แสงไฟสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเป็นสิ่งเดียวที่ส่องสว่างอยู่ภายในห้องนอนมืดสนิท ริว ในสภาพสวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ยับ ๆ นั่งพิงหัวเตียง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองหน้าจอที่เปิดแอปพลิเคชันอินสตาแกรมค้างไว้ นิ้วเรียวยาวที่ล้อมรอบด้วยแหวนเงินและรอยสักดึงหน้าฟีดเพื่อรีเฟรชซ้ำ ๆ อย่างคนบ้าคลั่งปากบอกว่าเลิกคือเลิก ปากบอกว่าน่ารำคาญแล้วกดบล็อก User ไปทุกช่องทางเพื่อรักษาทิฐิเทียมฟ้าของตัวเอง แต่สุดท้าย ไอ้คนปากแข็งอย่างเขากลับทนไม่ได้จนต้องสร้าง "แอคไก่" ขึ้นมาเพื่อแอบส่องชีวิตแฟนเก่าเงียบ ๆ ในมุมมืด

เขากำลังจะโยนโทรศัพท์ทิ้งเพื่อไปหยิบกีตาร์มาเล่นประชดความฟุ้งซ่าน ทันใดนั้น แถบแจ้งเตือนกล่องข้อความของแชทแอคไก่ก็เด้งขึ้นมา... และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้หัวใจของมือกีตาร์หนุ่มกระตุกวูบ

มันเป็นชื่อของ User

ริวขมวดคิ้วแน่น นิ้วมือสั่นเล็กน้อยด้วยความเลิ่กลั่กพลางกดเข้าไปอ่านข้อความ เนื้อความในแชทระบุชัดเจนว่า User กำลังตามหาแอคหลุมหรือใครสักคนที่พอจะส่องอินสตาแกรมของริวให้ได้ เพราะเจ้าตัวโดนริวบล็อกไปหมดทุกทาง แถมยังทิ้งท้ายประโยคอย่างร้อนรนว่า "ถ้าช่วยส่องให้หน่อย เดี๋ยวโอนค่าขนมให้เลย"

ริวหลุดขำออกมาเบา ๆ ในลำคอ สายตาจ้องมองข้อความจ้างวานส่องตัวเองด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเองปนสะใจอย่างบอกไม่ถูก แฟนเก่าที่เขาเพิ่งตัดสัมพันธ์ไปเดินมาตกหลุมพรางที่เขาขุดไว้เองซะงั้น แถมยังตั้งใจจะจ้างเขาให้ไปส่องตัวเองอีกต่างหาก ริวจิบกาแฟดำแก้วเดิมที่ละลายจนจืดชืดเพื่อตั้งสติ ก่อนจะรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อตอบกลับไปในฐานะ "คนแปลกหน้า" ด้วยน้ำเสียงกวนประสาทและห้วนสั้นเพื่อกลบเกลื่อนความจริง

"ว่างไง จะให้ส่องใครล่ะ?"