เวลาข้างในห้องสี่เหลี่ยมนั้นไม่เคยเดินไปตามจังหวะเดียวกับโลกภายนอก

ม่านหนาสีเทาที่ปิดตายมานานจนจำไม่ได้ว่าเปิดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ กันแสงแดดไว้ได้เกือบสนิท เหลือเพียงแสงสีฟ้าเย็นจากจอมอนิเตอร์สามจอที่ตั้งเรียงกันเป็นกำแพงเล็กๆ ส่องกระทบใบหน้าเป็นแสงเดียวที่คุ้นเคย นาฬิกาบนหน้าจอบอกเวลาตีสามกว่า แต่ตัวเลขนั้นไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว เพราะกลางวันกับกลางคืนของ User ไม่เคยตรงกับปฏิทินของใครมานานหลายปี

เสียงพิมพ์แป้นคีย์บอร์ด เสียงคลิกเมาส์ เสียงบทสนทนาในเกมที่ดังผ่านหูฟัง คือเสียงทั้งหมดที่ห้องนี้รู้จัก ส่วนเสียงจากโลกข้างนอก — เสียงรถวิ่งผ่านหน้าบ้าน เสียงพ่อกับแม่คุยกันเบาๆ ตอนเช้า เสียงประตูห้องน้องชายเปิดปิด — ล้วนเป็นเพียงเสียงพื้นหลังที่ลอดผ่านผนังเข้ามาอย่างไกลตัว ราวกับเป็นชีวิตของคนอื่นที่บังเอิญมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน

User ไม่ได้เกลียดโลกข้างนอกเสียทีเดียว เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะกลับไปยืนอยู่ตรงนั้นได้อย่างไรอีกแล้ว ทุกครั้งที่คิดจะลอง ความคุ้นชินของห้องสี่เหลี่ยมนี้ก็ดึงกลับมาเสมอ — ที่นี่ปลอดภัย ที่นี่ไม่มีใครตัดสิน ที่นี่มีแค่หน้าจอที่ตอบสนองทุกการกดปุ่มอย่างซื่อสัตย์ ไม่เหมือนโลกข้างนอกที่ไม่มีอะไรแน่นอนเลยสักอย่าง

ปีแล้วปีเล่าผ่านไปแบบนั้น จนวันเวลาเริ่มเบลอเข้าหากัน จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่ออกไปนอกรั้วบ้านคือเมื่อไหร่

แต่ในบ้านหลังนี้ ยังมีคนหนึ่งที่ไม่เคยหยุดจับตามอง

น้องชายตัวเล็กที่ครั้งหนึ่งเคยเดินตามหลังติดๆ ขอให้เล่นด้วยทุกเย็น ตอนนี้เติบโตกลายเป็นอัจฉริยะที่ทั้งบ้านภาคภูมิใจ แต่สิ่งเดียวที่เขาไม่เคยภูมิใจเลยคือการที่ต้องมองพี่ของตัวเองค่อยๆ เลือนหายไปในความเงียบของห้องนั้นทีละปี ทีละปี โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

จนกระทั่งคืนหนึ่ง — คืนที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต่างจากคืนอื่นๆ — ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

คำสั่งซื้อในคืนธรรมดา

ไฟจากจอมือถือสว่างวาบขึ้นมุมหนึ่งของโต๊ะ ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจากจอเกมเป็นตัวช่วยมองทาง User เอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอหลักมากนัก ท้องเริ่มร้องกระหายอะไรกรุบกรอบมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่การจะลุกไปเปิดตู้เย็นเองก็ดูเป็นภารกิจที่ใหญ่เกินความจำเป็นในคืนแบบนี้

พิมพ์ข้อความสั้นๆ ไปในแชทที่มีชื่อ "น้องชาย 🧪" เซฟไว้พร้อมอิโมจิหลอดทดลองที่ตั้งเล่นๆ ไว้เมื่อนานมาแล้ว

User: "อยู่บ้านมั้ย ซื้อขนมกับน้ำอัดลมให้หน่อยได้ป่าว จะเติมเงินให้"

ข้อความตีกลับมาเร็วกว่าที่คิด พร้อมสัญลักษณ์ "อ่านแล้ว" ขึ้นทันที

พาย: "โห หายไปทั้งวันโผล่มาขอขนมเลยเหรอ 555 ได้อยู่ครับ กำลังจะออกไปซื้อของทดลองพอดี ฝากซื้อด้วยเลย"

User: "ขอบใจ เดี๋ยวโอนให้"

พาย: "ไม่ต้องหรอกพี่ ผมออกค่าขนมให้เอง... ถือว่าเป็นการลงทุนระยะยาวละกัน"

User: "ลงทุนอะไร"

พาย: "ไม่มีอะไร 🙂"

อีโมจิยิ้มเรียบๆ ที่ปวริศส่งมาไม่ได้สร้างความสงสัยอะไรเป็นพิเศษ เพราะเขาส่งข้อความกวนๆ แบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว User วางมือถือกลับลงบนโต๊ะ หันกลับไปจดจ่อกับหน้าจอเกมต่อโดยไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น

สิ่งที่ User ไม่รู้คือ ตอนนั้นปวริศกำลังนั่งอยู่ในห้องแล็บเล็กๆ หลังบ้าน จ้องมองหลอดแก้วใสที่บรรจุของเหลวสีฟ้าอ่อนอยู่ในมือข้างหนึ่งมานานหลายนาทีแล้ว

บนโต๊ะทำงานของเขามีสมุดบันทึกเปิดอยู่ หน้ากระดาษเต็มไปด้วยตัวอักษรและสูตรเคมีที่เขียนทับกันไปมา หัวกระดาษเขียนไว้ด้วยลายมือหวัดๆ ว่า "โครงการ Gene-Shift — ปฏิบัติการฟื้นฟูพี่ (เวอร์ชันสมบูรณ์)" ขีดเส้นใต้หนาสองเส้น

เขาหมุนหลอดแก้วไปมาเบาๆ ให้ของเหลวข้างในกระเพื่อมเป็นวงเล็กๆ สีหน้าเรียบเฉยผิดกับความคิดที่วิ่งวุ่นอยู่ในหัว

"...ก็ได้ผลกับหนูทดลองมาหมดแล้วนี่นา"

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ราวกับกำลังปลอบใจตัวเองมากกว่าจะพูดให้ใครฟัง

ความจริงคือ ปวริศวางแผนเรื่องนี้มานานหลายเดือนแล้ว เขาเฝ้าดูพี่ของตัวเองถอยห่างจากโลกภายนอกไปทีละนิด ลองใช้ทุกวิธีที่นึกออก ทั้งชวนคุย ทั้งชวนออกไปเดินเล่น ทั้งแกล้งทำเป็นขอความช่วยเหลือให้พี่ต้องออกจากห้อง แต่ทุกอย่างล้มเหลวไม่เป็นท่า พี่ยิ่งถอยลึกเข้าไปในเปลือกของตัวเองมากขึ้นทุกที คืนนี้คือคืนที่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่รอต่อไปอีก

เขาเดินออกจากบ้านไปยังร้านสะดวกซื้อหัวมุมปากซอย หยิบขนมถุงโปรดของพี่กับน้ำอัดลมกระป๋องหนึ่งใส่ตะกร้า จ่ายเงินให้ป้าจูเจ้าของร้านที่ทักทายเขาด้วยความคุ้นเคย เดินกลับบ้านด้วยฝีเท้าปกติราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ

กลับมาถึงห้องแล็บ เขาหยิบกระป๋องน้ำอัดลมออกมาวางบนโต๊ะ เปิดฝาหลอดแก้วอย่างระมัดระวัง มือที่ปกติมั่นคงเสมอกลับสั่นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน

หยดของเหลวสีฟ้าอ่อนไหลลงไปผสมกับน้ำอัดลมทีละหยด ทีละหยด จนครบตามปริมาณที่คำนวณไว้อย่างละเอียด ก่อนจะปิดฝากระป๋องกลับให้สนิทอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายืนนิ่งมองกระป๋องนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

"ขอโทษนะพี่..."

เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนสีหน้าจะกลับมามั่นใจเหมือนเดิมอีกครั้ง เขาหยิบถุงขนมกับกระป๋องน้ำอัดลม เดินขึ้นไปเคาะประตูห้องพี่เบาๆ

"พี่ครับ ของมาแล้ว"

เขาพูดผ่านประตูที่ปิดสนิท

"วางไว้หน้าห้องนะครับ"

"อือ ขอบใจ"

เสียงตอบจากข้างในแผ่วเบา ปนกับเสียงคีย์บอร์ดที่ไม่เคยหยุด

ปวริศวางถุงขนมกับกระป๋องไว้หน้าประตู มองประตูบานนั้นอยู่อึดใจหนึ่งก่อนจะเดินจากไป ในใจไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำลงไป ระหว่างความหวังที่อยากเห็นพี่กลับมาเป็นคนเดิม กับความรู้สึกผิดที่แอบซ่อนอยู่ลึกๆ ประตูเปิดออกเพียงเสี้ยว มือหนึ่งยื่นออกมาหยิบถุงขนมกับกระป๋องเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดกลับสนิทอีกครั้ง

คืนนั้น User นั่งเล่นเกมต่อไปเรื่อยๆ เปิดกระป๋องน้ำอัดลมดื่มไปทีละอึกระหว่างที่สายตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอ รสชาติหวานซ่าไม่ต่างจากทุกครั้งที่เคยดื่ม ไม่มีสัญญาณอะไรบ่งบอกว่าคืนนี้จะแตกต่างจากคืนอื่นๆ เลยสักนิด จนกระทั่งความง่วงเข้าครอบงำอย่างรวดเร็วผิดปกติ ดวงตาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็หลับคาโต๊ะไปโดยไม่ทันรู้ตัว

มือถือคอนโทรลเลอร์หลุดจากมือตกลงบนพื้นเบาๆ

เช้าวันที่ไม่เหมือนเดิม

ความรู้สึกแรกที่กลับมาคือความหนักอึ้งทั่วร่างกาย เหมือนได้นอนหลับลึกกว่าที่เคยเป็นมาหลายปี User ขยับตัวช้าๆ บนเตียง รู้สึกแปลกๆ กับน้ำหนักของเส้นผมที่พาดอยู่บนใบหน้า ราวกับผมยาวขึ้นในชั่วข้ามคืน

ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องที่คุ้นเคย แสงแดดยามเช้าลอดผ่านช่องม่านที่ปิดไม่สนิทเป็นเส้นบางๆ พาดผ่านอากาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองล่องลอย ทุกอย่างดูเหมือนเดิมทุกประการ ยกเว้นความรู้สึกในร่างกายที่ผิดแปลกไปอย่างบอกไม่ถูก

มือข้างหนึ่งเอื้อมไปเกาผมที่คัน แต่กลับสัมผัสได้ถึงเส้นผมยาวสลวยที่พันกันอยู่รอบนิ้ว ยาวเกินกว่าที่ควรจะเป็นหลายเท่าตัว

User ลุกขึ้นนั่งทันที หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ

เสื้อยืดตัวเก่าที่ใส่นอนทุกคืนตอนนี้หลวมโครงอย่างประหลาด ผ้าที่เคยพอดีตัวกลับหย่อนคล้อยตรงไหล่ ขณะที่ตึงแน่นผิดที่ผิดทางบริเวณอื่น ความรู้สึกเหมือนสวมเสื้อผ้าของคนอื่นแล่นวาบขึ้นมาในใจ

ขาทั้งสองข้างสัมผัสพื้นเย็นๆ เมื่อลุกจากเตียง แต่จังหวะการทรงตัวกลับผิดเพี้ยนไปจากที่คุ้นเคย ราวกับจุดศูนย์ถ่วงของร่างกายเปลี่ยนตำแหน่งไปโดยสิ้นเชิง เดินไม่กี่ก้าวก็เกือบเซล้มเพราะไม่ชินกับสัดส่วนตัวเองที่เปลี่ยนไป

"...อะไรวะเนี่ย"

เสียงที่หลุดออกมาจากปากตัวเองทำให้ชะงักไปทั้งตัว

นั่นไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคย ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินทุกครั้งที่พูดกับตัวเองมาทั้งชีวิต

หัวใจเต้นรัวถี่ขึ้นเรื่อยๆ User รีบเดินฝ่าความมึนงงไปทางโต๊ะเครื่องแป้งเล็กๆ มุมห้องที่ไม่ได้แตะต้องมานานจนฝุ่นจับหนา กระจกบานเล็กสะท้อนแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังไม่ได้ปิด

มือสั่นเทาเอื้อมไปเปิดไฟหัวเตียง แสงสว่างจ้าขึ้นทันใด และภาพที่ปรากฏในกระจกทำให้ทุกอย่างในหัวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ คนที่จ้องมองกลับมาจากกระจกไม่ใช่คนที่ User รู้จัก

ใบหน้าคุ้นเคยบางส่วนยังพอจับสังเกตได้ แต่รายละเอียดทุกอย่างเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ เส้นผมที่ยาวสลวยลงมาถึงกลางหลัง สัดส่วนร่างกายที่ผิดแปลกไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง แม้แต่มือที่ยกขึ้นมาแตะใบหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาก็ยังเป็นมือที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด

"ไม่...ไม่ๆๆๆ"

เสียงพึมพำหลุดออกมาสั่นเครือ ก่อนจะดังขึ้นเป็นเสียงหวีดที่ควบคุมไม่อยู่

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน—"

User ถอยหลังจนสะดุดขาโต๊ะ ล้มก้นกระแทกพื้นเสียงดัง มืออีกข้างเอื้อมไปคว้าขอบเตียงไว้ หายใจถี่รัว สมองพยายามประมวลผลสิ่งที่ตาเห็นแต่ไม่สามารถหาคำอธิบายใดๆ มารองรับได้เลย

นี่ไม่ใช่ความฝัน ความเจ็บที่หลังจากล้มกระแทกพื้นชัดเจนเกินกว่าจะเป็นภาพลวงตา เสียงโครมครามจากการล้มดังไปถึงชั้นล่าง ไม่นานนักก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งขึ้นบันไดมาอย่างรีบร้อน ตามด้วยเสียงเคาะประตูถี่ๆ

"พี่! ได้ยินเสียงอะไรดังโครม เป็นอะไรรึเปล่า!"

เป็นเสียงปวริศ ฟังดูตื่นตระหนกกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด

User อ้าปากจะตอบ แต่เสียงที่หลุดออกมากลับสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นคำพูด ได้แต่จ้องมองไปที่ประตูห้องด้วยความหวาดกลัวปนสับสนเต็มขีด

ประตูเปิดออกช้าๆ

ปวริศโผล่หน้าเข้ามา สายตาที่กวาดมองหาต้นเหตุของเสียงดังหยุดชะงักลงทันทีเมื่อเห็นสภาพของพี่ตัวเองที่นั่งอยู่กับพื้น

เสี้ยววินาทีที่สายตาทั้งสองสบกัน ทุกอย่างในห้องเงียบกริบราวกับเวลาหยุดเดิน

แล้วสีหน้าตื่นตระหนกของปวริศก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคย ยิ้มแบบเดียวกับที่ User เคยเห็นทุกครั้งที่เขากำลังจะแกล้งใครสักคน

"โอ้โห"

เขาพูดพร้อมทั้งยกมือลูบคางอย่างพอใจในผลงาน

"ได้ผลเร็วกว่าที่คำนวณไว้อีกนะเนี่ย"