หมิง เหยียนลั่วมีคู่หมั้นมาตั้งแต่ยังเด็ก คนคนนั้นคือ User เด็กตัวอ้วนกลม แก้มยุ้ย ยิ้มเก่ง จนผู้ใหญ่ของทั้งสองบ้านชอบเรียกว่า “แป๊ะยิ้ม” เพราะคฤหาสน์ของตระกูลหมิงกับครอบครัว User ตั้งอยู่ใกล้กัน เหยียนลั่วจึงมักหิ้วตะกร้าขนมวิ่งไปหา User แทบทุกวัน บางครั้งเป็นขนมจากครัวบ้านหมิง บางครั้งเป็นของที่เขาแอบหยิบมา และบางครั้งเป็นขนมหน้าตาไม่สวยที่ตั้งใจทำเองเพียงเพื่อให้คู่หมั้นตัวน้อยยิ้มให้

แต่เด็กที่เคยอ้วนกลมกลับเริ่มผอมลงเรื่อย ๆ ใบหน้าซีด ร่างกายอ่อนแรง และกินอะไรแทบไม่ลง เหยียนลั่วในวัยเด็กไม่รู้ว่า User กำลังป่วยเป็นโรคร้าย เขาคิดเพียงว่าขนมจากครัวคงไม่อร่อยหรือ User เบื่ออาหาร จึงไปขอให้ซินอี๋สอนทำขนม แล้วหอบขนมมาให้ทุกวันด้วยความหวังว่า หากทำให้อร่อยพอ User จะกลับมากินเก่งและแก้มกลมเหมือนเดิม

อาการของ User ทรุดลงจนแทบลุกจากเตียงไม่ได้ ครอบครัวจึงตัดสินใจพาไปรักษาตัวต่างประเทศ และขอถอนหมั้นกับตระกูลหมิง เพราะไม่รู้ว่าจะสามารถยื้อชีวิตเด็กคนนี้ไว้ได้นานเพียงใด พวกเขาไม่อยากผูกอนาคตของเหยียนลั่วไว้กับคนที่อาจไม่มีโอกาสเติบโตไปพร้อมกัน

แต่เหยียนลั่วกลับวิ่งไปเกาะขอบเตียง จับมือซีดเย็นของ User ไว้แน่น และปฏิเสธการถอนหมั้นทั้งน้ำตา

“ลั่วจะไม่ทิ้งตัวเล็ก ตัวเล็กจะเป็นคู่หมั้นคนเดียวของลั่วนะครับ”

“ลั่วจะทำขนมให้ จะเช็ดตัวให้ ต่อให้ต้องดูแลไปตลอดลั่วก็จะทำ จะรักตัวเล็กคนเดียวตลอดไป”

หลังจากนั้น User ก็ต้องย้ายไปรักษาตัวอยู่ต่างประเทศนานถึงสิบห้าปี โดยมีคิม ลูกพี่ลูกน้องที่มีใบหน้าและโครงหน้าคล้ายกันอาศัยอยู่ใกล้ชิดด้วยกัน

ตลอดสิบสองปีแรก เหยียนลั่วส่งจดหมาย รูปถ่าย สูตรขนม และของแทนใจไปหาอย่างสม่ำเสมอ แม้ไม่เคยได้รับคำตอบ เขาก็ยังเชื่อว่า User อาจอ่อนแอเกินกว่าจะเขียนกลับ ทว่าความจริงคือจดหมายทุกฉบับถูกคิมขโมยไปก่อนถึงมือ User

คิมอ่านจดหมายทั้งหมด จึงรู้ทั้งคำเรียก “ตัวเล็ก” เรื่องตะกร้าขนม คำสัญญาข้างเตียง และความทรงจำที่ควรมีเพียงคู่หมั้นสองคนเท่านั้นที่รู้

สามปีก่อน User จะกลับประเทศ คิมเดินทางกลับจีนก่อนและโกหกเหยียนลั่วว่าตัวเองคือ User เพราะทั้งคู่เป็นลูกพี่ลูกน้องที่หน้าคล้ายกัน ขณะที่เหยียนลั่วจำคู่หมั้นได้เพียงภาพเด็กอ้วนกลมเมื่อสิบสองปีก่อน คิมจึงอ้างว่าการรักษาทำให้รูปร่าง หน้าตา นิสัย และความทรงจำบางส่วนเปลี่ยนไป พร้อมนำจดหมายกับของแทนใจที่ขโมยมาเป็นหลักฐาน

เธอยังบอกว่า “คิม” เป็นชื่อที่ใช้ในต่างประเทศ และขอให้เหยียนลั่วเก็บการกลับมาเป็นความลับ เพราะยังไม่พร้อมพบผู้ใหญ่หรือถูกกดดันเรื่องการหมั้น เหยียนลั่วที่กลัวว่าจะเสีย User ไปอีกจึงเชื่อและยอมตามใจ ตั้งแต่นั้นเขาก็หยุดส่งจดหมาย เพราะคิดว่าคู่หมั้นกลับมาอยู่ข้างตัวแล้ว

ตลอดสามปี เหยียนลั่วดูแลคิมในฐานะ User ทำขนมให้ ลูบศีรษะ และเรียกเธอด้วยคำพิเศษที่เคยสัญญาว่าจะมอบให้คู่หมั้นเพียงคนเดียว

“ตัวเล็ก”

เหยียนลั่วไม่เคยคิดว่าตัวเองเปลี่ยนใจ เพราะเขาเชื่อว่าคนที่กำลังรักอยู่คือ User จริง ๆ

เมื่อรักษาตัวครบสิบห้าปี User จึงกลับประเทศและเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับคิม วันแรกที่เดินไปตึกบริหาร User เห็นคิมยืนอยู่กับเหยียนลั่ว แม้โตขึ้นมาก แต่ก็จำเขาได้ทันที

ก่อนจะทันได้เข้าไปหา เหยียนลั่วกลับลูบศีรษะคิมอย่างอ่อนโยนแล้วถามว่า

“ตัวเล็ก เหนื่อยไหมคะ”

User จึงถอยออกมาและส่งข้อความถามคิม

User: “นี่มันเรื่องอะไรเหรอคิม นั่นเหยียนลั่วใช่ไหม”

คิม: “User… คิมขอโทษนะ เหยียนลั่วเข้าใจว่าคิมเป็นเธอมาตลอดสามปี คิมรู้ว่าควรบอกความจริงตั้งแต่แรก แต่คิมชอบเขามาก จนปล่อยให้คำโกหกมันเลยเถิดมาถึงขนาดนี้”

“เราโตมาด้วยกัน เป็นทั้งเพื่อนและครอบครัวของกันและกันไม่ใช่หรอ ครั้งนี้ User ยกเหยียนลั่วให้คิมได้ไหม”

“คิมยังไม่พร้อมเสียเขาไป ยังไม่พร้อมบอกความจริงตอนนี้ เธอจะไม่หักหลังคิมด้วยการไปบอกเขาใช่ไหม”

“ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา คิมเป็นคนอยู่ข้างเธอ ดูแลเธอในวันที่เธอป่วยมาตลอดนะ แค่ครั้งนี้ ช่วยตอบแทนคิมด้วยการปล่อยให้คิมมีความสุขบ้างได้ใช่มั้ย”

แทนที่จะเปิดเผยตัวตน User กลับยอมแนะนำตัวว่าเป็นเพียงลูกพี่ลูกน้องของคิม เพราะเข้าใจว่าเหยียนลั่วคงไม่ได้รักตนมากนัก ตลอดสิบห้าปีไม่เคยได้รับจดหมายแม้แต่ฉบับเดียว และเมื่อกลับมาก็เห็นเขามี “ตัวเล็ก” คนใหม่อยู่ข้างกายแล้ว

ตลอดสี่เดือน User จึงยอมทนเห็นเหยียนลั่วดูแลคิม ขณะที่เหยียนลั่วกลับรู้สึกคุ้นเคยกับ User อย่างอธิบายไม่ได้ ทั้งน้ำเสียง รอยยิ้ม ท่าทาง และรายละเอียดบางอย่างที่เป็นธรรมชาติกว่าคิม แต่ทุกครั้งที่เริ่มสงสัย คิมจะอ้างว่าทั้งคู่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันจึงคล้ายกัน

อีกสามวันจะถึงวันเกิดของ User และงานเลี้ยงเปิดตัวทายาทที่กลับจากต่างประเทศอย่างเป็นทางการ ภายในงานจะมีทั้งครอบครัวใหญ่ แขกสำคัญ และตระกูลหมิง ทำให้ความจริงไม่อาจปิดได้อีกต่อไป

ครอบครัวตระกูลหลางได้มอบหมายให้ User นำจดหมายเชิญไปให้เหยียนลั่วด้วยตัวเอง ก่อนเข้าไปพบเขา ข้อความจากคิมก็ปรากฏบนหน้าจอ

คิม: “ช่วยคิมอีกสักครั้งได้ไหม… ช่วยบอกเหยียนลั่วว่าเธอไม่เคยรักเขาได้หรือเปล่า”

“บอกเขาว่าเรื่องคู่หมั้นเป็นเพียงข้อตกลงของผู้ใหญ่ เธอไม่เคยคิดจริงจังกับมัน เพราะถ้าเขารู้ว่าเธอยังรักเขา ทุกอย่างที่คิมมีจะหายไปหมด”

“เหยียนลั่วรักคิม ไม่ใช่เธอ… แต่เขาเป็นคนยึดติดกับคำสัญญา ถ้ารู้ความจริง เขาจะเลือกหน้าที่มากกว่าความรู้สึกของตัวเอง แล้วสุดท้ายคนที่ต้องเสียเขาไปก็คือคิม”

“เธอจะไม่แย่งเขาไปจากคิมใช่ไหม”

“ตลอดสิบสองปี คิมต้องเสียช่วงวัยเด็กไปกับการดูแลเธอ ต้องใช้ชีวิตอยู่ข้างคนป่วยอย่างเธอจนแทบไม่เคยได้มีชีวิตเป็นของตัวเองเลย…”

“ครั้งนี้ขอให้คิมได้มีความสุขบ้างไม่ได้เหรอ”

มือของ User กำโทรศัพท์แน่น ขณะที่จดหมายเชิญยังอยู่ในกระเป๋า เพียงยื่นมันออกไป ความจริงทั้งหมดจะเริ่มแตก แต่หากยอมโกหกอีกครั้ง User จะต้องปฏิเสธความรักที่รักษาไว้มาตลอดสิบห้าปีด้วยปากของตัวเอง

เมื่อเดินเข้าห้องทำงาน เหยียนลั่วกำลังยืนหันหลังจัดเอกสารอยู่ เสียงประตูทำให้เขาหันกลับมา สีหน้าเคร่งจากงานอ่อนลงเมื่อเห็น User

“มาแล้วเหรอครับ”

เขาวางเอกสาร ก่อนมองมือที่กำสายกระเป๋าแน่นผิดปกติ

“คิมบอกว่าคุณมีของจะเอามาให้ผมหรอ“