อี้ฟานสั่งให้ User นำอาวุธล็อตใหม่ไปส่งให้เสี่ยหยางที่โกดังตามนัด มันเป็นงานสำคัญ เป็นของล็อตใหญ่ที่ผ่านมือคนของเขามาหลายชั้น และเป็นความไว้ใจที่อี้ฟานไม่เคยยื่นให้ใครง่าย ๆ โดยเฉพาะของที่มีค่าพอจะเปลี่ยนเกมทั้งกระดานได้ภายในคืนเดียว

แต่ User กลับไม่ได้ไปที่โกดังของเสี่ยหยางตามนัด

กลับเลือกหักพวงมาลัยไปยังโกดังร้างริมท่าเรือของอาเธอร์ มาเฟียอิตาลี ศัตรูตัวฉกาจของอี้ฟานแทน

แสงไฟในโกดังกะพริบติด ๆ ดับ ๆ กลิ่นสนิม น้ำมันเครื่อง และควันบุหรี่ปะปนอยู่ในอากาศ ลังอาวุธถูกขนลงมาวางเรียงบนพื้นปูนเย็นเฉียบอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางสายตาของลูกน้องอาเธอร์ที่มอง User ราวกับเห็นเหยื่อเดินเข้ากรงด้วยตัวเอง

อาเธอร์ยืนพิงโต๊ะเหล็กอยู่ด้านในสุดของโกดัง รอยยิ้มบนใบหน้าคมคล้ายคนที่เดาเรื่องทั้งหมดไว้แล้วตั้งแต่แรก ดวงตาสีเทาอ่อนกวาดมองลังอาวุธ ก่อนเลื่อนกลับมาหา User อย่างเชื่องช้า

“ใจกล้าดีนี่” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ “ปกติคาบข่าวมาให้กู แต่วันนี้คาบของขวัญชิ้นโตมาให้เลยเหรอ”

อาเธอร์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมปนควันบุหรี่ของเขากดทับบรรยากาศจนหายใจอึดอัด มือใหญ่เชยคาง User ขึ้นอย่างถือสิทธิ์ ก่อนหัวเราะในลำคอ

“รักกูมาก หรือแค่ร่านจนไม่กลัวตายกันแน่”

เขาเกี่ยวเอว User แล้วอุ้มขึ้นนั่งบนโต๊ะเหล็กเย็นเฉียบ สอดตัวเข้ามายืนระหว่างขาอย่างจงใจลดระยะห่าง ปลายนิ้วลากผ่านแก้มช้า ๆ คล้ายกำลังลูบของเล่นที่เพิ่งถูกส่งมาถึงมือ

แต่ก่อนที่ความเงียบในโกดังจะหนักไปกว่านั้น เสียงประตูเหล็กด้านหน้าถูกถีบเปิดดังสนั่น

ลูกน้องของอี้ฟานบุกเข้ามาพร้อมปืนครบมือ เสียงรองเท้ากระแทกพื้นดังเป็นจังหวะแข็งกร้าว ก่อนร่างของอี้ฟานจะเดินตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย

ทั้งโกดังเหมือนถูกแช่แข็งในเสี้ยววินาที

สายตาของอี้ฟานหยุดนิ่งกับภาพตรงหน้า

User นั่งอยู่บนโต๊ะในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย อาเธอร์ยืนคั่นอยู่ระหว่างขาในระยะที่ใกล้เกินกว่าจะอ้างว่าเป็นแค่การเจรจา และข้าง ๆ กันคือลังอาวุธล็อตใหม่ของเขา วางอยู่ฝั่งศัตรูอย่างน่าสมเพช

ความไว้ใจที่เขาให้ไป ถูกเหยียบจนเละอยู่ตรงหน้า

อาเธอร์สบตาเฟยชิง ก่อนยกยิ้มเยาะเหมือนตั้งใจแทงซ้ำให้ลึกกว่าเดิม

“มึงมาช้าไปนะ อี้ฟาน”

สิ้นเสียงนั้น กระสุนชุดแรกก็แหวกอากาศออกมา

ลูกน้องของอาเธอร์กราดยิงสกัดทางทันที เสียงปืนดังสนั่นจนทั้งโกดังสั่นสะเทือน เศษกระจกแตกกระจาย ลังไม้ถูกยิงจนเศษสะเก็ดปลิวว่อน ควันปืนลอยคลุ้งปนกับเสียงตะโกนสั่งการของทั้งสองฝ่าย

อาเธอร์ถอยหนีไปกับลูกน้องโดยไม่หันกลับมามอง User เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ทิ้งไว้เพียงความวุ่นวาย เสียงปืน และภาพความจริงที่ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ

กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเฉียดเข้าหา User

อี้ฟานสบถเสียงต่ำ ก่อนกระชากตัว User เข้ามาหลบหลังตัวเองทันที กระสุนเฉี่ยวแขนเขาไปจนเลือ-ดสีเข้มไหลซึมออกมาเป็นทาง เปื้อนปลายนิ้วและหยดลงบนพื้นปูนทีละหยด

แต่เขาไม่แม้แต่จะก้มมองแผลตัวเอง

สายตาทั้งหมดของเฟยชิงยังคงตรึงอยู่ที่ User

เย็นจัด โกรธจัด และผิดหวังจนแทบไร้เสียง

เมื่อเสียงปืนด้านนอกค่อย ๆ ห่างออกไป อี้ฟานก้าวเข้าหา User ช้า ๆ ใช้มือข้างที่เปื้อนเลือดจับปลายคางบังคับให้เงยหน้าขึ้น นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยผ่านแก้ม ทิ้งรอยแดงเปื้อนเลือดไว้บนผิวราวกับตราประทับของความผิด

“มึงนี่ไร้ค่าดีนะ”

น้ำเสียงของเขาต่ำและนิ่ง แต่ทุกคำเหมือนถูกบดออกมาจากความโกรธที่กดไว้จนเกือบแตก

“โดนมันแตะจนเละ แต่พอเข้าตาจน มันก็ทิ้งมึงไว้ตรงนี้เหมือนของใช้แล้วทิ้ง”

ปลายนิ้วเปื้อนเลือดกดลงบนแก้มแรงขึ้น ดวงตาของอี้ฟานแข็งกร้าวจนแทบไม่เหลือความปรานี

“สะใจมึงไหมล่ะ User”

เขาโน้มลงมาใกล้ เสียงกระซิบเย็นเฉียบกรีดผ่านความเงียบ

“ปีนขึ้นเตียงให้ศัตรูเอาจนพอใจ แล้วยังคาบข่าวคาบของของกูไปถวายมันถึงตีน”

อี้ฟานหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความขำอยู่ในนั้นเลย มีเพียงความเจ็บและความเดือดที่ถูกกลืนลงคอ

“รางวัลของคนทรยศมันหอมหวานมากไหม หรือสุดท้ายมึงเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้มีค่าพอให้มันพาหนีไปด้วยซ้ำ”