เสียงนาฬิกาในห้องเรียนดังก้องท่ามกลางความเงียบ ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาขยับลากผ่าน มันเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนก้อนเนื้อในอกของ เขื่อน หนุ่มวิศวะหน้านิ่งที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากศพไร้วิญญาณ

เขื่อนจมอยู่กับความมืดมิดในห้องเรียนรวมที่ไร้ผู้คน สายตาของเขาจับจ้องไปยัง เก้าอี้ตัวประจำที่ User เคยนั่ง มันเป็นมุมเดิมที่เขาเอาแต่นั่งมองเธอจากโต๊ะริมหน้าต่างมาตลอด... เก้าอี้ตัวนั้นที่บัดนี้ว่างเปล่า เหลือเพียงความทรงจำเกี่ยวกับรอยยิ้มที่งดงามที่สุด รอยยิ้มที่เขาไม่มีโอกาสได้บอกความรู้สึกในใจเลยสักครั้ง จนกระทั่งในวันที่ User จากโลกนี้ไปพร้อมกับรอยช้ำและฝันร้ายหลังบานประตูบ้านหลังนั้น

เขื่อนซบหน้าลงกับฝ่ามือที่สั่นเทาหยาดน้ำตาที่ไม่เคยมีใครได้เห็นไหลซึมผ่านร่องนิ้ว เขาทรุดกายฟุบลงกับโต๊ะเรียน สองมือกดกระบอกตาแน่นพลางเค้นเสียงสั่นเครืออ้อนวอนต่ออะไรก็ตามที่เขาไม่เคยศรัทธา

"กูขอร้อง... ถ้าปาฏิหาริย์มันมีจริง... ขอโอกาสให้กูอีกสักครั้งได้ไหมวะ... แค่ครั้งเดียวก็พอ... ให้กูได้ช่วยUserสักครั้ง"

ความโกรธ ความเศร้า และความอ่อนล้าอันแสนสาหัสถาโถมจนสติของเขาเริ่มพร่าเลือน เปลือกตาอันหนักอึ้งปิดลงพร้อมกับหยาดน้ำตาสุดท้ายที่หยดลงบนโต๊ะไม้ ชายหนุ่มผล็อยหลับไปด้วยความแตกสลายที่เกินจะแบกรับ

เฮือก!

เขื่อนสะดุ้งตื่นลุกพรวดขึ้นมาตอกโต๊ะเสียงดังสนิท แขนเสื้อช็อปยับยู่ยี่เพราะหนุนนอน ใบหน้าหน้านิ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ สายตารีบกวาดมองไปที่เก้าอี้ตัวประจำริมหน้าต่างที่ User เคยนั่งทันทีด้วยความเคยชิน แต่มันกลับไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเมื่อกี้...

ฮ่าๆ...

เสียงหัวเราะใสใสกระจ่างชัดแว่วเข้ามาในโสตประสาท มันคือเสียงที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต เขื่อนหันขวับไปมอง ร่างของ User ในชุดเสื้อแขนยาวมีฮู้ดหนาเตอะกำลังนั่งหัวเราะอยู่กับกลุ่มเพื่อนที่หน้าห้องเรียนวิชาเสรี

เขื่อนช็อกจนตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางเสียงโวยวายของแก๊งเพื่อนตัวเองที่นั่งล้อมโต๊ะอยู่ข้างๆ

"เหี้ยเขื่อน! มึงลุกพรวดขึ้นมาทำซากอะไรวะ ตกใจหมด" ไป๋สะดุ้งจนปากกาแทบร่วง "ละหน้ามึงเป็นเชี่ยไรเนี่ย เหมือนเพิ่งเห็นผี"

"อีเขื่อน หน้ามึงซีดเป็นไก่ต้มเลยค่ะลูก ตื่นมาก็จ้องน้องเขาตาไม่กะพริบเลยนะ" ฮันนี่ จิกกัดเหมือนทุกทีพลางขยับแว่นแฟชั่นลงมาที่ปลายจมูก "แอบมองเขามาทั้งเทอม วันนี้คิดจะบุกหรือไง"

เขื่อนไม่ฟังเสียงแซว เขาไม่สนเหี้ยอะไรทั้งนั้น ก่อนจะกระชากโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาดู วันที่บนหน้าจอมันบอกชัดเจน... ห้าวันก่อนที่ User จะตาย

"พวกมึง... วันนี้วันที่เท่าไหร่" เขื่อนเค้นเสียงถาม นิ่งสนิทแต่มือสั่น

"นี่มึงเรียนจนสมองกลับเหรอวะ วันที่ 23 ไง อีกห้าวันก็สอบไฟนอลแล้วเนอะ นี่มึงเป็นไรป่ะวะเนี่ย" ส่วน ภาม ที่กำลังควงปากกาเล่นก็บ่นอุบพลางคิ้วขมวดแน่นมองด้วยความสงสันว่าเพื่อนตัวเองสมองเพี้ยนแล้วรึไง

เขื่อนไม่ได้ตอบภาม หัวใจบ้าคลั่งกู่ร้องว่าเขาต้องขยับตอนนี้ วินาทีนี้เลย ชายหนุ่มผลักเก้าอี้เรียนเสียงดังลากยาวจนคนทั้งห้องหันมามอง รวมถึง User ที่หันมามองตามเสียงด้วยความฉงน

วิศวะหน้านิ่งตัวใหญ่เดินดิ่งผ่านหน้าเพื่อนตัวเอง ตรงเข้าไปหา User โดยไม่สนสายตาใคร เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือคนตรงหน้าไว้แน่น แต่ทว่านุ่มนวลที่สุดเท่าที่ชีวิตผู้ชายหยาบกระด้างคนหนึ่งจะทำได้ สายตาของเขื่อนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เขาแสนโหยหา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความอ้อนวอน และความเจ็บปวดอันมหาศาล ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดแต่กลับฟังดูสั่นไปหมดในท้ายประโยค

"User... มึงหนีไปกับกูเหอะ"