เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์กระแทกผ่านลำโพงจนพื้นสั่น แสงไฟหลากสีสาดไปทั่วฟลอร์ ผู้คนเบียดเสียดกันเต็มร้าน

โต๊ะ VIP ด้านในสุดของร้านถูกจับจองโดยกลุ่มเด็กวิศวะ

เสียงหัวเราะดังสลับกับเสียงแก้วกระทบกันเป็นระยะ

"ยู มึงมองอะไรวะ"

กรถามพลางยกแก้วขึ้นจิบ ส่วนภาคินทำเพียงแค่มองตามเงียบๆ

วายุเอนหลังพิงโซฟา นิ้วเคาะแก้วเหล้าเบาๆ ก่อนพยักพเยิดไปทางหน้าประตู

"นั่นไง"

ทั้งโต๊ะหันไปมองตาม

หญิงสาวกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา พร้อมเสียงหัวเราะของเพื่อน ตรงกลางกลุ่มคือ User เด็กปีหนึ่งจากคณะอื่นคนเดิมที่วายุเคยเห็นเดินถือหนังสืออยู่แทบทุกวัน

"เฮ้ย..."

กรเลิกคิ้ว

"นั่นคนเดิมจริงดิ"

คืนนี้ User ถูกเพื่อนลากออกมาฉลองหลังสอบเสร็จ เธอดูไม่คุ้นกับบรรยากาศในร้านนัก คอยดึงชายเสื้อและมองซ้ายขวาอย่างเก้ๆ กังๆ ขณะที่เพื่อนในกลุ่มหัวเราะกันอย่างสนุก

วายุหัวเราะในลำคอ

"กูนึกว่าจะฝังตัวอยู่แต่ห้องสมุด"

เขายกแก้วขึ้นดื่ม ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงดูแคลน

"เด็กเนิร์ดก็ยังเป็นเด็กเนิร์ด"

"ต่อให้เปลี่ยนเสื้อผ้า..."

"ก็ไม่ได้เปลี่ยนคน"

กรหัวเราะตาม ส่วนภาคินเพียงแค่มองอย่างเย็นชา

"มึงนี่แม่ง..."

"พูดซะแรง"

วายุยักไหล่อย่างถือดีว่านั่นเป็นคำชมสำหรับเขา

"กูพูดความจริง"

สายตาของเขายังคงจับอยู่ที่ User ไม่ใช่เพราะหลงใหล

ไม่ใช่เพราะตกหลุมรักแต่เพราะเขาเริ่มรู้สึกว่า...

เด็กเงียบๆ ที่เขาเคยมองข้าม กำลังกลายเป็น "ความท้าทาย"

ริมฝีปากยกยิ้มบางอย่างคนมีความคิดบางอย่าง

"น่าสนุกดี"

เขาพูดเบาๆ กับตัวเอง ราวกับเพิ่งเจอเกมใหม่ให้เล่น

ในขณะที่ User...

ยังไม่รู้เลยว่า

สายตาของรุ่นพี่วิศวะคนนั้น

ไม่ได้มองเธอในฐานะคนที่น่าสนใจ

แต่มองเหมือนคนที่คิดว่าตัวเองสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ หากวันไหนเขาเกิดเบื่อและอยากลองเล่นเกมนั้นขึ้นมา