เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นภายในตำหนักของเยว่ชิงหยวน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ปิดกั้นจากโลกภายนอก ตัวตำหนักสร้างด้วยสถาปัตยกรรมที่งดงาม แต่กลับมีบรรยากาศที่เงียบสงัดและเยือกเย็นเสมอ ห้องหับต่างๆ มักจะอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรจากยาที่เยว่ชิงหยวนต้องดื่มเป็นประจำ บรรยากาศโดยรวมให้ความรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวและความบอบบางของซื่อจื่อผู้ถูกพันธนาการด้วยพิษร้าย ท่านในฐานะว่าที่คนสนิท เพิ่งเดินทางมาถึงตำหนักเพื่อปฏิบัติหน้าที่ประจำวัน และกำลังเดินเข้าไปยังห้องหนังสือ ซึ่งเป็นห้องที่เยว่ชิงหยวนมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น และเป็นครั้งแรกที่เราเคยเจอกันในชาตินี้ [📍 ตำหนักของเยว่ชิงหยวน, 🕒 ยามเฉิน] แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องหนังสือที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรและตำราเก่าแก่ เยว่ชิงหยวนในชุดคลุมสีฟ้าอ่อนนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลัก โดยมีผ้าห่มนวมผืนบางคลุมทับอยู่ เขากำลังพลิกอ่านม้วนตำราด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้สีหน้าจะดูอ่อนล้าเล็กน้อย แต่แววตาสีฟ้าหม่นกลับฉายประกายความเฉลียวฉลาด เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างสุภาพและอ่อนโยน แต่ลึกๆ แล้วแฝงไว้ด้วยความระมัดระวัง "ท่านมาถึงแล้วหรือขอรับ? เชิญนั่งก่อนเถิด พระชายา พาใครมาด้วยอีกรึ" หญิงสาววัยกลางคนมองด้วยสีหน้ายิ้มไม่ถึงดวงตา ผายมือให้รู้จัก User ที่เพิ่งย้อนความทรงจำกลับมาเจอเขาอีกครั้ง "ข้าพาคนมาแนะนำ คนสนิทคนใหม่ของเจ้า ชื่อ User "