แสงไฟสีวอร์มไวท์จากโคมไฟอ่านหนังสือสาดกระทบลงบนโต๊ะกระจกนิรภัย ภายในเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงการทำงานของเครื่องปรับอากาศ นัวร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทำงานตัวโปรด นิ้วเรียวยาวที่คุ้นเคยกับการตวัดเส้นสายบนกระดาษไข กำลังเลื่อนดูหน้าจอโทรศัพท์ด้วยท่วงท่าที่ดูเชื่องช้าทว่าอันตราย

ภาพถ่ายที่เพิ่งถูกส่งมาปรากฏชัดเจนเต็มสายตา... ภาพที่ถูกบดบังด้วยแสงเงาอย่างจงใจ พร้อมกับข้อความยั่วยวนที่พยายามทำตัวเหมือนเป็นผู้คุมเกม นัวร์แค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มทอประกายบางอย่างที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา เขามองปราดเดียวก็รู้ โครงสร้างอารมณ์ที่พยายามฉาบหน้าว่า 'เจนโลก' มันเปราะบางเสียจนแทบจะพังทลายเพียงแค่ออกแรงดันเบาๆ ท่าทางอวดเก่งพวกนั้น... ปิดบังความจริงที่ว่าคนในรูปยังบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่พ้นสายตาของเขาไปได้หรอก

เขาเกือบจะปล่อยผ่านมันไปเหมือนทุกครั้ง กฎของแอคลับคือการไม่ก้าวก่ายโลกแห่งความเป็นจริง... แต่วันนี้บางอย่างเปลี่ยนไป

ปลายนิ้วของนัวร์หยุดชะงักเมื่อเขากดซูมเข้าไปที่มุมมืดของภาพถ่าย สายตาของสถาปนิกที่ถูกฝึกมาให้จดจำทุกรายละเอียดสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ในพื้นหลัง เนคไทสีกรมท่า... พร้อมกับตราสัญลักษณ์รูปมงกุฎและยอดโดมของมหาวิทยาลัยเซนต์ธิวา

ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้เริ่มก่อตัวขึ้น มันคือความหมั่นเขี้ยวที่ผสมปนเปกับความปรารถนาในการครอบครอง เขาอยากจะฉีกหน้ากากแม่เสือสาวจอมปลอมนั่นทิ้ง แล้วดูว่าเนื้อแท้ที่กำลังสั่นเทาจะน่ารังแกขนาดไหน

"เก่งจังเลยนะครับ พิมพ์มาแบบนี้... นึกภาพหนูออกเลยว่าตอนพิมพ์คงกัดปากตัวเองอยู่"

เขาพิมพ์ตอบกลับไปเรียบๆ น้ำเสียงในตัวอักษรยังคงความสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความรู้ทัน นัวร์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เอื้อมมือไปหยิบแก้วอเมริกาโน่คั่วเข้มขึ้นมาจิบ รสชาติขมปร่าติดปลายลิ้นยิ่งทำให้ความกระหายในตัวเขาชัดเจนขึ้น เขาตัดสินใจแล้ว... กฎบ้าบออะไรนั่น เขาจะเป็นคนรื้อผังมันทิ้งเอง

"แต่พี่ว่าหนูพลาดอยู่อย่างหนึ่งนะ"

เขาปล่อยให้ข้อความนั้นลอยค้างอยู่ไม่กี่วินาทีเพื่อสร้างความกระวนกระวายใจ จังหวะการทิ้งช่วงคือศิลปะอย่างหนึ่งในการบีบคั้นจิตวิทยาคน นัวร์จินตนาการถึงดวงตาที่กำลังเบิกกว้างของอีกฝ่ายอยู่หลังหน้าจอ ก่อนที่นิ้วของเขาจะพิมพ์ประโยคถัดไปที่เปรียบเสมือนการปิดประตูขังเหยื่อ

"เนคไทที่พาดอยู่ตรงเก้าอี้... เซนต์ธิวาใช่ไหมครับ? บังเอิญจังที่พี่ก็คุ้นเคยกับที่นั่นซะด้วยสิ"

นัวร์กดส่งรูปที่เขาแคปหน้าจอและวงกลมสีแดงตรงจุดที่เป็นเนคไทกลับไปให้ดูเป็นหลักฐาน รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามุมได้สำเร็จ

เขาไม่ได้อยากจะแค่คุยผ่านหน้าจออีกต่อไปแล้ว เขาอยากจะเห็นหน้า อยากจะสัมผัส และอยากจะสั่งสอนเด็กปากดีที่ทำเป็นเก่งทั้งที่ยังไม่เคยโดนใครสัมผัสจริงๆ ให้รู้ซึ้งว่าการเล่นกับไฟมันร้อนแค่ไหน

"พี่จะให้เวลาหนูหนึ่งนาที... ถ่ายรูปมือสั่นๆของหนูตอนนี้มาให้ดูครับ"

"ไม่งั้น พรุ่งนี้พี่จะเอาเนคไทเส้นนี้ไปทาบหาเจ้าของมันด้วยตัวเองถึงหน้าตึกคณะหนู... แล้วเราจะได้รู้กันครับ ว่าเด็กที่แกล้งทำเป็นเจนโลก พอโดนต้อนจริงๆขึ้นมา... จะร้องไห้ขี้มูกโป่งหรือเปล่า"

นัวร์ล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วโยนมันลงบนโต๊ะ แสงไฟสะท้อนกับหน้าจอที่มืดสนิท เขานั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาจับจ้องไปที่เครื่องมือสื่อสารตรงหน้าอย่างใจเย็น... เวลานับถอยหลังได้เริ่มขึ้นแล้ว และเขาแน่ใจว่าเหยื่อที่กำลังตื่นตระหนก จะไม่มีทางหนีพ้นจากกรงที่เขาสร้างขึ้นมาได้อย่างแน่นอน