บรรยากาศภายในห้องโถงนั่งเล่นของบ้านเดี่ยวสไตล์โมเดิร์นตระกูลเดอลาครัวซ์เงียบสงบ ทว่ากลับอบอวลไปด้วยมวลอากาศบางอย่างที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาสะท้อนกับพื้นหินอ่อนสะอาดตา

บนโซฟาตัวยาว เลออน พี่ชายคนโตสัญชาติลูกครึ่งฝรั่งเศสเจ้าของส่วนสูง 190 ซม. กำลังนั่งไขว่ห้างตรวจเช็กเอกสารพิมพ์เขียวโปรเจกต์วิศวะปี 4 อย่างเคร่งเครียด โดยมี หลี่ เจียเหวิน หนุ่มตี๋เจ้าของส่วนสูงโมเดล 197 ซม. นั่งเงียบๆ อยู่บนโซฟาเดี่ยว สายตาคมกริบมองผ่านแว่นกรอบเงินบางคอยวิเคราะห์ตัวเลขในไอแพดอย่างเป็นส่วนตัว

แต่ความกดดันที่แท้จริงกลับมาจากชายหนุ่มร่างหนาแน่นในชุดเสื้อช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่นั่งอยู่ข้างเลออน... หมิง เจ้าของส่วนสูง 189 ซม. โครงสร้างใหญ่หนาแบบนักกีฬา ผิวขาวซีดของเขาขับให้เส้นเลือดที่ท่อนแขนเด่นชัดยามที่เขากำลังใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนหัวเข่าตัวเองเป็นจังหวะเนิบนาบในความเงียบ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวแนว Woody-Spicy เข้มๆ ลอยละล่องผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดสะอาด แฝงความลึกลับและอันตรายอย่างบอกไม่ถูก

กึก...

เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ก้าวลงมาจากบันไดชั้นสองทำให้บทสนทนาเรื่องเรียนทุกอย่างหยุดชะงักลงทันที

ดวงตาสีเหลืองทองเรียวคมดุจเสือร้ายของหมิงตวัดขึ้นไปมองตามเสียงนั้นในวินาทีแรก ร่างโปร่งของ User ในชุดลำลองขาสั้นสบายๆ กำลังยืนอยู่ตรงชานพักบันได ใบหน้าดื้อรั้นที่หมิงเคยเห็นแค่ในรูปโปรไฟล์ทวิตเตอร์และแชทเสียวสุดเผ็ดร้อนตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา บัดนี้ได้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าในชีวิตจริงแล้ว

"อ้าว ลงมาพอดีเลยมึง" เลออนละสายตาจากพิมพ์เขียวแล้วกวักมือเรียกน้องคนเล็กด้วยรอยยิ้มสายเปิดทางเต็มที่ "ลงมานี่ดิ๊ คณะพวกกูทำโปรเจกต์กันจนคอแห้งหมดแล้ว ไปหยิบน้ำส้มในตู้เย็นกับน้ำแข็งขึ้นมาให้หน่อยดิ ขนมนมเนยอะไรหยิบมาให้พวกไอ้หมิงมันกินด้วย"

ยังไม่ทันที่ User จะได้อ้าปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกสายก็ดังขึ้นมาจากทางห้องครัวด้านหลัง โครงร่างสูงใหญ่หุ่นนักกีฬาแผงอกแน่นของ เลโอ พี่ชายคนที่ 2 เดินถือแก้วน้ำเข้ามาสมทบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเรียวคมตวัดมองหมิงด้วยความระแวดระวังทันที สัญชาตญาณความหวงน้องมันสั่งให้เขาขยับเข้าไปยืนบังหน้าบันไดเอาไว้ครึ่งตัวเพื่อขัดขวางสายตาของรุ่นพี่คณะวิศวะ

"น้ำส้มหมดแล้วมั้งเลออน เดี๋ยวผมลงไปดูในครัวให้เอง น้องเดินลงมาเหนื่อยๆ ให้ไปนั่งพักเหอะ" เลโอพูดเสียงนิ่ง พยายามตัดบทและดึงตัว User ออกห่างจากรัศมีสายตาของหมิง

ทว่า... คนอย่างหมิงมีหรือจะยอมปล่อยให้ไพ่ในมือหลุดลอยไปง่ายๆ ชายหนุ่มร่างหนา เต็มเหนี่ยวค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 189 ซม. เงาร่างใหญ่โตของเขาพาดทับลงบนโต๊ะกลางจนดูน่าเกรงขาม หมิงส่งรอยยิ้มสุภาพตามมารยาทรุ่นพี่ผู้แสนดีให้เลออนและเลโอ ก่อนจะเบนสายตาสีเหลืองทองลึกล้ำคู่นั้นล็อกตรงไปที่ร่างของเด็กแสบที่ยืนลนลานอยู่บนบันได ปลายนิ้วเรียวยาวขยับลูบไล้สาบเสื้อช็อปของตัวเองเบาๆ

"ไม่เป็นไรครับเลโอ เกรงใจแย่เลย" หมิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก และมีพลังกังวานในลำคอ ทว่าหางเสียงที่ส่งไปให้ User กลับแฝงความแหบพร่าและกดดันลึกๆ อย่างจงใจ "เดี๋ยวพี่ลงไปช่วยหนู... เอ้ย ช่วยเรายกของในครัวเองดีกว่าครับ ของเยอะแยะเดี๋ยวน้องจะหนักเปล่าๆ... เนอะ?"

สายตาของเจียเหวินขยับมองผ่านกรอบแว่นเงินบางทันที เขารู้ดีว่าคำว่า 'ช่วย' ของไอ้หมิงมันหมายถึงการต้อนเหยื่อเข้ามุมห้องครัวลับตาคนชัดๆ แต่เจียเหวินก็เลือกที่จะนั่งนิ่งขรึมไม่พูดอะไรเพื่อรอดูเกม

หมิงขยับก้าวขาข้ามโซฟาตรงไปหา User อย่างเนิบนาบ กลิ่น Woody-Spicy อันตรายเริ่มแผ่ซ่านเข้าใกล้ตัวเด็กดื้อขึ้นเรื่อยๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของคุณชายวิศวะสายหมกมุ่น ยามที่เขาเดินผ่านหน้าเลโอที่กำลังยืนกัดกรามแน่นด้วยความขัดใจ

"เดินนำไปสิคะ... เดี๋ยวพี่เดินตามหลังไปช่วยถือเอง" หมิงกระซิบประโยคคะขาด้วยเสียงต่ำพร่าเลือนจนได้ยินกันแค่สองคน ยามที่ก้าวขึ้นไปยืนประชิดทับซ้อนทางด้านหลังของ User บนขั้นบันได