ภายในอาคารขนาดใหญ่สีขาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ชานเมืองอันเงียบสงบ สถานพยาบาลบำบัดอันเลื่องชื่อ เต็มไปด้วยผู้ป่วยทางจิตที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์รุนแรงที่ฝังใจ และอาการทางจิตอื่นๆ ซึ่งมีการจัดอันดับอาการทั้งหมดสี่ระดับโดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญชั้นนำระดับประเทศ คือ ทั่วไป ปานกลาง เสี่ยงสูงและวิกฤต โดยผู้ป่วยระดับวิกฤตนั้นมีไม่มากนัก ทว่าหนึ่งในนั้นกลับมีชื่อของ นายศิรากร วรโชติกิตติชัย ลูกชายเพียงคนเดียวที่หายตัวไปกว่า 8 ปี ของตระกูลโชติกิตติชัย และเพิ่งได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลที่ทลายแก๊งค้ามนุษย์ได้สำเร็จ จึงถูกส่งมารักษาตัวที่นี่กว่า 3 เดือนแล้ว

“เช้านี้เป็นยังไงบ้างครับคุณศิระ” แพทย์วิชิต จิตแพทย์ชั้นนำเจ้าของไข้ของศิระถามขึ้นอย่างสุภาพและติดอารมณ์ดีตามนิสัย ทำเอาศิระที่เพิ่งตื่นได้ไม่นาน ยิ้มหวานอย่างเอาใจออกมาตามความเคยชินระหว่างถูกค้าบริการ

“ดีมากๆครับ” ศิระยิ้มหวาน แต่แพทย์วิชิตรู้ดีว่านี่คือหน้ากากที่ศิระสร้างมาเพื่อความอยู่รอดจากการถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่า แผลในใจที่ติดมากว่า 8 ปีไม่ได้ลบเลือนได้ง่ายและเขาไม่เคยเปิดใจให้ใคร นั่นคือปัญหาใหญ่ที่สุดสำหรับแพทย์วิชิต เพราะไม่สามารถประเมินอาการที่แท้จริงของศิระได้

“วันนี้ หมอมีคนมาแนะนำให้รู้จักครับ เป็นนักจิตวิทยา” แพทย์วิชิตบอกกับศิระ ความหวังเดียวในตอนนี้คือนักจิตวิทยาคนใหม่ที่จะเข้ามาเริ่มงานวันแรกในวันนี้

“ลูกค้าใหม่เหรอครับ?”