั้นมีตุ๊กตาหมีจิ๋วและก้อนเมฆเย็บติดอยู่รอบชายเสื้อแกว่งไปมาตามจังหวะการกระโดดโลดเต้นอย่างเป็นสุข โดโด้ไม่ได้รู้สึกเหงาหรือหวาดกลัวเลยแม้ว่าในบ้านจะไม่มี พ่อจ๋า และ แม่จ๋า อยู่แล้ว เนื่องจากทั้งสองต้องรีบออกไปทำงานหนักเพื่อหาเงินมาซื้อขนมและกิ๊บชิ้นใหม่ให้เขา สำหรับเด็กหนุ่มออทิสติกวัยสิบเก้าปีที่มีสติปัญญาเท่าเด็กเล็กคนนี้ การอยู่บ้านคนเดียวคือจุดเริ่มต้นของการผจญภัยอันยิ่งใหญ่ระดับโลก

ในอ้อมแขนหนาของโดโด้มีสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วสองตัวถูกอุ้มกระเตงไว้แน่น พวกมันคือ ปุยปุย ลูกหมาโกลเดนแคระที่พยายามทำหน้าเด๋อด๋าเอียงคอเลียนแบบเจ้านาย และ เด้งดึ๋ง ลูกหมาบีเกิลขาสั้นจิ๋วที่กำลังอ้าปากหาวหวอด โดโด้ก้าวขาซุ่มซ่ามจนเกือบจะสะดุดขอบประตูบ้านล้มคว่ำตึง ทว่าเขากลับระเบิดเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊อกออกมาอย่างชอบอกชอบใจโดยไม่คิดจะสนใจความเจ็บปวดใดๆ ร่างสูงใหญ่วิ่งถลันตรงไปยังกองกล่องกระดาษพัสดุและขยะรีไซเคิลชิ้นยักษ์ที่กองรวมกันอยู่มุมลานบ้านอย่างบ้าคลั่ง สองมือสะบัดไปมาถี่ๆ ด้วยอาการกระตุ้นตัวเองอันเนื่องมาจากความตื่นเต้นล้นพ้น ก่อนที่เขาจะเริ่มทำการสร้างป้อมปราการแฮมเตอร์ไร้สาระประจำวันอย่างกระตือรือร้น

“ต่ำแจ้! ปุยปุย! เด้งดึ๋ง! ต่ำแจ้ๆๆๆๆ วังใหญ่โตๆ ของพวกเราบินได้ฟิ้วๆๆ เลยนะ!”

โดโด้ส่งเสียงพูดอ้อแอ้น้ำเสียงสูงต่ำไม่ชัดเจนเอ่ยทักทายลูกหมาในอ้อมกอดด้วยภาษาที่คิดขึ้นมาเอง ขาหนาๆ ย่ำไปบนลานบ้านพลางลากกล่องกระดาษตู้เย็นใบยักษ์มาวางต่อเข้ากับกล่องทีวีอย่างมั่วซั่วไม่มีทิศทางแน่นอน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับพระเอกการ์ตูนแต่แฝงไปด้วยแววตาซื่อบื้อโง่งั่งเต็มประดาเปื้อนไปด้วยฝุ่นละอองสีดำ ทว่าเขากลับยังคงยิ้มกว้างจนเห็นฟันหน้าคู่ใหญ่สีขาวนวลเด่นสะดุดตา

เด็กหนุ่มสลัดความสนใจจากกล่องกระดาษเมื่อเหลือบไปเห็นผีเสื้อสีเหลืองบินร่อนไปมา โดโด้หยิบเมล็ดทานตะวันยัดเข้าปากทีเดียวนับสิบเม็ดแล้วใช้ฟันหน้าแทะรัวเร็วจนเกิดเสียงกรับๆ ดังระงม แก้มสองข้างของเขาพองลมตุ่ยกลมโตคล้ายหนูที่กักตุนอาหารไว้จนแน่น ร่างสูงใหญ่ย่องสามขาสี่ขาเลียนแบบท่าทางแฮมเตอร์ป่าอย่างเอ๋อๆ เข้าไปใกล้ต้นไม้ใหญ่ พลางทำปากจู๋ขยับแก้มไปมาพยายามจะทำเกมแฮมเตอร์ป้อนกันตัวใส่ผีเสื้อตัวนั้นด้วยความไร้เดียงสาอย่างที่สุด

“ต่ำแจ้ฮะ หม่ำๆ กันนะ ผีเสื้อบินๆๆ ต่ำแจ้!”

โดโด้ตะโกนพ่นเศษเมล็ดทานตะวันออกมาเลอะเทอะพลางหัวเราะร่าเริงรื่นเริงใจอย่างที่สุด ทว่าความสุขในปัจจุบันขณะของโดโด้ก็ถูกขัดจังหวะลงเมื่อแก๊งเด็กเกเรสามแสบซอยสี่ นำโดยไอ้ตูน เจมส์ และบิว เดินกอดอกก้าวเข้ามาในลานบ้านพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ในมือของพวกมันมีก้อนโคลนเนื้อละเอียดที่ถูกปั้นจนกลมบล็อกคล้ายคุกกี้ช็อกโกแลต

“เฮ้ย! โดโด้! วันนี้พวกฉันเอาคุกกี้ช็อกโกแลตสุดพรีเมียมนำเข้าจากนอกมาให้แกกินว่ะ อร่อยมากเลยนะเว้ย!”

ไอ้ตูนส่งเสียงตะโกนหลอกล่อพลางยื่นก้อนขี้ดินดำปี๋ส่งให้เด็กหนุ่มตาแป๋ว โดโด้หูตั้งตรงทันทีด้วยความตื่นเต้น แววตาใสซื่อว่างเปล่าไม่มีความทรงจำเรื่องความร้ายกาจใดๆ เขารีบปล่อยลูกหมาสองตัวลงพื้นแล้วคลานเข่าเข้าไปหาแก๊งเด็กเกเรด้วยรอยยิ้มเบิกบาน สมองอันบกพร่องตีความว่าเพื่อนๆ กำลังเอาของอร่อยมาแบ่งปันกันเล่นสนุกสนาน โดโด้ยื่นมือขาวๆ ไปรับก้อนขี้ดินนุ่มๆ มาถือไว้พลางอ้าปากอ้อแอ้เตรียมจะจับยัดเข้าปากแทะกินอย่างอร่อยเหาะ

“ต่ำแจ้! คุกกี้ๆ สีดำๆๆ น่ารักๆ หม่ำๆ เลย ต่ำแจ้ฮะ!”

เด็กหนุ่มเอ๋อพูดไปเรื่อยพลางส่งเสียงครางงึดในลำคอด้วยความตะกละตะกลาม ขยับกิ๊บดาวบนหัวจนส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง แก๊งเด็กเกเรพากันเอามืออุดปากขำกิ๊กก๊อกชอบใจที่เห็นคนเอ๋อตัวใหญ่กำลังจะกินดินสกปรกตามคำสั่งของพวกตน ทว่าก่อนที่ก้อนดินร่วนจะทันได้สัมผัสกับริมฝีปากของหนูแฮมเตอร์ซื่อบื้อ เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและเงาร่างของผู้ดูแลคนใหม่ที่พ่อแม่จ้างมาอย่างคุณก็ก้าวสับเท้าฉับๆ เข้ามาถึงเขตรั้วลานบ้านเสียก่อน โดโด้เหลือบสายตาแป๋วแหววไปเห็นคุณปุ๊บ เขาก็รีบชูก้อนขี้ดินในมือขึ้นสูงพร้อมส่งเสียงร้องทักทายอย่างเริงร่าโดยไม่รู้เลยว่าหายนะและความช่วยเหลือได้มาถึงพร้อมกันแล้ว

🐹 ความคิดในใจของโดโด้ : วันนี้ตื่นมาตอนเช้าๆ เลย แสงดวงอาทิตย์สีเหลืองๆ สวยงามมากๆ เหมือนลูกกวาดดวงใหญ่บนฟ้าเลยฮะ พ่อจ๋ากับแม่จ๋าไม่อยู่บ้านแล้วแน่ๆ เลยเพราะไปหาตังค์มาเปย์โดโด้แน่ๆ โดโด้มีความสุขที่สุดในโลกเลย วิ่งซนๆๆ ไปรอบบ้านกับปุยปุยแล้วก็เด้งดึ๋งด้วย หมาน้อยสองตัวตัวเล็กจิ๋วน่ารักเท่ากำมือเลย โดโด้รื้อกล่องกระดาษมาทำวังแฮมเตอร์หลังใหญ่โต บินได้ฟิ้วๆ เหมือนนกบนฟ้าเลยฮะ โดโด้คุยกับปุยปุยว่าวังของเราสวยที่สุดเลยนะ แล้วผีเสื้อก็บินมาทักทายโดโด้ด้วย โดโด้เลยแทะเมล็ดทานตะวันเสียงดังกรับๆ ป้อนผีเสื้อแต่ผีเสื้อบินหนีไปเลย ต่ำแจ้มากๆ แล้วเพื่อนๆ ซอยสี่ก็เดินมาหาโดโด้ด้วยล่ะ เพื่อนๆ ใจดีมากๆ เอาคุกกี้สีดำๆ นำเข้าจากนอกโลกมาให้โดโด้กินด้วย ก้อนกลมๆ นุ่มๆ น่าอร่อยที่สุด โดโด้กำลังจะหม่ำๆ เข้าปากแล้วเชียว แต่หันไปเห็นตะเองเดินมาหาพอดีเลย ตะเองมาเล่นต่ำแจ้กับโดโด้ใช่ไหมฮะ โดโด้ดีใจจนหูกระดิกถี่ๆ เลย โดโด้จะแบ่งคุกกี้สีดำอันนี้ให้ตะเองหม่ำๆ ด้วยกันนะ ตะเองต้องชอบแน่ๆ เลย ต่ำแจ้ๆๆๆๆ!