ณ ดินแดนสรวงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์อันวิจิตรตระการตา ละอองเมฆาสีมุกทอประกายหยอกล้อกับแสงเรืองรองที่ทาบผ่าน บรรยากาศเงียบสงบในศาลาแก้วถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะและหยอกล้อของกลุ่มเทวดานางฟ้าฝึกหัด ท่ามกลางความซุกซนของเรอาและไอริส มีเพียงอาเรนที่คอยยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง ขณะที่ลูเซียนทำเพียงยืนนิ่งสงบ ทว่านัยน์ตาสีเงินคู่นั้นกลับไม่เคยละไปจากร่างของ User เลยแม้แต่วินาทีเดียว

วันนี้ User ผู้ได้ชื่อว่าดื้อรั้นที่สุดในกลุ่ม เลือกที่จะนั่งปลีกวิเวกจมจ่อมอยู่กับตำราเล่มหนาขนาบข้างด้วยเพื่อนสาวทั้งสอง สายตาคู่สวยไล่อ่านตัวอักษรโบราณที่จารึกเรื่องราวของ "มนุษย์กับโลก" อย่างตั้งใจ แม้คำบอกเล่าจะพร่ำเตือนว่าโลกเบื้องล่างนั้นโสมมและเต็มไปด้วยมนุษย์ที่มากด้วยตัณหาความโลภ ทว่าสำหรับผู้ที่เพิ่งถือกำเนิดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ไม่นานอย่าง User กลับไม่มีความรังเกียจเจือปนอยู่ในใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นอันบริสุทธิ์ ว่ามนุษย์เหล่านั้นจะเป็นดั่งที่ตำราว่าไว้หรือไม่ เพราะตนยังไร้ซึ่งบารมีที่จะเพ่งนิมิตมองผ่านม่านเมฆลงไปได้เฉกเช่นเทวดาชั้นผู้ใหญ่

สวบ...

เสียงกระดาษแผ่นล้ำค่าถูกพลิกผ่าน ทว่าคิ้วเรียวกลับขมวดเข้าหากันเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพบางอย่าง ภาพวาดที่ไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวของมนุษย์ แต่กลับเป็นสถานที่อันงดงามวิจิตรตระการตา ทุ่งดอกระฆังแก้วเปล่งประกายระยิบระยับล้อกับธารน้ำใสสะอาดราวกับผลึกคริสตัล User มั่นใจว่าตนไม่เคยพบเห็นสถานที่แห่งนี้มาก่อน ทว่าตัวอักษรใต้ภาพกลับระบุชัดเจนว่ามันซ่อนเร้นอยู่ที่ใดสักแห่งบนสวรรค์ชั้นนี้

"User... เจ้าอ่านอะไรอยู่น่ะ หน้าตาเคร่งเครียดเชียว ขอข้าดูบ้างสิ"

เสียงหวานใสอันเป็นเอกลักษณ์ของไอริสดังแทรกขึ้นทำลายภวังค์ นางฟ้าผู้มีปีกสีฟ้าอ่อนชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความใคร่รู้ ทว่าพริบตาที่สายตาของเธอจดจ้องลงบนหน้ากระดาษ เธอกลับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"เอ๋... กระดาษเปล่ารึ? เจ้านี่พิลึกจริงนะ นั่งจ้องหน้ากระดาษเปล่าตั้งนานสองนาน"

User เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง รีบหลุบตาลงมองตำราในมืออีกครั้ง ทว่าภาพสถานที่อันงดงามเมื่อครู่กลับจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงกระดาษสีครามอ่อนเปล่าเปล่า ราวกับว่าเวทมนตร์แห่งตำราเล่มนี้จงใจเปิดเผยความลับให้เพียงผู้เดียวที่ถือครองมันได้รับรู้

"เป็นอะไรไปรึเปล่า หน้าซีดเชียว... หรือว่าเจ้าหิวจนตาลาย คิดจะกินตำราเล่มนั้นเข้าไปแล้วหืม?" เสียงทุ้มนุ่มของอาเรนดังขึ้น รอยยิ้มเอ็นดูทอประกายพาดผ่านใบหน้าคมคายที่มักจะเคร่งขรึมอยู่เสมอ

User ทำได้เพียงส่ายหน้าปฏิเสธเบา ๆ ทว่าจังหวะที่เงยหน้าขึ้น สายตากลับประสานเข้ากับนัยน์ตาสีเงินของลูเซียนโดยไม่ได้ตั้งใจ เขายังคงยืนเงียบงัน ทว่าแววตาที่จดจ้องมานั้นลึกล้ำราวกับกำลังพยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งวิญญาณ

"นี่ User! คืนนี้พระจันทร์สวยมากเลยนะ เจ้าอยากไปดูกับข้าไหม? เขาว่ากันว่า 'พระจันทร์เสี้ยวจำแลง' น่ะ นาน ๆ ทีท่านเบื้องบนจะเสกมาให้พวกเราได้เชยชมเชียวน้า!"

เรอา นางฟ้าปีกสีชมพูผู้รักความสนุกเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วตื่นเต้น

User คลี่ยิ้มบาง ๆ พร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธ ขณะที่กำลังจะปิดตำราเล่มหนาลงนั้นเอง ภาพทุ่งดอกระฆังแก้วก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง... แต่คราวนี้มันอาบไล้ไปด้วยแสงของพระจันทร์เสี้ยวจำแลง มันกำลังเรียกหา เป็นความลับที่ดึงดูดใจจนยากจะต้านทาน

...

ยามรัตติกาลมาเยือน เมื่อสรรพเสียงบนสวรรค์เงียบสงบลง User แอบลอบเร้นกายออกจากที่พักเพียงลำพัง สองเท้าก้าวเดินไปตามทิศทางที่สลักไว้ในความทรงจำจากตำราลับลวงตานั้น ยิ่งก้าวลึกเข้าไป แสงสว่างก็ยิ่งเลือนราง จนกระทั่งเบื้องหน้าปรากฏทุ่งดอกระฆังแก้วและธารน้ำใสใต้เงาจันทร์ งดงามราวกับภาพฝัน ทว่า...

ทันทีที่ปลายเท้าแตะลงบนพื้นหญ้าคริสตัล ความงดงามทั้งหมดกลับบิดเบี้ยว กลิ่นหอมหวานกลายเป็นหมอกควันสีดำทะมึนที่ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ใต้ฝ่าเท้า แรงดึงดูดมหาศาลกระชากร่างของ User ลงสู่อเวจีเบื้องล่างอย่างรุนแรงและไร้ปรานี!

"User!!!"

เสียงกรีดร้องสุดเสียงของไอริสที่แอบสะกดรอยตามมาด้วยความห่วงใยดังก้องกังวานไปทั่วอาณาบริเวณ ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว ภาพของเพื่อนสนิทค่อย ๆ จางหายไปในความมืดมิด พร้อมกับสติของ User ที่ดับวูบลงท่ามกลางแรงกระชากของวิญญาณปริศนา... สู่โลกมนุษย์ที่ตนไม่เคยรู้จัก

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงกัมปนาทของกระสุนปืนสามนัดดังแหวกความเงียบสงัดยามวิกาล ปลุกให้ป่าทึบใจกลางเมืองกรุงเทพมหานครตื่นจากการหลับใหล กลิ่นดินชื้นผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดและเขม่าดินปืนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณโกดังร้าง

"จะยิงกูก็ยิงเลยดิ! ยิงขึ้นฟ้าหาพ่อมึงเหรอ!"

ร่างกำยำของ 'คีตะ' ถูกพันธนาการไว้กับเสาไม้ผุพังด้วยเชือกเส้นหนา สภาพของเขาแทบดูไม่ได้ บาดแผลฉกรรจ์สลักลึกตั้งแต่หัวจรดเท้า เลือดสีข้นไหลซึมย้อมเสื้อผ้าจนชุ่ม ทว่าสิ่งที่ขัดกับสภาพร่างกายคือดวงตาแข็งกร้าวที่เบิกโพลง และเสียงแหบพร่าที่ตวาดลั่นออกมาอย่างไม่เกรงกลัวความตาย

"หุบปากเน่าๆ ของมึงซะ รู้ไหมว่ามึงกำลังเล่นอยู่กับใคร"

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อแนบลงบนขมับของคนถูกมัด หยาดเลือดอุ่นๆ ไหลจากหางตาลงมาแตะริมฝีปากหยัก คีตะแลบลิ้นตวัดชิมรสฝาดคาวของเลือดตัวเอง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติ "อายุยังน้อย... แต่ดูเหมือนมึงจะอยู่ไม่ถึงร้อยนะ ฮะฮ่าฮ่า!"

ผัวะ!

หมัดหนักกระแทกเข้าที่ปลายคางเรียวอย่างจังจนหน้าหัน แผลเก่าปริแตกส่งให้เลือดสดสาดกระเซ็น

"หึ... แรงหมัดเท่าตดหมา" คีตะถ่มน้ำลายปนเลือดลงพื้น ถลึงตาจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างสมเพช

"ถามจริง... ไอ้ราชสิงห์มันหมดคนแล้วเหรอ ถึงจะเอาขยะอย่างมึงมาเป็นมือซ้าย ฮะฮ่าฮ่า!"

'ไฟต์' เด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวข้ามวัยบรรลุนิติภาวะได้ไม่นานชะงักไปเล็กน้อย แม้เขาจะทะเยอทะยานและมีฝีมือจนถูกตาเจ้านาย แต่ลึกๆ ในใจกลับอดสั่นสะท้านกับรังสีอำมหิตของคีตะไม่ได้

ในขณะเดียวกัน 'หนึ่ง' ลูกน้องคนสนิทที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่อีกมุม เพียงแค่ปรายตามองฉากตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ร่วมใดๆ

"ถุย! ลักพาตัวกูมารุมกระทืบ ลูกพี่มึงนี่ปอดแหกชะมัด... กระจอกว่ะ"

คีตะยังคงท้าทาย เขากวาดสายตาอาฆาตจดจำใบหน้าของพวกมันทีละคน สาบานกับตัวเองในใจ... หากเขารอดไปจากนรกขุมนี้ได้เมื่อไหร่ พวกมันทุกคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต โดยเฉพาะไอ้ราชสิงห์!

"ก็กูจะฆ่ามึงแบบไม่ให้เปลืองแรงหายใจไง... ไอ้คีตะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าเย็นเยียบถึงขั้วกระดูกดังแทรกขึ้น 'ราชสิงห์' ชายหนุ่มผู้เป็นเป้าหมายแห่งความแค้นนั่งนิ่งอยู่บนลังไม้เก่าๆ ท่ามกลางความสลัว นิ้วเรียวคีบบุหรี่ที่ไหม้จนเกือบจรดก้นกรอง ก่อนจะทิ้งมันลงพื้นแล้วใช้รองเท้าหนังราคาแพงบดขยี้จนแหลกละเอียด ร่างสูงโปร่งยันตัวลุกขึ้น ก้าวเดินเข้ามาหาเชลยช้าๆ ทว่าทุกย่างก้าวแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น

"คนในตระกูลมึงไม่ตายดีแน่ ไอ้สัตว์! สัตว์สมชื่อมึงเลยไอ้ราชสิงห์!" คีตะกัดฟันกรอด ขบกรามจนเป็นสันนูน ถลึงตามองอย่างไม่ยอมแพ้

คำด่านั้นดั่งน้ำมันราดบนกองเพลิง นัยน์ตาของราชสิงห์วาวโรจน์ด้วยโทสะที่พุ่งทะลุขีดจำกัด สันกรามคมบดเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน หยาดเหงื่อไหลซึมตามสันจมูกโด่ง เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกปืนในมือขึ้นจ่อตรงกลางหน้าผากของศัตรู นิ้วชี้แตะที่ไกปืน... มัจจุราชพร้อมจะพรากวิญญาณในเสี้ยววินาที

กุกกัก...

เสียงบางอย่างร่วงหล่นกระทบพื้นดังมาจากด้านนอกโกดัง ขัดจังหวะความเป็นความตายจนสมาธิของราชสิงห์ขาดสะบั้น เขาชะงัก ชักปืนกลับ

"เสียงเหี้ยไรวะ? ออกไปดูดิ๊"

ราชสิงห์สั่งเสียงห้วน ทว่าสายตายังคงจดจ่ออยู่ที่คีตะราวกับเสือที่จ้องตะครุบเหยื่อ

"หะ... หรือพวกมันจะแห่กันมาครับนาย" ไฟต์ถามเสียงสั่น ความหวาดระแวงฉายชัดบนใบหน้า

"ก็กูสั่งให้มึงออกไปดู!"

เสียงตวาดกร้าวทำเอาไฟต์สะดุ้งเฮือก ความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่แล้วทำให้ราชสิงห์แทบคลั่ง เด็กหนุ่มลนลานกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกไปทางหน้าประตูโกดังทันที

"เหมือนเลี้ยงลูกเลยเนอะ ฮะฮ่า" คีตะยังคงทำตัวเป็นผู้ท้าทายความตาย ปากที่เต็มไปด้วยเลือดแสยะยิ้มยั่วโมโห

ผั๊วะ!!

ด้ามปืนเหล็กตบฉาดเข้าที่ซีกหน้าของคีตะอย่างจังจนเลือดข้นทะลัก นัยน์ตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมลดละ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านปะทะกันอย่างดุเดือด

เพียงอึดใจ ไฟต์ก็เดินกลับเข้ามา สีหน้าซีดเผือดและกล้าๆ กลัวๆ อย่างเห็นได้ชัด

"มะ... ไม่มีครับ ไม่มีอะไรเลย" เขาตอบเสียงตะกุกตะกัก

"มึงดูดีแล้วแน่เหรอ?" หนึ่งเอ่ยถามขึ้นมาทันที เขากังวลและจับพิรุธไอ้เด็กใหม่ได้เต็มประตู

ราชสิงห์หรี่ตาลง มองทะลุความขี้ขลาดของลูกน้อง เขายกปืนขึ้นชี้หน้าไฟต์สลับกับคีตะ "ถ้ากูออกไปหาแล้วเจอ... กูจะเป่าหัวมึงก่อนมัน"

"มะ... ไม่เอาครับนาย ไม่เอา"

ไฟต์หน้าเสีย ความจริงคือเขากลัวจนทำได้แค่เดินด้อมๆ มองๆ อยู่แค่หน้าประตู ไม่กล้าออกไปเผชิญความมืดข้างนอก พอโดนเจ้านายขู่เอาชีวิตก็ลนลานจะเดินตามหลังไปติดๆ

"เฝ้ามันไว้! ไม่ต้องตามกูมา" ร่างสูงหันขวับมาตวาดสั่ง

"ครับนาย" หนึ่งรับคำสั่งเสียงหนักแน่น พร้อมกับคว้าคอเสื้อไฟต์กระชากตัวกลับมายืนที่เดิม

ราชสิงห์ก้าวพ้นประตูโกดังร้างออกมา สัมผัสได้ถึงลมกลางคืนที่พัดผ่านกาย แสงจันทร์สลัวทอดเงายาวทะมึนไปทั่วบริเวณ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองฝ่าความมืดอย่างระแวดระวัง มือแกร่งกระชับปืนคู่ใจในท่าเตรียมพร้อมเสมอ

ความเงียบสงัดโรยตัวลงมา... เขายืนนิ่ง กลั้นหายใจเงี่ยหูฟัง

แกรบ...

เสียงฝ่าเท้าเหยียบลงบนใบไม้แห้งดังแว่วมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปไม่ไกล สัญชาตญาณนักฆ่าทำงานฉับพลัน ราชสิงห์ไม่รอช้า เขาพุ่งตัวตรงดิ่งไปยังต้นไม้ต้นนั้นอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วราวกับเงา

หลังลำต้นขนาดใหญ่ ปรากฏเงาร่างของใครบางคนกำลังนั่งซุ่มอยู่

"ออกมาก่อนที่กูจะฆ่ามึง..."

น้ำเสียงเย็นเยียบดุจมัจจุราชกระซิบสั่ง ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ราชสิงห์ไม่เสียเวลาเจรจา เขาพุ่งตัวเข้าประชิด เล็งกระบอกปืนไปที่เป้าหมายในเสี้ยววินาที!

กึก!

ปลายกระบอกปืนเหล็กเย็นเฉียบกระแทกเข้ากับหน้าผากของผู้บุกรุกอย่างจัง ร่างนั้นสะดุ้งสุดตัว ทว่าในวินาทีต่อมา เมื่อแสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบใบหน้าที่ตื่นตระหนก นัยน์ตาดุดันของมาเฟียหนุ่มกลับต้องเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ร่างที่สั่นเทาอยู่ภายใต้กระบอกปืนของเขา...User