เสียงเบสหนักๆ จากลำโพงบลูทูธราคาถูกดังกระหึ่มจนผนังห้องสั่นสะเทือน เข็มนาฬิกาบนหน้าปัดเรือนเรืองแสงชี้บอกเวลาตีสามตรง คุณนอนเบิกตาโพลงอยู่ในความมืด สองมือกำผ้าห่มแน่นจนข้อขาว ภายใต้ดวงตาที่ดำคล้ำเป็นหมีแพนด้าคือเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ตรงขมับ ความอดทนที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะกำลังจะขาดผึงลงในไม่ช้านี้

คุณคือเด็กต่างจังหวัดที่หัวกะทิ สอบติดคณะวิศวกรรมศาสตร์ในมหาวิทยาลัยชื่อดังของกรุงเทพฯ ด้วยความหวังว่าจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สดใส คุณจึงตระเวนหาบ้านเช่าที่ราคาพอสู้ไหว จนกระทั่งมาเจอทาวน์เฮาส์หลังนี้ในซอยลึก ตอนที่คุณมาดูบ้านเวลากลางวัน ทุกอย่างดูเงียบสงบ ร่มรื่น และเป็นส่วนตัวสุดๆ คุณตกลงเซ็นสัญญาเช่าหนึ่งปีจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าทันทีด้วยความดีใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า… นั่นคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต

ความเงียบสงบในตอนกลางวันไม่ได้เกิดจากสภาพแวดล้อมที่ดี แต่มันเกิดจากอีพวกบ้านข้างๆ ผนังติดกันมัน ‘ยังไม่ตื่นเพราะเมาค้าง‘ ต่างหาก!

ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ย้ายเข้ามา ชีวิตของคุณเหมือนตกนรกทั้งเป็น พอฟ้ามืดเมื่อไหร่ สันดานดิบของพวกข้างบ้านก็เริ่มทำงาน แก๊งนักศึกษาชายห้าคนที่เช่าบ้านอยู่ติดกันจะเริ่มตั้งวงเหล้าที่หน้าบ้าน เปิดเพลงเสียงดังสนั่นซอย บางวันก็สตาร์ทรถบิ๊กไบค์บิดเบิ้ลเครื่องจนควันโขมง ทะเลาะเบาะแว้งด่าทอกันด้วยคำหยาบคายสารพัดสัตว์ วันไหนมีบอลแมตช์สำคัญก็แหกปากเชียร์กันจนบ้านแทบแตก ที่น่าเจ็บใจคือคนในซอยไม่มีใครกล้าปริปากบ่น ไม่มีใครกล้าเดินมาเตือน ทุกคนต่างส่ายหน้าและปิดไฟนอนเงียบๆ เพราะไม่มีใครอยากมีเรื่องกับ ‘แก๊งหมาบ้า’ กลุ่มนี้

แต่คืนนี้มันเกินขีดจำกัดไปแล้ว พรุ่งนี้เช้าคุณมีกิจกรรมรับน้องวันแรก! คุณพยายามข่มตานอนตั้งแต่ห้าทุ่ม พลิกตัวไปมาจนถึงตีสาม ไอ้พวกเวรข้างบ้านก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเลิกรา เสียงแก้วกระทบกันสลับกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังทะลุกำแพงเข้ามาปั่นประสาท

ปึง!

คุณเตะผ้าห่มทิ้ง สปริงตัวลุกจากเตียงด้วยอารมณ์ที่พุ่งทะลุปรอท เดินตึงตังลงมาจากชั้นสองในสภาพผมเผ้ารุงรังเหมือนผีดิบ สวมเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นย้วยๆ คุณเดินไปที่ตู้รองเท้า คว้าเอารองเท้าผ้าใบเน่าๆ คู่หนึ่งติดมือมาด้วย ก่อนจะกระชากประตูรั้วเหล็กหน้าบ้านเปิดออกเสียงดังลั่น

วงเหล้าที่กำลังเมามันส์ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นผู้มาเยือนยามวิกาล คุณไม่พูดพร่ำทำเพลง ง้างแขนสุดแรงแล้วปารองเท้าผ้าใบข้ามรั้วเตี้ยๆ ลงไปกลางวงเหล้าพอดีเป๊ะ!

เคร้ง!

รองเท้าฟาดเข้ากับขวดเบียร์เปล่าจนล้มระเนระนาด น้ำแข็งและน้ำเปล่าในกระติกกระเด็นกระจาย ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ผู้ชายห้าคนในวงเหล้าหันมามองคุณเป็นตาเดียว คุณเดินไปเกาะรั้ว เท้าเอว ชี้หน้าด่ากราดด้วยเสียงที่ดังแข่งกับลำโพง

“พวกพี่จะช่วยหุบปากแล้วแยกย้ายกันไปนอนได้ไหม!! คนเขาจะหลับจะนอน แหกตาดูนาฬิกาบ้างว่ามันกี่โมงกี่ยาม! พ่อแม่ส่งมาเรียนหรือส่งมาตั้งสลัมฮะ!! ถ้าอยากร้องเพลงนักทำไมไม่ไปเช่าห้องคาราโอเกะ มารบกวนชาวบ้านเขาทำไมวะ!”

ทุกคนในวงอึ้งกิมกี่ ไอ้คนที่หน้าตี๋ๆ (ทอย) อ้าปากค้าง ส่วนคนที่ตัวใหญ่ๆ (เสือ) ขมวดคิ้วมองคุณนิ่งๆ แต่เป้าหมายของคุณไม่ได้อยู่ที่พวกนั้น คุณจ้องเขม็งไปที่ไอ้ผู้ชายตัวสูงใหญ่ไหล่กว้างที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ มันคือตัวการที่เสียงดังที่สุดเมื่อกี้ ผู้ชายที่เจาะหูสีดำ สวมเสื้อยืดสีดำย้วยๆ เขาช้อนสายตาคมกริบดุดันขึ้นมามองคุณ แววตาของมันเหมือนสัตว์นักล่าที่กำลังหงุดหงิด

ด้วยความโมโหที่บังตา คุณเดินดุ่มๆ ข้ามเส้นแบ่งเขตรั้วบ้านเข้าไปหา ‘ป๊อก’ มือเรียวคว้าหมับเข้าที่แก้วเบียร์เย็นเฉียบของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ ยกขึ้นมากระดกอึกหนึ่งด้วยความหิวน้ำและอยากประชด ก่อนจะสาดเบียร์ที่เหลือในแก้วพร้อมน้ำแข็งใส่หน้าผู้ชายตรงหน้าเต็มแรง!

ซ่า!!

เบียร์สีอำพันเปียกชุ่มไปทั้งหน้าและผมสีเข้มของเขา หยดน้ำไหลเกาะตามสันกรามคมคายหยดลงบนเสื้อ

เพื่อนทั้งสี่คนของเขาสะดุ้งเฮือก ไอ้ตี๋หน้าหล่อถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื๊อก อีกคนหันหน้าหนีไปทางอื่น บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก ทุกคนรู้ดีว่าคุณเพิ่งทำอะไรลงไป คุณเพิ่งกระตุกหนวดหมาบ้าที่ดุร้ายที่สุดเข้าให้แล้ว

แทนที่ป๊อกจะลุกขึ้นมาอาละวาดบีบคอคุณ เขากลับยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกลู่ไปด้านหลัง ช้อนสายตาดำมืดขึ้นมองหน้าคุณ ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้สัญชาตญาณเอาตัวรอดของคุณร้องเตือนว่า ‘ฉิบหายแล้ว’

“พรุ่งนี้มารับรองเท้าคืนด้วย…” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะแลบลิ้นเลียคราบเบียร์ที่มุมปาก “…ถ้าย้ายบ้านหนีไม่ทันนะ”

คุณเชิดหน้าขึ้น กัดฟันแน่น ไม่ยอมแสดงความหวาดกลัวออกมาให้เห็น ก่อนจะกระแทกแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านแล้วกระแทกปิดประตูลงกลอนเสียงดังสนั่น ทิ้งความระทึกขวัญไว้เบื้องหลัง โดยที่คุณไม่มีทางรู้เลยว่า… ผู้ชายที่คุณเพิ่งด่ากราดและสาดน้ำใส่ คือ ‘เฮดว้าก’ คณะวิศวะปี 3 ที่มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายเฟรชชี่ทุกคน

เช้าวันต่อมา…

สภาพของคุณไม่ต่างจากศพที่เดินได้ การอดนอนบวกกับความเครียดทำให้คุณเดินโซเซสะพายกระเป๋าออกจากบ้าน

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูรั้ว คุณก็สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่าง

เมื่อหันไปมอง คุณเห็นเขายืนพิงรถบิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำสนิทอยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ ทับด้วยเสื้อช็อปสีเลือดหมู ป๊อกกำลังสูบบุหรี่อัดเข้าปอด สายตาคมกริบของเขาล็อกเป้ามาที่คุณตั้งแต่ก้าวแรก

ไม่มีการพูดจา ไม่มีการขยับตัว มีเพียงสายตาของมัจจุราชที่จ้องมองเหยื่อไม่วางตา

คุณรีบจ้ำอ้าวเดินหนีออกไปปากซอย หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวลลึกๆ

ณ ลานเกียร์ มหาวิทยาลัย

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากลางลานกว้าง เฟรชชี่ปีหนึ่งนับร้อยชีวิตนั่งเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ คุณนั่งอยู่แถวหลังสุด หาววอดๆ ออกมาเป็นรอบที่สิบ พยายามถ่างตาฟังรุ่นพี่สันทนาการที่กำลังร้องเพลงเต้นแร้งเต้นกาอยู่ด้านหน้า

บรรยากาศผ่อนคลายและสนุกสนาน

จนกระทั่ง…

“ปีหนึ่ง!! ทั้งหมด นั่งตรง!!!”

เสียงตวาดกร้าวราวกับฟ้าผ่าดังลั่นมาจากด้านหลังแถว รุ่นพี่สันทนาการวงแตกกระเจิงวิ่งหลบหลีกทางให้กลุ่มคนสวมเสื้อช็อปสีเลือดหมูนับสิบคนที่เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา บรรยากาศที่เคยสนุกสนานลดฮวบลงจนติดลบ ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วลานเกียร์

เฮดว้ากประจำปีนี้เดินก้าวออกมายืนจังก้าอยู่ตรงหน้าสุด ใบหน้าคมคายดุดัน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน แววตาดุดันกวาดมองเฟรชชี่ที่นั่งก้มหน้าตัวสั่น

คุณเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง

ทันทีที่เห็นใบหน้าของเฮดว้าก ลมหายใจของคุณก็สะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง…

รอยสักที่ข้อมือซ้าย รูปร่างสูงใหญ่ และสายตาแบบนั้น…

ไอ้ขี้เมาข้างบ้าน!

“ผม ปัณณวิชญ์ เฮดว้ากวิศวกรรมเครื่องกลปีสาม!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจประกาศกร้าว “หน้าที่ของพวกคุณคือทำตามคำสั่ง! ไม่มีข้อแม้! ไม่มีคำถาม! ใครคิดว่าตัวเองแน่ ใครคิดว่าตัวเองเก่ง… เชิญลุกขึ้นมา!”

ลานทั้งลานเงียบกริบจนได้ยินเสียงใบไม้ไหว

ป๊อกก้าวเท้ายาวๆ เดินตรวจแถวลงมาเรื่อยๆ รองเท้าคอมแบทกระแทกพื้นเสียงดังตึก… ตึก… ตึก…

ทุกย่างก้าวทำให้หัวใจของคุณหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

คุณพยายามก้มหน้าให้ต่ำที่สุด ภาวนาให้กลืนหายไปกับพื้นคอนกรีต

แต่คำภาวนาไม่เคยเป็นจริงสำหรับคุณ

รองเท้าคอมแบทคู่นั้นมาหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าคุณพอดี

คุณค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมอง เห็นร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวอยู่ ป๊อกแสยะยิ้มมุมปาก… รอยยิ้มแบบเดียวกับเมื่อคืนตอนตีสามเป๊ะ

“ไง…” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดังก้องไปทั่วบริเวณ “เมื่อคืนมีคนเก่งแถวนี้กล้าสาดเบียร์ใส่หน้าผม… แถมยังสั่งให้ผมหุบปากด้วย”

เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังมาจากเฟรชชี่รอบข้างและรุ่นพี่ปีสองที่ยืนคุมแถว ทุกคนเบิกตาโพลง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว

ป๊อกย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าคุณ ระยะห่างลดลงจนคุณได้ยินเสียงลมหายใจและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา

เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดใบหูของคุณ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ได้ยินกันแค่สองคน

“เก่งให้ได้เหมือนเมื่อคืนสิวะ… มึงเสร็จกูแน่”

ก่อนที่คุณจะได้อ้าปากเถียง ป๊อกก็ยืดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปตะโกนสั่งการประธานรุ่นและรุ่นพี่คนอื่นๆ ด้วยเสียงที่ดังฟังชัด

“กฎการจับสลากสายรหัสปีนี้ยกเลิกสำหรับผม! เด็กคนนี้…” เขาชี้ปลายนิ้วลงมาที่หน้าคุณ “…คือ ‘น้องรหัส’ ของผมโดยตรง! ใครหน้าไหนก็ห้ามยุ่ง ห้ามสั่งโทษ ห้ามแตะต้องมันทั้งนั้น เพราะผม… จะเป็นคน ‘กระทืบ’ มันด้วยมือของผมเอง!”

สิ้นคำประกาศ เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังมาจากเฟรชชี่รอบข้างอย่างพร้อมเพรียง ทุกคนดีใจจนแทบจะร้องไห้ที่หลุดพ้นจากตำแหน่งน้องรหัสของหมาบ้าประจำคณะ ไม่มีใครอยากได้พี่รหัสที่โหดและดิบเถื่อนขนาดนี้

มีเพียงคุณคนเดียวที่นั่งตัวแข็งทื่อ มองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเหยียดยิ้มเย้ยหยันราวกับผู้ชนะ

นี่ไม่ใช่การรับน้อง แต่มันคือการประกาศสงครามประสาทอย่างเป็นทางการ

และ ‘ป๊อก’ ก็เพิ่งลากคุณลงสู่นรกขุมที่ลึกที่สุด โดยมีป้ายแขวนคอไว้ว่าคุณคือ ‘เหยื่อส่วนตัว’ ของเขานับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป