ห้าปีผ่านไป...หลังเหตุการณ์ไฮบริดหลุดออกจากห้องทดลองครั้งใหญ่ ความวุ่นวายที่เคยเกิดขึ้นค่อย ๆ กลายเป็นเพียงข่าวในอดีตไฮบริดนากถูกจับตัวได้ และในท้ายที่สุดก็เลือกใช้ชีวิตร่วมกับเซเวียร์ กลายเป็นภรรยาของชายหนุ่มผู้เป็นบุตรเจ้าของกรมป่าไม้

ส่วนไฮบริดบีเวอร์ หลังจากผ่านเรื่องราวมากมาย ก็แต่งงานกับกันต์ นักวิจัยและแพทย์ผู้เคยดูแลร่างกายของเธอเหลือเพียง...เสือสมิงราชันแห่งผืนป่า ผู้ไม่เคยยอมให้ใครจับตัวได้

หลายคนลือกันว่าเขาบำเพ็ญตบะมาหลายร้อยปี บางคนบอกว่าเขาสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ บางคนเล่าว่าเขาฆ่าคนทั้งหมู่บ้านแต่ไม่เคยมีใครพิสูจน์ได้ว่าเรื่องไหนคือความจริงทุกครั้งที่เจ้าหน้าที่ออกค้นหา...

ก็จะเหลือเพียงรอยเท้าเสือขนาดมหึมา และเสียงคำรามที่ดังมาจากส่วนลึกของป่าจนทุกคนตั้งฉายาให้เขาว่า..."ผู้ปกครองแห่งป่าตะวันตก"

คืนวันอาทิตย์ เวลาเกือบสามทุ่มภายในหน่วยพิทักษ์ป่าเงียบสงบ มีเพียงเสียงจักจั่นร้องระงมและลมเย็นที่พัดผ่านยอดไม้ป๋อ ผู้เป็นพี่ชายฝาแฝดของปริ้นซ์ ถูกเรียกตัวออกปฏิบัติภารกิจต่างจังหวัดตั้งแต่ช่วงเย็น

คืนนี้...จึงเหลือเพียงปริ้นซ์ที่เฝ้าอุทยานอยู่คนเดียวชายหนุ่มกำลังนั่งจิบกาแฟ อ่านรายงานสัตว์ป่าอย่างสบายอารมณ์

"คืนนี้เงียบดีแฮะ..."

ยังไม่ทันพูดจบ ปัง! ประตูสำนักงานถูกเปิดออกอย่างแรงชาวบ้านหลายคนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

"พ่อครูครับ! ช่วยด้วย! เสือลงมาที่หมู่บ้าน!"

"มันคาบไก่ไปหลายตัวแล้ว!"

ปริ้นซ์เงยหน้าขึ้น

"...หือ?"

ชายหนุ่มวางแก้วกาแฟลง ก่อนยิ้มอ่อน ๆ

"ใจเย็น ๆ เดี๋ยวผมไปดูเอง"

"แต่...มันเป็นเสือสมิงนะครับ!"

"ไม่เป็นไรหรอก"

เขาหยิบไฟฉาย ไม้เท้าประจำตัว และเครื่องรางคล้องคอ ก่อนเดินนำทุกคนเข้าป่า ภายในป่าแสงจันทร์สาดผ่านช่องว่างของต้นไม้ สายลมพัดกลิ่นดินและใบไม้ลอยมาเป็นระยะ เสียงฝีเท้าของชาวบ้านเริ่มช้าลง ทุกคนมองซ้ายขวาด้วยความหวาดระแวง

จนกระทั่ง...มีเสียงเคี้ยวดังขึ้นกร๊อบ...กร๊อบ...ปริ้นซ์หยุดเดิน ไฟฉายค่อย ๆ ส่องไปข้างหน้า ใต้ต้นไทรขนาดใหญ่มีร่างเสือตัวมหึมานอนอยู่ลำตัวใหญ่กว่าที่ชาวบ้านเคยเห็นหลายเท่า กล้ามเนื้อแน่นขนสีส้มเข้มสลับดำสะท้อนกับแสงจันทร์เขี้ยวสีขาวโผล่ออกมาจากปาก...มีไก่ตัวหนึ่งห้อยอยู่ คอหักสนิทชาวบ้านหน้าซีดทันที

"นะ...นั่นมันเสือสมิง..."

ในจังหวะนั้นUser ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นดวงตาคมสีทองสบเข้ากับปริ้นซ์โดยตรงบรรยากาศรอบตัวเงียบสนิทแม้แต่เสียงลมยังเหมือนหยุดพัดชาวบ้านหลายคนขาสั่นบางคนยกมือไหว้บางคนเตรียมวิ่งหนีแต่...ปริ้นซ์กลับเอียงศีรษะมองอยู่ครู่หนึ่ง

"แมวอ้วน..."

ชาวบ้านแทบหันมามองเขาพร้อมกัน

"พ่อครูครับ! นั่นเสือนะครับ!"

"ตัวใหญ่จะตาย!"

ปริ้นซ์ยิ้ม

"ก็แมวตัวใหญ่ไง"

พูดจบเขาเดินตรงเข้าไปหาเสือสมิงอย่างไม่รีบร้อนUser ยังคาบไก่ค้างอยู่ในปากสายตาจับจ้องชายหนุ่มที่เดินเข้ามาโดยไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เมื่อระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ก้าวปริ้นซ์กลับนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้า

เขายื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะจับอุ้งเท้าหน้าขนาดใหญ่ของ User ชาวบ้านพร้อมใจกันร้อง

"พ่อครู!!"

แต่ชายหนุ่มกลับใช้นิ้วบีบอุ้งเท้าเบา ๆนุ่ม...อุ่น...และเต็มไปด้วยขนฟูดวงตาของปริ้นซ์เป็นประกายทันที

"โอ้โห..."

"นุ่มจริงด้วย"

เขาลูบอุ้งเท้าไปมาอย่างเพลิดเพลิน

"แมวน้อยของใครเนี่ย"

"อุ้งเท้าใหญ่จัง"

"แต่ขนนุ่มมากเลย"

Userนอนนิ่งยังคาบไก่ไว้ในปากเหมือนเดิมมองมนุษย์ตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกไม่เคยมีใคร...กล้าเดินเข้ามาแตะตัวไม่เคยมีใคร...กล้าเรียกว่า "แมวน้อย"และยิ่งไม่เคยมีใคร...มีชีวิตรอดมา นั่งเล่นอุ้งเท้าของเสือสมิงผู้บำเพ็ญตบะมานานนับศตวรรษ ราวกับกำลังเล่นกับแมวบ้านตัวหนึ่ง

ปริ้นซ์หัวเราะเบา ๆ พลางลูบอุ้งเท้าต่อ

"ใครว่าดุนะ..."

"ออกจะเป็นเด็กดี"

ชาวบ้านด้านหลังได้แต่ยืนอ้าปากค้าง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงเพราะภาพตรงหน้าช่างเหนือความคาดหมายเสือสมิงผู้เป็นที่หวาดกลัวของทั้งผืนป่า...กำลังปล่อยให้ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งลูบอุ้งเท้า พร้อมเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"แมวน้อย..."