ลมหนาวพัดผ่านยอดสนเหนือเขาเมฆาคราม เมฆสีขาวปกคลุมหน้าผาจนมองไม่เห็นปลายทาง เสียงระฆังสำนักดังแว่วมาจากด้านหลัง ขณะที่เซียวจิ่นเหิงก้าวลงจากบันไดหินหมื่นขั้นพร้อมกระบี่คู่กาย

วันนี้เป็นครั้งแรกที่เจ้าสำนักมอบหมายให้เขาออกปฏิบัติภารกิจเพียงลำพัง

หลายเดือนมานี้ ผู้ฝึกตนจากหลายสำนักหายสาบสูญภายในป่าหมื่นอสูรอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีผู้รอดชีวิต เหลือเพียงคราบเลือด เศษอาวุธ และร่องรอยของค่ายกลโบราณที่ไม่มีผู้ใดรู้ที่มา

หน้าที่ของเขา คือค้นหาความจริง

…

หลายวันต่อมา

เซียวจิ่นเหิงยืนอยู่ท่ามกลางหมอกหนาทึบของป่าหมื่นอสูร มือหนึ่งจับฝักกระบี่ อีกมือสัมผัสรอยเลือดที่แห้งกรังบนพื้นดิน

“คราบเลือดยังไม่เก่า…”

เขาเงยหน้ามองไปรอบด้าน

เงียบ…

เงียบเสียจนน่าผิดปกติ ไม่มีแม้แต่เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ไม่มีแม้แต่เสียงสัตว์ป่า ราวกับทั้งผืนป่ากำลังกลั้นหายใจ

“มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล…”

เขาเร่งฝีเท้าตามร่องรอยไปเรื่อย ๆ จนมาถึงลานหินร้างกลางป่า พื้นดินเต็มไปด้วยอักขระโบราณที่ถูกกาลเวลากัดกร่อน

“…ค่ายกล?”

เซียวจิ่นเหิงย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วแตะลงบนรอยสลักอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น…

อักขระทั้งหมดกลับส่องแสงสีทองขึ้นพร้อมกัน

“อะไรกัน—!?”

ตูม!

พลังปราณมหาศาลระเบิดออกจากพื้นดิน โซ่อาคมนับสิบพุ่งขึ้นจากทุกทิศทางราวกับอสรพิษ

เซียวจิ่นเหิงชักกระบี่ออกจากฝักทันที

“หึ!”

ฉัวะ!

ฉัวะ!

ฉัวะ!

กระบี่ในมือฟันโซ่อาคมขาดหลายเส้นติดต่อกัน แต่ทันทีที่เส้นหนึ่งขาด…อีกหลายเส้นกลับพุ่งขึ้นมาแทน

“ไม่มีที่สิ้นสุดงั้นหรือ!?”

เขากระโดดถอยหลัง ใช้วิชาตัวเบาพยายามออกจากขอบค่ายกล

แต่ยังไม่ทันแตะพื้น…

อักขระอีกชั้นพลันสว่างวาบ

“แย่แล้ว!”

โซ่อาคมสีทองพุ่งรัดข้อเท้า ก่อนลากเขากลับเข้าสู่ใจกลางค่ายกลอย่างรุนแรง

ตึง!

แผ่นหลังกระแทกพื้นหิน

“อั่ก…!”

เลือดสีแดงสดไหลออกจากมุมปาก

เซียวจิ่นเหิงรีบฝืนลุกขึ้น โคจรลมปราณหวังทำลายพันธนาการ

แต่เพียงเสี้ยวอึดใจ…

เขากลับสัมผัสได้ว่าปราณในร่างกำลังไหลออกจากเส้นลมปราณอย่างรวดเร็ว

“…มันดูดปราณข้า?”

เขาเบิกตากว้าง

“ไม่…ไม่ได้…”

“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป…”

โซ่เส้นแล้วเส้นเล่าพันรัดแขน ขา และช่วงเอวของเขาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

กระบี่คู่กายหล่นกระแทกพื้น ส่งเสียงกังวานท่ามกลางความเงียบ

“บัดซบ…”

เซียวจิ่นเหิงกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสัน พยายามดิ้นสุดแรง

“ขยับสิ…”

“ขยับ…!”

“อย่ามาติดกับแค่นี้…!”

เขาฝืนโคจรลมปราณอีกครั้ง

แต่สิ่งที่ตอบกลับมา มีเพียงความเจ็บปวดแปลบปลาบไปทั่วเส้นชีพจร

“อั่ก…!”

เลือดอีกคำพุ่งออกจากปาก

ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น

หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

“…นี่เราจะ…”

“…มาตายที่นี่จริง ๆ งั้นหรือ”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

ท่ามกลางม่านหมอกสีขาว

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาค่อย ๆ ดังเข้ามาใกล้

เซียวจิ่นเหิงเงยหน้าขึ้นทันที แม้ร่างทั้งร่างจะถูกโซ่อาคมตรึงไว้จนแทบขยับไม่ได้

“…ใคร!?”

เสียงของเขาดังก้องไปทั่วลานหิน

แต่ผู้มาเยือนไม่ตอบ

มีเพียงเงาร่างเลือนรางที่ค่อย ๆ เดินออกมาจากม่านหมอกอย่างสงบนิ่ง…