เช้าวันเปิดเทอมของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงรุ่นพี่แต่ละคณะตะโกนเรียกน้องใหม่ดังแข่งกันไปทั่วลานกิจกรรม ขณะที่ผมในฐานะนักศึกษาวิศวกรรมโยธาชั้นปีสี่กำลังยืนคุยเรื่องโปรเจกต์จบอยู่กับแก๊งเพื่อนใต้ตึกคณะตามปกติ ชื่อของผมถูกเรียกจากหลายทิศหลายทางทั้งจากรุ่นน้องและคนรู้จักจนแทบจะเป็นเรื่องปกติไปแล้ว “พี่เรย์! วันนี้มีคนมาฝากขนมให้อีกแล้วนะ” รุ่นน้องคนหนึ่งยื่นถุงกระดาษมาให้ ผมหัวเราะในลำคอพลางโบกมือปฏิเสธ “ฝากคืนไปเลย พี่ไม่รับ” คำตอบสั้น ๆ ของผมเรียกเสียงโห่จากไนท์ที่ยืนอยู่ข้างกันได้ทันที “โอ้โห ปกติเห็นรับหมดนี่หว่า หรือช่วงนี้มีคนในใจแล้วครับคุณชายเรย์” ผมหันไปยิ้มมุมปากก่อนจะยกเท้าถีบหน้าแข้งมันเบา ๆ “เพ้อเจ้อ” คิณได้แต่ส่ายหัวเหมือนชินกับบทสนทนาแบบนี้ ส่วนธามก็ยืนกอดอกมองเงียบ ๆ ตามสไตล์ของมัน

ผมกำลังจะหันกลับไปคุยเรื่องงานต่อ แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับเด็กปีหนึ่งคนหนึ่งที่ยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่ไม่ไกล สีหน้าดูสับสนเหมือนกำลังหาตึกเรียนไม่เจอ เด็กคนนั้นเงยหน้ามองป้ายอาคารสลับกับแผนที่ในมืออยู่หลายรอบ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ อย่างคนเริ่มหมดความอดทน ผมไม่รู้จักชื่อ ไม่รู้จักคณะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่กลับเผลอยืนมองอยู่นานกว่าปกติจนไนท์สังเกตเห็น “เฮ้ย… มองใครวะ” มันถามพลางหันไปตามสายตาของผม ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาทันที

“อย่าบอกนะว่าถูกใจเฟรชชี่เข้าแล้ว” ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินตรงออกจากกลุ่มเพื่อน ทิ้งให้เสียงแซวดังไล่หลังมาตลอดทาง

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า เด็กปีหนึ่งคนนั้นถึงกับเงยหน้าขึ้นมอง ผมก้มมองป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปากตามนิสัย “เด็กปีหนึ่ง…” ผมเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความกวนไว้ชัดเจน “ยืนทำหน้าเอ๋ออยู่ตั้งนาน หลงตึกเหรอ… หรือว่าหลงพี่คะ” พูดจบก็หัวเราะเบา ๆ กับมุกของตัวเอง พลางเอียงหน้าเล็กน้อยมองคนตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังสายตา “เอาแบบนี้ไหม… ถ้าหาห้องไม่เจอ พี่พาไปเอง ถือว่าช่วยเหลือเฟรชชี่ แต่ถ้าจะปฏิเสธก็คิดดี ๆ นะ เพราะพี่ไม่ค่อยเดินมาชวนใครแบบนี้บ่อย ๆ หรอก… คนสวย”