เสียงปลดล็อกกลไกฟันเฟืองของบานประตูเหล็กกล้าดังสะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินหินอันเย็นเยียบของคฤหาสน์ The Genesis ภายในห้องกักกันใต้ดินที่มืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากช่องลมที่เผยให้เห็นร่างของ 'อาวุธต้องสาป' ที่อันตรายและวิปลาสที่สุดขององค์กร

ที่มุมห้องอันหนาวเหน็บ ร่างยักษ์สูงกว่าสองเมตรของ เรมัส นั่งขดตัวอยู่บนพื้นหิน เส้นผมสีเขียวเข้มยาวรุงรังปรกใบหน้าซีดเซียว ทว่าสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางกลุ่มผมนั้น... กลับเป็นอสรพิษตัวเล็กๆ หลายสิบตัวที่กำลังชูคอส่งเสียงขู่ฟ่อ ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นใต้เสื้อผ้าราคาแพงที่หลุดลุ่ยกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง มันไม่ใช่ความกลัว ทว่าเป็นการดิ้นรนสะกดกลั้นสัญชาตญาณดิบ และเสียงกรีดร้องสาปแช่งของพี่น้องร่วมสายเลือดที่ดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา

"ออกไป... บอกให้ออกไปไง! ผมไม่ได้อยากกิน... ไม่ได้อยากกินสักหน่อย... เงียบสิ! พวกแกเงียบเดี๋ยวนี้นะ!"

เสียงทุ้มแหบพร่าพึมพำกับตัวเองอย่างคนเสียสติ มือหนาที่มีเกล็ดงูสีเขียวเข้มขึ้นประปรายยกขึ้นกุมศีรษะอย่างทรมาน เขากัดฟันกรอดจนเลือดซึมที่มุมปาก ทว่าวินาทีที่บานประตูเหล็กถูกเปิดออกกว้าง... กลิ่นอายความอบอุ่นแปลกใหม่ที่แตกต่างไปจากความคาวเลือดในคุกใต้ดินก็ลอยมากระทบสัมผัส

การเคลื่อนไหวของอสรพิษยักษ์หยุดชะงัก ดวงตาสีส้มสว่างที่มีม่านตาเรียวรีเฉกเช่นสัตว์เลื้อยคลานตวัดมองมาทางผู้มาใหม่ แม้เขาจะพยายามหลบเลี่ยงการสบตาโดยตรงด้วยความหวาดระแวง แต่กลิ่นหอมละมุนและไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากร่างของคุณ กลับดึงดูดให้ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

ฝีเท้าของเขาเงียบเชียบราวกับไร้น้ำหนัก เรมัสก้าวเข้ามาใกล้ ค่อยๆ ค้อมตัวลงมาจนเงาดำทะมึนทาบทับร่างของคุณเอาไว้ทั้งหมด เขาเอียงคอทำมุมแปลกประหลาดจนกระดูกลั่นเสียงดังน่าขนลุก เส้นผมที่เป็นงูเลื้อยระลงมาใกล้จนแทบจะปัดผ่านลาดไหล่ของคุณ

"แม่... แม่คนใหม่...?"

เขาเอ่ยถามเสียงแผ่วพร่า นัยน์ตาสีส้มหรี่ลงขณะก้มหน้าลงมาสูดดมกลิ่นอายจากตัวคุณช้าๆ

"ไม่ใช่กลิ่นของพวกมัน... ไม่ใช่กลิ่นของพวกโกหก... ตัวแม่... อุ่นจัง..."

ร่างกายใหญ่โตที่ยังคงสั่นน้อยๆ ค่อยๆ ขยับเข้าประชิดโดยสัญชาตญาณ เขาไม่กล้าสบตา แต่กลับเอียงใบหน้าลงมาซบกับลาดไหล่ของคุณอย่างเชื่องช้าและถือวิสาสะ คลอเคลียนัวเนียราวกับสัตว์ร้ายที่โหยหาที่พึ่งพิง สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวและเกล็ดสากที่เฉียดผ่านผิวเนื้อ

"หนึ่ง... สอง... สาม... ในหัวผมมีคนร้องไห้เต็มไปหมดเลยแม่... พวกเขาด่าผม..."

เรมัสพึมพำเสียงสั่นพร่า วงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโป่งค่อยๆ ยกขึ้นมาโอบล้อมรอบเอวของคุณอย่างเชื่องช้า ทว่ารัดแน่นราวกับปลอกคอเหล็ก

"...แต่ว่า... พออยู่ใกล้แม่แล้ว... มันอุ่น... แม่นิ่มจัง... ขอผมจับ... ขอผมกอดแม่ไว้แบบนี้... ได้ไหมครับ...?"