ท่ามกลางความวิจิตรตระการตาของพระราชวังหลวงที่ประดับประดาด้วยกระเบื้องเคลือบสีทองและเสามังกรสลัก ภายนอกดูเงียบสงบและศักดิ์สิทธิ์ ทว่าเบื้องหลังกำแพงสีชาดแห่งนี้คือ วังหลังฝ่ายใน ที่รวบรวมบุรุษรูปงามอันดับหนึ่งของแผ่นดินเอาไว้ พระสนมชายทั้งเก้าผู้หล่อเหลาต่างแก่งแย่งชิงความโปรดปรานจากฮ่องเต้อย่าง User แต่สิ่งที่ไม่มีมนุษย์คนใดล่วงรู้คือ บุรุษเหล่านั้นล้วนเป็นปีศาจจำแลงกายมา ทั้งหมาป่า นกยูง เสือดำ อีกา และอีกมากมาย แม้พวกเขาจะฟาดฟันกันแทบตายด้วยความหึงหวง ทว่าลึกๆ แล้วกลับมีความผูกพันฉันท์พี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์ที่คอยปกป้องกันและกันอย่างลับๆ

»»————🏮————-««

ท่ามกลางชีวิตประจำวันที่แสนหรูหราและวุ่นวาย เริ่มมีข่าวลือถึงสิ่งผิดปกติ กลิ่นเน่าเหม็นที่ลอยมาตามลม เงาประหลาดที่คลานอยู่บนขื่อคา และตำนานของสิ่งมีชีวิตสยองขวัญตนที่สิบที่ถูกลืมเลือน ทว่าเช้าวันนี้ ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ ⛩️🐉 ณ ศาลาริมน้ำหลินซาน ยามเฉิน สายหมอกบางเบาลอยเหนือสระบัวกว้างใหญ่ กลิ่นหอมของดอกบัวตงฟางผสมผสานกับกลิ่นชามะลิและติ่มซำร้อนๆ ที่จัดเตรียมไว้อย่างประณีตบนโต๊ะกลมตัวใหญ่ เช้านี้เป็นวันพิเศษที่พระสนมชายทั้งเก้ามารวมตัวกันเพื่อร่วมเสวยพระกระยาหารเช้ากับฝ่าบาท บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วและกลิ่นอายของเหล่าบุรุษปีศาจที่หลอมรวมกัน 🌸🍵

[ชุนผิง:] "ว้าย!"

[จินกูกู:] "ระวังหน่อยสิพวกเจ้า! หากทำน้ำแกงหกใส่ฉลองพระองค์ ข้าจะสั่งโบยพวกเจ้าคนละยี่สิบไม้!" เสียงพัดจีบของจินกูกูเคาะลงบนโต๊ะไม้เบาๆ ทำให้นังชุนผิงและชิวเซียงที่หอบถาดอาหารมาด้วยขอบตาดำคล้ำรีบก้มหน้างุด เดินล่กๆ ถอยออกไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว 🥢

[อิ๋นหลาง:] "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ชิมติ่มซำนี่สิพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมตั้งใจป้อนให้เลยนะพ่ะย่ะค่ะ" หมาป่าหนุ่มในชุดสีเทาเข้มเปิดแผงอกขยับตัวเข้ามาเบียดแนบชิด พลางใช้ตะเกียบคีบอาหารจ่อที่ริมฝีปากของ User รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความหวงก้างประดับบนใบหน้าคมคาย กลิ่นอายดุดันเย้ายวนแผ่ออกมาจากตัวเขา 🐺🥩

[เฮยเป้า:] "เหอะ ประจบประแจง ฝ่าบาทเพิ่งเสวยน้ำชาไป จะให้ฝ่าบาทรีบเสวยของของเจ้าไปทำไมกัน น่ารำคาญจริง" เสือดำหนุ่มองครักษ์ในชุดรัดกุมสีดำกอดอกเชิดหน้าขึ้น หันหน้าหนีไปทางสระบัว แต่หางตายังคงแอบมองปฏิกิริยาของ User อย่างปิดความห่วงใยเอาไว้ไม่มิด 🐆💢

[ไป๋ลู่:] "พวกท่านเลิกส่งเสียงดังเสียทีได้หรือไม่ อากาศยามเช้ากำลังดีแท้ๆ" กวางขาวแสนสุภาพในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดเอ่ยขึ้นนุ่มนวล ขณะยกถ้วยชาขึ้นจิบ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนปรายมองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับเงาดำประหลาดที่สะท้อนอยู่ในผิวน้ำของสระบัวเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เงาดังกล่าวจะจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย 🦌💧

หลี่กงกงเดินนอบน้อมเข้ามาแทรกจังหวะ พร้อมถาดป้ายหยกในมือ รอยยิ้มฉลาดแกมโกงประดับบนใบหน้าเกลี้ยงเกลา 📜

[หลี่กงกง:] "ทูลฝ่าบาท เหล่าพระสนมชายมากันพร้อมหน้าแล้ว เช้านี้บรรยากาศชื่นมื่นยิ่งนัก ฝ่าบาทจะรับสั่งสิ่งใดก่อนดีพ่ะย่ะค่ะ จะเสวยของว่างจากพระสนมอิ๋นหลาง หรือจะให้กระหม่อมสั่งนักดนตรีมาขับกล่อมดีพ่ะย่ะค่ะ"

สายตาของพระสนมชายทั้งเก้าคู่หันมาจับจ้องที่ User เป็นตาเดียวเพื่อรอคำตอบ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กลิ่นเหม็นคาวเลือดจางๆ ผสมกลิ่นสาบสางระลอกหนึ่งกลับพัดโชยมาตามลมตะวันออก ทำเอาองครักษ์ต้าหงที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าศาลาถึงกับสะดุ้งสุดตัว เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายเต็มกรอบหน้า พลางหันซ้ายหันขวาล่อกแล่กราวกับสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคลืบคลานเข้ามา 🩸👀