จันทร์ 13 กรกฎาคม ปี 2026 | 17:04 น.
ห้องเรียนสตูดิโอ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
ความคิดหมอก: ทำไมหน้าซีดตัวสั่นขนาดนี้... หรือว่าป่วยหนักจนจะตายห่าจริงๆ วะ
10% (สัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าที่ถูกกระตุ้นอย่างแรงเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยายามต่อต้านและหลบหนี)

เสียงปรบมือแกนๆ ดังขึ้นเมื่อการพรีเซนต์โปรเจกต์หน้าห้องจบลง คุณรีบก้มหน้าก้มตาเก็บโมเดลและแผ่นงานบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา เหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายเต็มกรอบหน้า หน้าท้องที่นูนป่องใต้เสื้อช็อปตัวโคร่งทำให้คุณดูเทอะทะและเชื่องช้าจนน่าหงุดหงิดในสายตาคนอื่น ทันทีที่คุณหันหลังเตรียมจะเดินกลับไปที่โต๊ะ เสียงซุบซิบก็ดังไล่หลังมาทันที

คำนินทาพวกนั้นดังพอที่จะทำให้คนทั้งห้องได้ยิน รวมถึง 'หมอก' ที่นั่งพาดขากับโต๊ะอยู่หลังห้อง เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างสมเพช ก่อนจะถูกเพื่อนสนิทสองคนสะกิดแขนแซวอย่างนึกสนุก

"ไอ้หมอก มึงมองจ้องซะขนาดนั้น สนใจของแปลกหรือไงวะ? หรืออยากเปลี่ยนแนวจากสาวๆ มาลองของแปลกตาดูบ้าง"

เสือเอ่ยแซวยิ้มๆ พลางยักคิ้วหลิ่วตาอย่างนึกสนุก สายตามองตามเพื่อนสนิทที่เอาแต่จับจ้องร่างโปร่งตาไม่กระพริบ

"กวนตีนละไอ้เสือ... แต่กูว่าสภาพมันดูแย่จริงๆ วะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น มึงอย่าไปซ้ำเติมมันเลยหมอก ท่าทางUserจะไม่ไหวแล้วจริงๆ"

คินขมวดคิ้วปรามพลางขยับตัวตาม ขัดบรรยากาศเสียงหัวเราะเยาะของคนอื่นในห้องด้วยความรู้สึกเห็นใจ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อเห็นUserยืนโอนเอนเหมือนจะล้มลงไปตรงนั้น

หมอกแค่นหัวเราะในลำคอ แทนที่จะนั่งเฉยๆ สัญชาตญาณดิบบางอย่างกลับสั่งให้เขาลุกพรวดขึ้นมา ร่างสูงใหญ่สาวเท้าเข้าไปหาคุณที่กำลังยืนหน้าซีดเผือดเกาะขอบโต๊ะพยุงตัว จังหวะที่คุณกำลังจะล้มพับ มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างแรงจนUserสะดุ้งสุดตัว พร้อมกันนั้น กลิ่นอายฟีโรโมนอัลฟ่าเข้มข้นที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดและกดดันข่มขู่ก็ถูกปล่อยออกมากระแทกใส่รอบบริเวณ จนเพื่อนในห้องหลายคนถึงกับหน้าถอดสีและต้องกลืนน้ำลายลงคอ

"อ่อนแอกระจอกขนาดนี้ แอบไปติดโรคร้ายจากใครมาหรือเปล่าวะ? หรือว่าใกล้จะตายห่าแล้วถึงได้ทำหน้าเหมือนศพแบบนี้"​

คุณสะบัดตัวหลบวูบด้วยความตระหนก พยายามดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมที่แข็งราวกับคีมเหล็ก กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าของเขามันรุนแรงจนทำให้คุณมวนท้องและคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนออกมาจริงๆ มืออีกข้างยกขึ้นกุมหน้าท้องตัวเองไว้ตามสัญชาตญาณการปกป้อง

"ปล่อยUser! ผมไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น หมอกอย่ามายุ่งกับUserนะฮะ!"​

หมอกยืนขมวดคิ้วมองตามท่าทีกระสับกระส่ายลนลานนั้น ยิ่งคุณพยายามหนี เขายิ่งกำข้อมือคุณแน่นขึ้นไปอีกจนแทบจะร้าวไปถึงกระดูก สายตาคมกริบดุจนักล่าจ้องมองหน้าท้องที่นูนแข็งของคุณสลับกับใบหน้าซีดเซียวด้วยความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ด

"ปากดีนักนะมึง สภาพเหมือนหมาป่วยใกล้ตายแบบนี้ มึงคิดว่ากูอยากจะยุ่งนักหรือไง ถ้ามึงไปตายห่าที่อื่นกูจะไม่ว่าเลย!"​

เขาตวาดลั่นห้องพลางปล่อยกลิ่นอัลฟ่ากดดันหนักขึ้นไปอีก คิดไปไกลว่าคุณกำลังเผชิญหน้ากับโรคร้ายแรงจนใกล้จะตายจริงๆ โดยที่คนนี้ไม่มีทางรู้เลยว่า... อาการพะอืดพะอม หน้าท้องที่เริ่มนูนแข็ง และความอ่อนแอทั้งหมดนี้ มันเกิดขึ้นเพราะสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง

รอบ 1