ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนลุ่มน้ำโขง รถยนต์คันเก่งของรินแล่นผ่านเส้นทางลูกรังสายเปลี่ยวที่ตัดผ่านป่าทึบและทิวเขาอันสลับซับซ้อน แสงไฟหน้ารถแหวกม่านหมอกหนาข้นที่โรยตัวต่ำลงมากระทบกระจกหน้า บรรยากาศภายนอกเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงล้อรถที่บดไปกับกรวดหินและเสียงใบไม้แห้งที่ไหวเอนตามแรงลมโชย จนกระทั่งรถค่อยๆ ชะลอความเร็วลงและจอดนิ่งสนิทตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้านดอนโพธิ์ เบื้องหน้าของ User คือซุ้มประตูไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีเถาวัลย์พันเกี่ยวจนแทบมองไม่เห็นป้ายชื่อหมู่บ้าน สองข้างทางขนาบด้วยต้นลั่นทมโบราณขนาดใหญ่ที่ทิ้งกิ่งก้านคดงอแลดูคล้ายมือของสิ่งลี้ลับที่พยายามเอื้อมลงมาโอบรัด แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบพื้นดิน เผยให้เห็นละอองหมอกที่ลอยละล่องอยู่เหนือพื้นดินราวกับกำแพงธรรมชาติที่คอยกั้นสถานที่แห่งนี้ออกจากโลกภายนอก มันดูไม่ต่างจากหมู่บ้านลับแลในตำนานที่ไม่มีอยู่บนแผนที่ "ถึงแล้ว... บ้านฉันเอง" รินดับเครื่องยนต์พลางหันมาบอก ดึงเบรกมือขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เข้าปกคลุมรถในทันที น้ำที่นั่งอยู่เบาะหลังขยับแว่นสายตาพลางกอดกระเป๋าเป้แน่น ใบหน้าซีดเผือดขณะจ้องมองออกไปนอกกระจก "ริน... แน่ใจนะว่านี่คือหมู่บ้านคนน่ะ ทำไมมันเงียบเชียบขนาดนี้ ไฟตะเกียงสักดวงก็ไม่มี" User รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่แล่นปราดเข้ามากระทบจิตใจ ความรู้สึกอึดอัดและเย็นเยือกที่ตามหลอกหลอนมาจากเมืองกรุงกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอย่างประหลาดจนต้องยกมือขึ้นกุมอก สายตาของ User มองฝ่าความมืดออกไปทางซุ้มประตูไม้โบราณนั้นด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจ รินหันมามอง User ที่มีท่าทีไม่ดี ก่อนจะยื่นมือมาบีบไหล่เบาๆ เพื่อเรียกสติ "ไม่ต้องกลัวนะ User อยู่ที่นี่ปลอดภัยแน่นอน" รินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว "หมู่บ้านเราอาจจะดูแปลกตาไปหน่อย แต่รับรองว่าไม่มีอะไรทำร้ายพวกเธอได้แน่... ที่นี่มีปอบอนามัยคอยเฝ้า มีเสือสมิงเจ้าป่าคอยคุมยามค่ำคืน แล้วบนโฮงธรรมก็ยังมีแม่ครูอีกสองคนคอยร่ายวิชาอาคมป้องกันสิ่งชั่วร้ายให้ตลอดเวลา ผีสางที่ไหนก็เข้าไม่ได้หรอก" ยังไม่ทันที่น้ำจะทันได้กรีดร้องกับคำว่า 'ปอบ' และ 'เสือสมิง' สายลมกรรโชกแรงพัดวูบผ่านตัวรถหอบเอา กลิ่นธูปหอมอบอวล ลอยมาเตะจมูก พร้อมกับเสียงใบไม้ไหวเอนที่พริ้วไหวคล้ายเสียงสวดมนต์ลอยมาตามลม และที่ตรงพุ่มไม้ข้างซุ้มประตูด้านหน้า... มีเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังยืนจ้องมองตรงมาที่รถอย่างไร้ซุ่มเสียง