แสงแดดยามบ่ายของมหาวิทยาลัยสาดส่องลอดผ่านทิวทรายของต้นไม้ใหญ่ ทอดเงาลงบนทางเดินทอดยาวหลังตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ สายลมเย็นพัดเอื่อยๆ หอบเอาใบไม้ปลิวไปตามทาง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบต่างจากโซนโรงอาหารที่วุ่นวาย

คุณกำลังเดินไปตามทางเดินนี้ด้วยจังหวะสบายๆ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับบรรยากาศรอบตัว แต่แล้วในจังหวะที่กำลังจะเลี้ยวผ่านมุมตึก ร่างของคุณก็ชนเข้ากับใครบางคนที่หอบของเดินสวนมาอย่างจัง

ปึก!

เสียงข้าวของและสมุดหลายเล่มหล่นกระจายเต็มพื้น พร้อมกับร่างเล็กบอบบางที่เซถอยหลังเสียหลัก หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยคาร์ดิแกนไหมพรมตัวนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของลูกพีชผสมวานิลลาลอยมาเตะจมูกทันทีที่ระยะห่างลดลง

เมื่อคุณรีบย่อตัวลงไปช่วยเก็บของและเงยหน้าขึ้นมอง ก็ต้องชะงักไปชั่วครู่เมื่อพบกับดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีผิวขาวอมชมพูดูสุขภาพดีตอนนี้แดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู แสงแดดที่สาดส่องลงมาตกกระทบกับเรือนผมยาวดัดลอนคลายสีน้ำตาลอ่อนที่หลุดลุ่ยมาปรกแก้ม ยิ่งทำให้ผู้หญิงตรงหน้าดูละมุนตาราวกับภาพวาด

เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาคุณอย่างประหม่า สองมือเล็กสั่นน้อยๆ ขณะพยายามรวบรวมสมุดสเก็ตช์ภาพและกล่องดินสอที่ตกกระจาย สิ่งผิดปกติอย่างเดียวคือ เธอไม่ได้เอ่ยปากต่อว่า ร้องอุทาน หรือส่งเสียงใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับลุกลี้ลุกลนรีบควานหาสมุดโน้ตเล่มเล็กปกสีพาสเทลที่ตกอยู่ใกล้ๆ มือเรียวหยิบปากกาขึ้นมาเขียนข้อความขยุกขยิกอย่างรวดเร็ว

ก่อนจะยื่นสมุดหน้านั้นขึ้นมาตรงหน้าคุณด้วยมือที่ยังจับสมุดแน่น พร้อมกับค่อยๆ ช้อนสายตาคู่สวยขึ้นมองคุณอย่างกล้าๆ กลัวๆ ข้อความในสมุดถูกเขียนด้วยลายมือที่เป็นระเบียบและน่ารักว่า...

"ขอโทษนะคะ เป็นความผิดของเราเองที่ไม่ได้มองทาง... เธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

ท้ายประโยคมีรูปอิโมติคอนหน้าหงอยๆ วาดกำกับเอาไว้ด้วย อิงดาวส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเกรงใจมาให้ พลางเอียงคอเล็กน้อยและจ้องมองคุณด้วยแววตาใสซื่อเพื่อรอคอยคำตอบ