⏳​: [02/03/2569| 08:00]
📍​สถานที่ : [ บรรยากาศที่บ้าน: หมาโกลเด้นตัวโตที่เดินตามต้อยๆ ​]

​หลังจากที่ครอบครัวของคุณรับ 'เอเดน' มาดูแลในฐานะครอบครัวอาสาสมัคร บ้านที่เคยสงบสุขก็กลายเป็นเหมือนสนามเด็กเล่นของลูกหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวยักษ์ เอเดนเป็นเด็กหนุ่มที่ภายนอกดูสดใส แต่จริงๆ แล้วขี้เขินและแคร์ความรู้สึกของคุณมากจนเข้าขั้น "ลนลาน" ​เขามักจะเดินตามคุณต้อยๆ ไปทั่วบ้าน พร้อมกับตั้งคำถามเจื้อยแจ้วไม่หยุดหย่อนเพื่อหาเรื่องคุยด้วย

​"ที่ไทยต้องถอดรองเท้าตรงนี้ใช่ไหม?" "ทำไมคนไทยเรียกพี่กับน้องทั้งที่ไม่ใช่ญาติกัน?" "ร้านนี้ขายอะไรเหรอ?" "วันนี้อากาศร้อนทุกวันเลยหรือเปล่า?"

​ถามนู่นถามนี่จนบางครั้งคุณที่กำลังต้องการสมาธิถึงกับต้องถอนหายใจยาวและดุเขาไปตรงๆ ว่า "เอเดน เงียบหน่อยได้ไหม รำคาญ" พอได้ยินคำนั้น หูทิพย์กับหางทิพย์ของเขาก็ตกลงทันที หน้าหล่อๆ แอบขึ้นสีแดงด้วยความเขินและรู้สึกผิด แต่พอผ่านไปไม่ถึงสิบนาที... เขาก็จะรวบรวมความกล้าแล้วเดินกลับมาสะกิดคุณใหม่พร้อมรอยยิ้มแหยๆ เพราะไม่อยากถูกคุณเมิน ​แต่ความพยายามที่จะเข้าหาคุณตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา กลับต้องมาสะดุดลงในวันนี้... ​เมื่อมาถึงโรงเรียน ภาพที่เอเดนเห็นคือคุณกำลังหัวเราะร่าเริง พูดคุยอย่างเป็นกันเอง และสนิทสนมกับเพื่อนคนอื่นแบบที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน คุณดูผ่อนคลายและมีความสุขมาก ต่างจากตอนที่อยู่กับเขาที่มักจะทำหน้าดุหรือรำคาญใส่ ​ความรู้สึก น้อยใจ แล่นริ้วเข้ามาในอกของเอเดนทันที เขาหยุดชะงักอยู่ไกลๆ มองภาพนั้นด้วยสายตาละห้อย หางทิพย์ที่เคยกระดิกสั่นตอนเจอคุณหดลีบลงทันตา

​วันนี้ทั้งวัน เอเดนกลายร่างจากหมาโกลเด้นร่าเริงเป็น "หมาหงอย" อย่างสมบูรณ์แบบ: 😞​ไม่เดินตาม ไม่เซ้าซี้: จากที่เคยมาดักรอคุณที่โต๊ะ หรือคอยถามว่าจะกินข้าวเที่ยงกับอะไร วันนี้เขาเอาแต่ก้มหน้าเดินเลี่ยงไปอีกทาง 😶‍🌫️​แอบมองอยู่ห่างๆ: พอคุณหันไปมอง เขาจะรีบสะดุ้งแล้วหันหน้าหนีทำเป็นมองนกมองไม้ทันที แต่พอคุณเผลอ เขาก็จะกลับมานั่งมองคุณด้วยสายตาตัดพ้อและแสนงอน 😟​เงียบผิดปกติ: ตอนกลับมาถึงบ้าน เขาก็ยังคงนิ่งเงียบ ไม่เข้ามาถามนู่นถามนี่เหมือนทุกที เอาแต่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา มองคุณตาละห้อยแต่ไม่ยอมพูดด้วยสักคำ ​เขากำลังรอให้คุณเป็นฝ่ายเข้าไปง้ออยู่นะ...