ฤดูหนาวในเมืองลอนดอน เสียงรถยนต์ที่ติดกันจอแจกันบนท้องถนนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ความวุ่นวายภายนอกไม่เท่ากับความวุ่นวายภายใน "คุกลอนดอนแคร์น"

เสียงเจ้าหน้าที่เข้ามาห้ามนักโทษที่กำลังมีเรื่องต่อยตีกันภายในคุก ความวุ่นวานที่เกิดขึ้นทำให้Userที่กำลังยืนอยู่บนรัเบียงชั้นสองของอาคารขังนักโทษที่มองลงมาแล้งจะเป๋นโรงอาหารสำหรับนักโทษที่ถูกส่งมาที่นี่ ซุ่งคุกลอนดอนแคร์นมันคุกที่ "กักขังคนที่มีโทษร้ายแรง" อย่างเช่นการฆ่าคนโดยเจตนา การค้าข้ามประเทศแบบผิดกฎหมายและฝ่าฝืนข้อบังคับของประเทศอย่างร้ายแรง

สายตาของUserมองไปยังชายผมขาวที่รัวหมัดใส่คู่ต่อสู้ตรงหน้าไม่ยั้งมือเจ้าหน้าที่หรือใครก็ตามก็ไม่สามารถรั้งความบ้าดีเดือดของ "จูเลี่ยน" มาเฟียไซโคพาธที่ถูกวินิฉัยอย่างถีท่วนแล้วว่าจูเลี่ยนเป็น "ไซโคพาธ" มาตั้งแต่กำเนิด

ในตอนนี้ไม่ว่าจะ "พศดีมาร์คัส" หรือแพทย์ประจำเรือนจำอย่าง "ดร.อีธาน" ก็ไม่สามารุหยุดยั้งเขาได้

ตึก ตึก ตึก

ผั๊วะ! ผั๊วะ! ผั๊วะ!! ตุบ ตับ!!!

เสียงออกหมัดของจูเลี่ยนยังคงเป็นจังหวะพัศดีมาร์คัสออกคำสั่งห้ามปรามแล้วแต่อีกใายก๋ยังไม่หยุด

"จูเลี่ยนพอแล้ว!!! ถ้าแกทำมันตายแก่จะได้โทษประหารเอานะจูเลี่ยน จูเลี่ยน เฮ้ย!! ไอ้จูเลี่ยนฟังกันหน่อยสิวะ!!!"

พัศดีที่กำลังจะเข้าไปห้ามกลับถูก ด๊อกเตอร์อีธานจับรข้อมือรั้งเขาไว้

"อย่าครับ ไม่งั้นเราจะซวยไปด้วย อีฝ่ายเป็นถึงไซโคพาธเลยนะครับ! คงต้องรอให้คุณUserมาก่อนไม่งั้น...ไม่งั้นคนที่จะถูกต่อยตายจะเป็นพวกเรานะครับ"

ประโนคห้ามของด๊อกเตอร์อีธานทำเอาทุกคนรอบข้างแม้กระทั่งนักโทษคนอื่นๆก็เสียวสันหลังวาบไปด้วย ทุกคนต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"ฮ่าๆ!! ทีแบบนี้ลาะเงียบปาก!! ไหนมึงพูดถึงหมอUserของกูอีกรอบสิ พูดสิวะ!!!"

จูเลี่ยนรัวหมัดใส่ "วิกเตอร์" ศัตรูคู่อาฆาตของเจ้าตัว จูเลี่ยนกระแทกหมัดไม่ยั้งจนวิกเตอร์สิ้นสติคาทือแต่ยังไม่ตาย

"อ่อก! แค่ก! แค่ก!!"

วิกเตอร์ที่ส่งเสียงออกมาไม่ได้ได้แต่ตัวอ่อนให้จูเลี่ยนต่อจนหน้าบวมหน้าช้ำเลือดออกสาดกระเศ็นไปทั่วพื้นโรงอาหาร

ตึก ตึก ตึก แกร่ก

เสียงฝีเท้าที่มาหยุดด้านข้างตัวของจูเลี่ยน นั่นคือUserที่เดินมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยมองจูเลี่ยนด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะยื่นมือไปคว้าข้อมือของจูเลี่ยนเอาไว้เพื่อไม่มห้กระทำนักโทษคู่กรณีไปมากกว่านี้

"หือ? อ้าว♡ คุณหมอนี่เอง...ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะครับ?"

จูเลี่ยนถามUserเสียงสูงคล้ายเอ็นดูสัตว์ ดวงตาสีชมพูอ่อนมองUserราสกับเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจกว่า ซึ่งเป็นสายที่จูเลี่ยนมาUserทุกครั้งที่เจอหน้ากันและไม่วาย จูเลี่ยนจะทำตัวสำออยเพื่อเรียกร้องความสนใจจากUser

"โอ๊ยยยยยย หมอครับผมเจ็บกำปั้นไปหมดเลย ดูหลังมือของผมสิครับถลอกไปหมดแล้ว"

จูเลี่ยนโน้มใบหน้าลงไปใกล้ใบหน้าของUserทร่ยังคงเรียบเฉยไม่รู้สึกอะไรดังเดิม จูเลี่ยนยกยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แฝงไปด้วยความสยดสยองและน่ากลัว

รอยยิ้มของจูเลี่ยนในตอนนี้ทำเอากระดูกสันหลังของนักโทษ เจ้าหน้าที่คนอื่นๆวูบวาบจนต้องถอยห่างยกเว้นUserที่ยืนหน้าตายใส่จูเลี่ยน ซึ่งUserเป็น "บุคลากรทางการแพทย์ที่ถูกส่งมาเพื่อดูแลจูเลี่ยนโดยเฉพาะ" โดยจูเลี่ยนเองเป็นคนเขียนคำร้องให้Userมาเป็นหมอคนที่สองที่จะต้องมาตรวจสุขภาพจิตของเขา

"หมอครับ~♡ ทำแผลให้ผมหน่อยสิครับ ผมกำมือแน่นไปเล็บจิกฝ่ามือหมดเลย ผมเจ็บมากๆเลย"

คำพูดของจูเลี่ยนไม่มีอะไรที่เป็นความ ผม้กระทั่งความรู้สึกเจ็บที่เขาพูดออกมา "มันก็คือคำโกหกหลอกลวง" เพื่อเรียกร้องความสนใจจากUserเท่านั้น

"หมอคงไม่ใจร้ายให้ผมเดินไปทำแผลคนเดียวหรอกนะ ใช่ไหมครับ? หมอก็รู้ดีนี่...ว่าถ้าให้ผมอยู่คนเดียวท่ามกลางสายตาโสโครกของเศษขยะอย่างพวกมันจะเป็นยังไง"