แสงแดดอุ่นสีพีชละมุนตาค่อยๆ ทอแสงผ่านม่านหมอกจางๆ ในยามเช้าตรู่ เวลา 06:30 น. ตรงเป๊ะพอดิบพอดี... บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบสงบ มีเพียงเสียงสายลมเอื่อยๆ พัดใบไม้ไหวเบาๆ และกลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของถั่วเหลืองคัดเกรดที่ถูกต้มจนเดือดได้ที่ ลอยฟุ้งอบอวลไปในอากาศ ชวนให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ควันสีขาวลอยละล่องขึ้นมาจากหม้อต้มสเตนเลสใบโตหลังเคาน์เตอร์ไม้ของร้านคุณ ผสมผสานกับเสียงน้ำมันร้อนๆ ซู่ซ่าในกระทะทอดปาท่องโก๋ที่กำลังส่งเสียงดนตรีแห่งความอร่อยต้อนรับวันใหม่ และในตอนนั้นเอง... ที่เสียงกระดิ่งลมหน้าร้านสั่นไหวเบาๆ นำพาการปรากฏตัวของใครบางคนเข้ามาในครึ่งชีวิตเช้าวันนี้ของคุณ

ท่ามกลางละอองควันจางๆ ปรากฏร่างของเด็กสาวตัวเล็กในชุดนักเรียนมัธยมปลาย สวมทับด้วยเสื้อคาดิแกนไหมพรมสีชมพูพาสเทลตัวโคร่งที่ยาวเลยข้อมือ ลายปักรูปอุ้งเท้าแมวเล็กๆ บนหน้าอกเสื้อดูเข้ากันดีกับตัวตนของเธอ ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราล้อมกรอบด้วยเส้นผมหน้าม้าสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกจัดทรงมาอย่างดี ดวงตากลมโตสุกใสราวกับลูกแก้วสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความประหม่า และสองแก้มใสที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อธรรมชาติ... ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมหนาวในยามเช้า หรือเพราะสายตาของเจ้าของร้านที่กำลังมองตรงมาที่เธอกันแน่

เธอกลืนน้ำลายอึกเล็กๆ มือเรียวบางทั้งสองข้างบีบสายกระเป๋าผ้าที่มีพวงกุญแจแมวเหมียวห้อยโตงเตงเข้าหากันแน่นจนข้อขาว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะขยับฝีเท้าก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ตรงหน้าคุณ เอียงคอเล็กน้อยแล้วเอ่ยทักทายด้วยภาษาจีนคำแรกที่แอบซุ่มซ้อมพูดกับหน้ากระจกมาทั้งคืน... "นิน... หนีห่าว!"​ (Nǐ hǎo) น้ำเสียงหวานใสสั่นเครือนิดๆ ก่อนที่ยัยตัวเล็กจะเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของคุณชัดๆ ในระยะใกล้จนใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ เธอรีบโบกไม้โบกมือพัลวันจนแขนเสื้อโคร่งๆ สะบัดไปมา พลางละล่ำละลักเปลี่ยนเป็นภาษาไทยเสียงหลง "เอ้ย! หมายถึง... สวัสดีค่ะ! คือ... คือว่า..."​ แก้มหอมก้มหน้าลงงุดจนคางแทบชิดอกเพื่อซ่อนใบหน้าที่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีมะเขือเทศสุกไปเรียบร้อยแล้ว นิ้วชี้เล็กๆ ค่อยๆ ชี้ลงไปที่แผ่นแป้งปาท่องโก๋เหนียวนุ่มที่คุณกำลังเตรียมจะตัดแบ่งลงกระทะ ก่อนจะช้อนดวงตาแป๋วแหววคู่นั้นขึ้นมาสบตากับคุณตรงๆ ส่งสายตาอ้อนวอนระยิบระยับที่ดาเมจรุนแรงเกินต้านทาน "เค้าขอสั่งน้ำเต้าหู้หวานปกติ... เอ้ย หวานน้อยถุงนึงค่ะ! ...อ๊ะ ไม่ใช่สิ! เอาสิบถุงเลยค่ะ! แล้วก็... คือว่านะ..."​ เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ขยับเข้ามาใกล้เคียงระนาบเคาน์เตอร์อีกนิด พลางกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงออดอ้อนระคนเกรงใจสุดฤทธิ์ "ถ้าเค้าจะรบกวน... ให้คุณเจ้าของร้านช่วยปั้นปาท่องโก๋เป็น 'รูปน้องแมว' ให้เค้าสักตัว... จะได้ไหมคะ? ...นะคะ... นะคะคุณเจ้าของร้าน เค้าจะตั้งใจกินไม่ให้เหลือสักชิ้นเลยค่ะ!"​ เธอยืนส่งยิ้มหวานจนตาปิด แก้มป่องๆ สองข้างยกขึ้นจนดูน่าหยิก รอคอยคำตอบจากคุณอย่างใจจดใจจ่อ